Το παν δακγώνει

Χειμερινό παράπονο,
και τ΄ Αλωνάρη κλάμα,
να ΄μαι θνητός λιγόζωος,
με του σκιτζή το ράμμα,

μέτρο μισό στα στήθια μου.
(Έρωτας δεν με σώνει,
μηδέ παλέματα κλινός).
Τώρα,το παν δαγκώνει…

Ο παρ΄ολίγον

Έπλεξα θηλιά ταβάνι κι είπα το «Τετέλεσται!
Τέτοιον κόσμο γω δεν τον αντέχω… Να τον χαίρεστε».
Μπρος μου τριποδίσια καρεκλίτσα και σαλτάρησα.
Αλλά τσακ ιδέα στο τσερβέλο και σπατσάρισα.

«Το να κρεμαστείς είναι ένα πράμα πάνυ εύκολο.
Κάτι που με πρώτη πετυχάει κάθε ξέκωλο.
Άσε γω  καλύτερα να ζήσω ως το γήρας μου,
και ν΄αφήκω φουλ το μπερεσέδι αχ της  χήρας μου.

Πόσοι απ΄αυτούς που αυτοκτονάνε ρεζιλεύονται;
Τραυματίζονται και δεν πεθαίνουν και παιδεύονται;
Χρόνος ασφαλέστερη μασέλα βρε δεν βρίσκεται,
δια της οποίας ο καθείς μας αναλίσκεται.

Η αυτοκτονία θέλει τρόπο, στυλ και σύστημα.
Του Αμλέτου κάθε ημέρα ν΄αγνοείς το δίλημμα,
Και στα ενενήντα σιγουράκι είν΄ο θάνατος.
Τότες δεν χωρεί αποτυχία… Μάχη Ανάλατος!»

Ο Σαλπιγκτής

 

Τις φλέβες μου πως μάργωσες δρολάπι,
φυσώντας απ΄των Πόλων τη σιγή;
Μ΄αλάτι πασπαλίζω την πληγή,
τώρα που πίστη μου σπορί σινάπι.

Τα λείψανα της μνήμης σκονισμένα,
σε θήκες περιμένουν στωϊκά,
νυστέρι να χωθεί στα σωθικά,
τα πάλαι τους πολυτραγουδισμένα.

Χειμώνες, καλοκαίρια μ΄ένα φίδι,
πορεύτηκα χωρίς να δαγκωθώ.
Μου το ΄χε πει γριφώδης η Κλωθώ:
«Γεννήθηκες ετών εξήντα ήδη».

Εκείνο το βαλσάκι για φονιάδες,
μονάχος θα κηρύξω στους καιρούς,
που κάποιοι νοματίσαν ζοφερούς,
εγώ ως σαλπιγκτής μπροστά σε δάδες.

Το Ταξίδι

Με τα φτερά του Ίκαρου και δίχως κηροζίνη,
χθες δειλινό ταξίδεψα βαρύς ανημποριά,
βαστώντας την κατσούνα μου ως τ΄αλμυρό καμίνι,
απ΄εντοσθίων βάραθρα, ψυχής στενοποριά.

«Που πήγε βρέφος» έσκουξα «και τ΄άγουρο τ΄αγόρι,
ο έφηβος ο πύρινος με τη χρυσή στολή,
ο άνδρας που επίμονα ζητούσε ξεροβόρι
να τον δροσίζει κι έπινε ως νέκταρ την χολή;

Που πήγαν χρόνια της κλινός και χρόνια του βιβλίου,
που το κορίτσι χάθηκε που βάδιζε σιμά;
Τώρα μονάχα σκοτεινές ακτίνες του ηλίου,
για να ταιριάζουν μια χαρά με τα πατερημά».

Με τα φτερά του Ίκαρου λερά και κολλημένα,
σε πλάτη όλη σπιλόστικτη πολλά καχεκτική,
την πτήση μου την ύστατη απάνω απ΄τα καμμένα,
τόλμησα καζαντίζοντας  μια πτώση θελκτική.

Δώρα του Θανάτου

Όλου του κόσμου οι πυρές,
φουντώσαν καλοκαίρι,
για να βιαστούν Χριστούγεννα,
ελάτι και τ΄αστέρι.

Τι ΄ταν ο Γιούλης παγερός,
κι ο Αύγουστος με χιόνι,
κι η δόλια ποδηλάτισσα,
μπρος στον γκρεμό της μόνη.

Το ΄στρωνε στάχτες λογικές,
την Άγια ΄κείνη Νύχτα,
τη μια φωτιά ως τ΄άπειρο,
την άλλη κάπνα πήχτρα.

Κι ήταν παιδιά που είδανε,
σαλό τον Άη-Βασίλη,
να κατεβαίνει απ΄τα βουνά,
με στραβωμένα χείλη.

Μες στα καμμένα

Μες στα καμμένα στράβωσε τ’ ατσάλινο μου βλέμμα,

και πέφτοντας στα γόνατα ψιθύρισα: «Σκασμός»,

σ΄ένα Θεό που μούλιαζε στης Κόλασης το ρέμα,

δίχως να πολυνοιάζεται, τύπος κι υπογραμμός.

Γύρω τεφρά οικόπεδα, σοβάδες, λαμαρίνες,

κι ένα στρουθί που χτύπαγε στο χώμα τα φτερά.

Πως να πιστέψεις θαύματα οικώντας εν Αθήναις,

στενά πολιορκούμενος από Στυγός νερά;

Μες στα καμμένα βούτηξα μ΄εντόσθια μολύβι,

στα πιο βαθιά κι ανήλιαγα της θάλασσας κελιά,

μ΄ αντίς γοργόνα σταχτικό τήραξα ν΄αποκρύβει,

γερόντων στόματα σοφά, μάτια παιδιών μελιά.

Πνεύμα μου βγάλε το καρφί το μυτερό και μαύρο,

στολίζοντας μανίκι σου καθώς κάμαν παλιοί,

μ΄ύφασμα μωβ και χάλεψε το καλοκαίρι λάβρο,

να ξεθωριάσει γρήγορα της μνήμης το χαλί.

Ο Χάρος στη Βάρη

Χάρος λιπόσαρκος με τζιν,
και μάτι φυλλοξήρα,
σέρνεται δείλι στα στενά.
Τον αρχινάει μια χήρα:

«Σ΄άλλη βολέψου γειτονιά…
Εδώ έχεις κλαδέψει.
Αν που τηρώ σε από κοντά,
έχεις βρε δόλιε ρέψει,

και λίγος χρόνος μένει σου,
για να γυρίσεις πτώμα.
Όσο να φάγεις θνηταριό,
μάθε δεν παίρνεις χρώμα».

Κι ο χάρος ο λιπόσαρκος,
ο ματσοκοκαλιάρης,
προς τις ταβέρνες σκεπτικός,
κουτσαύλισε της Βάρης.