Τα υποστρώματα

Κάποτε δυο μας αγκαλιά,
φωτιά ως τα ξημερώματα,
μ΄άναιμοι τώρα φευ κι αλιά,
φουντώνουμ΄ υποστρώματα.

Κι εύχομαι νάρθει στη ζωή,
μια νύχτα αιδοιόλεικτη,
που απ΄ εξαίφνης διαρροή,
θα σβύσουμ΄ ηλεκτρόπληκτοι.

Η συμβία Παναγιώτα κατά την Δευτέρα Παρουσία

Η Δεύτερη σα θα γενεί,
φρικώδης Παρουσία,
μπροστά στον Κύρη και Θεό:
-Γιατί την συνουσία,

στα ζωντανά ενέσπειρες;
Αν ήθελες καλό τους,
δρεπάνι χάρου έφτανε
και ηδονές του σκότους.

Κι αν απαντήσει ο Θεός,
θε να βουλώσω τα ώτα,
μοστράροντας Του εκατό
κιλά, μια Παναγιώτα.

Ο Ασόβαρος

Με τον Καραϊσκάκη κίνησα μια βραδιά
για Φάληρο, Γλυφάδα και Φλοίσβου αμμουδιά,
τα τσίπουρα να πιούμε, τσίρους να ψήσουμε,
της τελευτής του κόμπο, μήπως και λύσουμε.

Μου δείχτιασε τον τόπο (αλλιώς ήταν παλιά),
που καταγής τον στρώσαν Ελληνικά σκυλιά.
«Τη μάχη με τον Ξένο, μόνοι μας χάσαμε,
την προδοσιά οκάδες καλά χορτάσαμε.

Παράπονο δεν έχω, μια σφαίρα στ΄αχαμνά,
κι όλα τα κεκρυμμένα μου γίνανε λιανά.
Τους είπα άμα ζήσω την εγαμήσανε,
κι άμα πεθάνω πούτσα μου την πορδίσανε.

Γι΄αντίδερο οι γκιόσες μου φτιάξανε βωμό,
και πίσω το γηπέδι για Ολυμπιακό.
Έτσι σε ξεπληρώνουν οι Ελλαδέμποροι,
προτού σε περιλάβουν της Α΄οι Έφοροι.

Γι αυτό λοιπόν καρντάσι, στην άκρη τις μαγκιές,
καλύτερα κρασάκι να πίνεις και ρακιές,
παρά να καταντήσεις χόρτο και δόκαρος,
στην ψάθα ν΄αποθάνεις φτωχός κι αδέκαρος».

Με τον Καραϊσκάκη κινήσαμε μαζί.
Πως βρέθηκα μονάχος στο πορνομαγαζί,
να πίνω μοναχός μου; (Που σαι βρε Γιώργαρε;)
Κι απ΄τα ζερβά μουστάκιας: «Πάψε ρ΄ασόβαρε…»

Το Εξοχικό στη Σαλαμίνα

Πάτησα λιγόψυχος σάπια λαμαρίνα
κι είπα φληναφήματα τέρμα, ως εδώ.
Κι αν με πήρε δούλο της κάποτε η Αθήνα,
να λογιέμαι είν΄ σωστό  πρόσωπο φαιδρό;

Ναύτης με παράστεκε Μαραμπού και Κόλιας,
γράφοντας στον άνεμο στίχους λυγμικούς:
«Χρόνια το παράπονο μιας μανούλας δόλιας,
σου ΄κρυβε ορίζοντες πανοραμικούς.

Κι ήταν τα ταξίδια σου του περαματάρη,
δυο λεπτών υπόθεση δίχως μερτικό.
Σε καλούσαν πάντοτε της Χιλής οι φάροι,
μα ΄χες φρένο στρίγγλικο γης αερικό.

Γυάλινος στο Πέραμα και μπροστά Παλούκια,
μ΄ανοιχτό πουκάμισο κόντρα στους καιρούς.
έτσι εσύ ταξίδεψες, πέρασες τα λούκια,
ψάχνοντας στους Άτλαντες Σφαξ και Βέρα Κρούζ».

Πάτησα λιγόψυχος την παλιά παντόφλα,
για Σαββατοκύριακο στο εξοχικό,
που ΄χτισε ο πατέρας μου (δούλευε και ξόφλα),
πράγμα (τι ντροπή για με),  άκρως  λογικό.

Εν χρω

Στη μικρή πλατεία,

δυο μαγαζάκια όλα κι όλα κι αυτά μεσοτοιχία.
Κουρείο και Γραφείο κηδειών.
«Έχετε ώρα για ένα κουρεματάκι εν χρω;» γλυκολαλώ στον ξερακιανό που βαράει μύγες με μιαν εφημερίδα κίτρινη από την πολυκαιρία.
«Λάθος πόρτα! Που έχεις το νου σου άνθρωπε μου; Το κουρείο είναι δίπλα!» μου φτύνει υποτιμητικά και βιάζεται να γυρίσει  στο θεάρεστο έργο του.
«Μάλλον δεν καταλάβατε Κύριε…»  αντιμιλώ όσο πιο σεβαστικά δύναμαι,
«Για την ψυχή μου πρόκειται!»

Συμπόσιο

Κρασί μες στα ποτήρια! Μη λυπάσαι

ήπαρ! Θε να σου δώκουν οι Θεοί

κι ο Διόνυσος που πάντες ελεεί!

Τον νήφοντα μαθές να καταράσαι!

In taberna

Ο κούκος in taberna δίχως δείχτες...
Τούτος ο χρόνος πάντα ο σωστός.
Ο άλλος των γιορτάδων ο κρουστός,
για παίδες και Παραμυθίας λείκτες.