Κι αν ξημερώνει

Κι αν ξημερώνει τι μ΄αυτό;
Νύχτα με φως είν΄μέρα;
Ο κόσμος όλος μια πληγή,
κλωθογυρίζει σαν φυγή
του Μπαχ μες στον αγέρα.

Κι αν ξημερώνει τι μ΄αυτό;
Τα ίδια Παντελή μου…
Οι φάγοι θα ΄χουνε αρνί,
οι πόρνοι σάρκα ροζ γυμνή,
κι εγώ τα ουστ του Δήμου.

Κι αν ξημερώνει τι μ΄αυτό;
Ψήφισα πάει σκοτάδι,
σε διαμέρισμα φθηνό,
γραμμή αμύνης Μαζινό,
Κούγκι μαζί κι Αρκάδι.

Ο κόσμος που γεννήθηκα

Ο κόσμος που γεννήθηκα,
έχει ΄ποθάνει,
μόνο χαλάσματα υγρά,
και κάτι αντάρτες με τον γκρά,
στου νου το χάνι.

Ο κόσμος που γεννήθηκα,
σε τάφο μένει,
ωραία νεκροκεφαλή,
που το κασόνι κουρταλεί,
σα Μάρτης μπαίνει.

Ο κόσμος που γεννήθηκα,
ζέχνει φορμόλη,
μα δεν τρομάζω τον χαμό,
(γαμώ τη φύτρα μου γαμώ),
και την ασβόλη.

Ποιος;

«Ποιος είν΄αυτός που τεχνουργεί
φθηνά στιχάκια,
και μ΄ένα κόρνο λυγμικό,
βάζει φωτιά στο θυμικό,
δίχως τσακμάκια;

Ποιος είν΄αυτός που δεν βαστά
την κοινωνία,
τ΄αυγά κλωσσά και δεν μιλεί,
στερείται αγκάλη και φιλί,
πιάνει γωνία;

Ποιος είν αυτός με το φτερό
σάμπως ξουράφι,
που σέρνεται στις ερημιές,
πίσ΄ από λύπες κι αθυμίες;»
«Εκιός που γράφει!»

CINE ΑΡΓΩ

«Ας πάμε απόψε στην Αργώ»,
είπ΄ο πατέρας,
«ένα λεπτό να ξυριστώ».
Πόθεν ο αγέρας;

«Ας πάμε απόψε στην Αργώ,
που ΄χει δυό έργα.
Ένα παλιό με τον Σαρλώ,
τ΄άλλο με Νέγκα».

«Ας πάμε απόψε στην Αργώ,
την γκρεμισμένη».
«Μιλούν πατέρα» είπα εγώ,
«οι πεθαμένοι;»

Αρρωστημένες Κυριακές

 

Αρρωστημένες Κυριακές
με τ΄οξυγόνο.
Μέσα στες κάμαρες γυρνώ
γέρος και σκέφτομαι φθηνό,
να θέλω χρόνο.

Αρρωστημένες Κυριακές
κι εγώ πυρέσσω.
Ήτανε κάποτε καιρός
χαράς, μα νυν ο ιερός
για να πονέσω.

Αρρωστημένες Κυριακές,
κάποιος βογκάει…
Όλο τ΄απόγιομα ριγώ,
μα θα ΄ναι άλλος, όχι εγώ
που ξεψυχάει.

Θέατρο Σκιών

Μ΄ένα γιαρέμ ανάλατο στους δρόμους τριγυρνώ,
τις μέρες μου χαλκεύοντας, βρωμίζοντας τα χρόνια
ανάμεσα σ΄απόκληρους. Θε να μου βγει ξινό,
τ΄όνειρο να ΄χα σύντροφους φιγούρες και σεντόνια.

Ο σιόρ-Διονύσης μπλάβιασε μια Κυριακή στο Κατ,
κι ο μπάρμπα-Γιώργος έπαθε αλτσχάϊμερ κι εχάθη.
Όσους κι αν στρέψω στη σκηνή λαμπτήρες, όσα βατ,
παιδιά δεν συνωστίζονται εδώ στα ντοκ της Βάθη.

Τον Καραγκιόζη τον χωρώ στην τσέπη τη ζερβιά,
το Κολλητήρι στου παλτού την φόδρα την σχισμένη.
Απάνω μου δακρύβρεχτη των άστρων η προβιά:
«Βεζυροπούλα», κρένει μου, «πούθε βοσκά η καημένη;»

Εξήντα χρόνους το παιδί δεν λέγει να χωθεί,
στην τρύπα του κι αναίματο χρόνους να μας αφήσει.
Αλλοίμονο, στους ώμους μου το έχω ζαλωθεί,
και σα ζευγάρι αλλόκοτο, τραβάμε προς την δύση.

Στον Πύργο

Στον φιλντισένιο πύργο μου,
έχω βιβλία,
ντιβάνι και κρασί γλυκό,
γλαστρούλα με βασιλικό,
άφθονη λεία.

Στον φιλντισένιο πύργο μου,
το μεσονύχτι,
κόρακας με παρηγορεί:
«Θ΄αργήσουνε οι Τιμωροί…
Έχε μου πίστη».

Στον φιλντισένιο πύργο μου,
θα ξημερώσει,
κάποτε μέρα τρομερή,
σα μια λεπίδα παγερή,
να με λυτρώσει.