Τ΄αρνί

Αρνί βελάζει: «Μπ… ωσαννά»,
σε μακελειό κλεισμένο,
αργολογώντας: «Μάχαιρα,
μ΄έχει λησμονημένο».

Κι ένα σκατοερίφιο:
«Για τ΄όνομα Κυρίου!
Αντιλαβού πως σέρνεσαι,
προς τελευτάς του βίου;»

Δεκαπενταύγουστος Θρήνος

Μια Κυριακή θυμήθηκες τα λόγια της μητέρας:
«Αύγουστο μήνα θα χαθώ μέσα σε αντηλιά»
Κι ανοίγοντας παράθυρα να μπει φρέσκος αγέρας
Το μάγουλο σου χάραξαν αόρατα φιλιά

Πια κατοικούνε θάλασσες εκείνο το σαλόνι

Με το παλιό τηλέφωνο και τις βαριές φωνές 
Που κάποτε σε γύρευαν κι αυτή καλά και σώνει
Να σε φυλάξει: «Κόρη μου τι θες τις ηδονές»

Κι είχε σκοτάδι στρέμματα σπαρμένο μες στης ρόμπας

Την επαρχία δίνοντας του σκώρου μια μονιά
Στραβογερμένη πάντοτε στ΄απόνερα της σόμπας
Που τη φωτούσε άνοιξη, θέρος και χειμωνιά

Κι ένα πρωί κολλήσανε νεκρόσημο στην πόρτα

Με τα λογάκια τα σωστά Τα Τέκνα Οι Συγγενείς
Κι ήτανε μέρες Παναγιάς που στάζανε ιδρώτα
Κι ήταν ψυχρά τα μάνταλα της κάσας της φτενής

Μια Κυριακή θυμήθηκες τα λόγια της μητέρας:
«Οι πυρκαγιές ανάβουνε να κάψουνε καρδιές
Μα πιο πολύ ανάβουνε να κάψουνε το τέρας
Που σεργιανά οσμίζοντας λιβάνι τις βραδιές»

Ο Βρυκόλακας

Χλωμός στην άκρη του καιρού αυτιάζομαι καμπάνες,
να χρεμετίζουν χαρωπά Δοξαστικά Ληστών,
και να καλούν της γειτονιάς τους μόρτες στις αλάνες,
από τον Φάρο Σίδερο ως το παλιό Λιστόν.

Και στέκομαι στες πλάτες μου χωρίς να βγάζω άχνα,
στου Νηστευτή ελπίζοντας τους τρόπους τους καλούς,
και στης Σαλώμης τα βιολιά τα τρυφερά και λάγνα.
να με σηκώσουν σύνευνο κάποιας μικρής Ραλλούς.

Ταχιά μαθές Απόδειπνο σαν άστρο ανατέλλει,
δίχως μια χέρα στοργική απά στην κεφαλή,
ν΄απιθωθεί σαράντα βολτ ηλεκτροφόρο χέλι,
που ψευδοαχερόντιες πορτάρες κουρταλεί.

Νεκρός θα μένω ες αεί, δεινός αιματοπότης,
μέχρι τρομπέτα ν΄ακουστεί απ΄την Εδέμ βραχνή.
Για τους απάνου πάντοτε υπάρχω εξωμότης,
κι ας έχω στους κυνόδοντες την πρόθεση αγνή.

Δεκαπενταύγουστος

Την εκκλησιά δουλευταρού μαγάρισεν αράχνη,
απλώνοντας τα δίχτυα της στο κλίτος το δεξί,
εκεί που λάγνοι ναυτικοί στέκονται μες στην πάχνη,
πρώτη φορά ως έφηβοι, στερνή συν γυναιξί.

Κι είναι μια πίκρα που σοβεί απ΄ώρα στις εικόνες,
αβάσταγη που δέχτηκε ασμένως ο Ληστής,
και ξεσηκώνει θύελλες στις μέσα Λισαβόνες,
τα πρόσημα πειράζοντας κάθε καρδιάς πιστής.

