Ο Φίλος

Ο φίλος πέθανε μια Τρίτη,
ποια Τρίτη δύσκολο να πω,
μα δε ξεράθηκε η κοίτη,
σκέφτομαι δίχως να ντραπώ,

τι ΄ταν ο φίλος πεθαμένος,
από ζαμάνια και καιρούς,
κι ήταν στα μάτια μου σαν ξένος,
και πιο νεκρός κι απ΄τους νεκρούς.

Οι ειδήσεις των οκτώ

 

Φίλους δεν έχω μήτ΄οχτρούς,

την γούλα μου κοιτάζω,

και κάθ΄εσπέραν στις οκτώ,

Σκόδρας πασάς αράζω,

χαζεύοντας ανδρείκελα,

να φθέγγονται ειδήσεις.

Πολλά φθηνές οι εποχές,

πολλά φθηνές κι οι λύσεις…

Ο Τομεάρχης

Γερνάς σ΄ανήλιαγα στενά,
διαβάζοντας ειδήσεις,
για μιαν ανάσταση νεκρών,
που δύσκολο να ζήσεις.

Γιατί καιρός που πέταξες,
καιρός που δεν υπάρχεις,
πλην μες στου Άδη τις μονιές,
το παίζεις τομεάρχης.

Πάψε λοιπόν τις προσφυγές,
και ζήσε την θανή σου,
κι άμα συμβεί ανάσταση,
στο μνήμα σου κρατήσου.

Κάλλιο τα ύδατα Στυγός
τα εμφιαλωμένα,
παρά τα Παραδείσια
τ΄αγγελομολυσμένα.

Ο θάνατος μπορεί σκληρός,
να είναι κι από πέτρα,
μα ΄ναι μεζούρα και μ΄αυτή,
φίλους κι οχτρούς σου μέτρα.

Μια Παναγιά

Μια Παναγιά μου φόρεσε παπούτσια και παλτό
προστάζοντας : «Τα μάτια σου να τα΄χεις στυλωμένα,
στων Αποστόλων το σκυλί,τ΄από Θεό βαλτό…»
Μα τι τα θες τζιμάνι εγώ, παιδί απ΄τα βλαμμένα,

πάντα με νου σε θάματα, πουτάνες και χωλούς,
ωχρότατο ξεσήκωσα τριήμερον εκ τάφου,
ένα μου φίλο Λάζαρο. Ξετρέλανα πολλούς:
«Αστέρας γένε » λέγαν μου, «του κινηματογράφου!»

Κι΄ ήρθε στιγμή που ο σκύλακας υλάκησε: «Ραβί»,
ένα φιλί χαράζοντας απά στο μάγουλο μου,
και δυο μερούλες ύστερις βοϊδάγγελοι γκαβοί,
σηκώναν την ψυχούλα μου ΄λαφριά πολύ επ΄ώμου.

Και νάμαι τσιφ τσαρδάκι μου, στης μάνας τα σκουτιά,
με τον αγέρα των πληγών και μιαν οσμή θανάτου.
«Στου Κωκυτού τα ύδατα, τι γύρευες βουτιά;
Αχ! τι παιδί που μου ΄λαχε, να τρώω τα κόλυβα του…»

Φυγή εθελουσία

Χορτάρι στη ψυχή θρασομανά,
και που να βρίσκω κόσα;
Ο κόσμος μου γεμάτος ορφανά,
να πω δεν ξέρω πόσα.

Απόψε φίλε σπάω,
με ΚΤΕΛ γι΄Αχερουσία,
τι χρόνους λαχταρούσα,
φυγή εθελουσία.

Νυστέρι κομματιάζει την καρδιά,
να πάρει απαντήσεις,
μα βρίσκει μοναχά ξερά κλαριά,
σε πεθαμένες φύσεις.

Απόψε φίλε σπάω,
με ΚΤΕΛ γι΄ Αχερουσία,
τι χρόνους λαχταρούσα ,
φυγή εθελουσία.

Οι Προικοθήρες

Κάποτε «ναι» θα πεις στους προικοθήρες,

απλώνοντας πουγκιά μπροστά τους μύρια,

την ώρα που αιώνων μπηλοζήρια,

μ΄ουίσκι μεθυσμένα και με μπύρες,

τ΄αυτιά θα σου γανώνουνε παιάνες,

και άλλα τέτοια κίβδηλα του Νόμου.

Υψώσου… Το τυφέκιον επ΄ώμου,

(αντάμα σφυροδρέπανα,τσουγκράνες),

τη στράτα του ας βρει προς τη Νεμέα,

κι απέ για φανοστάτη των Τρικάλων.

Ότι εσύ ο τρωθείς ιχθύς κι ο βάλλων,

ο ζήσας μοναχά για μιαν Ιδέα.

Απόδειπνα στα όρη παγωμένο,

σε σολ θα σε ψαλμίσει ο Παπαγκένο!

Ένας Έλληνας

Θαρρώ πως έφθασ΄ο καιρός,

βαριές να ειπώ κουβέντες,
τι με πλακώσαν τα θεριά,
σε θάλασσες και σε στεριά,
σα μάλλινες κουβέρτες.

Φαντάζω βλέπεις μαλθακό,
του καναπέ σκυλάκι,
με το λουρί σφικτά πολύ,
και κρίση άνευρη, θολή,
χυμένο σε χαλάκι.

Μα κάμνουν λάθος και τροπή,
θα δώκω στοχευμένη,
που θα γανιάσουν να σωθούν,
κι ίσως εντέλει να τους βρουν,
με μαδημένο γένι.

Γιατί ανήρ που δε μιλεί,
και δείχνει μετρημένος,
σα ΄ρθει κατάλληλη στιγμή,
σφίγγει με νεύρο την πυγμή,
και σου γαμεί το γένος.