Μαζί κι εγώ μ΄ένα σουγιά της φρίκης θυμητάρι,
που χάρισε ο Δόκιμος σε μέρα χαλασμού.
«Η άνοιξη θε να με βρει στ΄απόνερα κουφάρι»,
βόγκηξε «θύμα πρόωρου κι αναίτιου μαρασμού».

Τις ρήσεις του πια ξέχασα, το κύμα μ΄αποβάλλει,
στου Νάρθηκα την αμμουδιά που έβαψ΄ο Βαττώ.
Η Πόρνη ως μητέρα μου, τρύπιο με σκέπει σάλι:
«Μούλικο, μην ζαλώνεσαι με κάθε τι φθαρτό».

Την εκκλησιά μαγάρισεν οχιά και κατσαρίδα,
κι ένα τιμόνι που γυρνά στον άξονα τρελό.
«Τις άγκουρες λεβάρετε, το νου σας στην βολίδα,
και πυρ τραβώντας της νεώς συγχρόνως τον φελλό».

Το παν δακγώνει

Χειμερινό παράπονο,
και τ΄ Αλωνάρη κλάμα,
να ΄μαι θνητός λιγόζωος,
με του σκιτζή το ράμμα,

μέτρο μισό στα στήθια μου.
(Έρωτας δεν με σώνει,
μηδέ παλέματα κλινός).
Τώρα,το παν δαγκώνει…

Ο παρ΄ολίγον

Έπλεξα θηλιά ταβάνι κι είπα το «Τετέλεσται!
Τέτοιον κόσμο γω δεν τον αντέχω… Να τον χαίρεστε».
Μπρος μου τριποδίσια καρεκλίτσα και σαλτάρησα.
Αλλά τσακ ιδέα στο τσερβέλο και σπατσάρισα.

«Το να κρεμαστείς είναι ένα πράμα πάνυ εύκολο.
Κάτι που με πρώτη πετυχάει κάθε ξέκωλο.
Άσε γω  καλύτερα να ζήσω ως το γήρας μου,
και ν΄αφήκω φουλ το μπερεσέδι αχ της  χήρας μου.

Πόσοι απ΄αυτούς που αυτοκτονάνε ρεζιλεύονται;
Τραυματίζονται και δεν πεθαίνουν και παιδεύονται;
Χρόνος ασφαλέστερη μασέλα βρε δεν βρίσκεται,
δια της οποίας ο καθείς μας αναλίσκεται.

Η αυτοκτονία θέλει τρόπο, στυλ και σύστημα.
Του Αμλέτου κάθε ημέρα ν΄αγνοείς το δίλημμα,
Και στα ενενήντα σιγουράκι είν΄ο θάνατος.
Τότες δεν χωρεί αποτυχία… Μάχη Ανάλατος!»

Ο Σαλπιγκτής

 

Τις φλέβες μου πως μάργωσες δρολάπι,
φυσώντας απ΄των Πόλων τη σιγή;
Μ΄αλάτι πασπαλίζω την πληγή,
τώρα που πίστη μου σπορί σινάπι.

Τα λείψανα της μνήμης σκονισμένα,
σε θήκες περιμένουν στωϊκά,
νυστέρι να χωθεί στα σωθικά,
τα πάλαι τους πολυτραγουδισμένα.

Χειμώνες, καλοκαίρια μ΄ένα φίδι,
πορεύτηκα χωρίς να δαγκωθώ.
Μου το ΄χε πει γριφώδης η Κλωθώ:
«Γεννήθηκες ετών εξήντα ήδη».

Εκείνο το βαλσάκι για φονιάδες,
μονάχος θα κηρύξω στους καιρούς,
που κάποιοι νοματίσαν ζοφερούς,
εγώ ως σαλπιγκτής μπροστά σε δάδες.