Ο Χάροντας και το Ποδήλατο

Ο Χάροντας καβάληκε,
ποδήλατο και τρέχει,
την κατηφόρα μ΄εκατό.
Και του ΄χα πει,
πετάλι να προσέχει.

«Χάροντα φυλάξου!  Πάγαινε πεζή,
ανοιχτό σαν θέλεις να ΄χεις μαγαζί!»

Καρφί προς ρέμα ροβολά,
και τούτο δεν του πρέπει.
Γιατί αν πάθει τίποτα,
(Ιησούς Χριστός!)
τον κύκλο ανατρέπει.

Ό,τι θα γένει ο θνητός,
αθάνατος κι αλί του.
Τι να την κάνει τη ζωή
την άσβεστη;
Ποια θα ΄ναι η αμοιβή του;

Ο Γκρεμιστής

Μου΄πες Απρίλη πως θα ΄ρθείς,
κοντοζυγώνει  θέρο.
Το ψέμα σου πια δεν βαστώ,
συγχώρα με…
Δεν θέλω να σε ξέρω.

Όνειρα γκρεμίζεις δίχως δισταγμό.
Κάποιος να σου βάλει  πρέπει ένα φραγμό.

Τα ρόδα μου μαράθηκαν
προσμένοντας εσένα,
που κάποτε τα μύριζες
αχόρταγα,
με κάτω τον αυχένα.

Η Νεκρανάσταση

Θωρεί «Σωκράτους» και γελά:
«Ποιος σκέφτηκε καριόλης,
τέτοιας λογής φληνάφημα,
εν μέσω της ασβόλης;

Πως βρέθηκα στην Αττική,
σ΄απόπατο  Αθήνα;
Αρές σ΄αυτόν που μ΄έβγαλε,
στο φως με την αξίνα.

Τότες που χρόνια ολόχρυσα,
εγώ θανή ζητούσα,
φαντάσου τώρα γύρα με,
Περσέπολη και Σούσα;

Ο Άλκης μου πρωθυπουργός,
δεν λύνει, μόνο δένει.
Ερμοκοπίδες στη Βουλή…
Γι΄αυτούς; Μονάχα αίνοι.

Κάλλιο λοιπόν το κώνειο,
να πάρω μονορούφι,
παρά να γένω των Γραικών
των νέων, κλοτσοσκούφι».

Μα το βοτάνι ψάχνοντας,
σε κάποιο φαρμακείο,
νοιώθει κομμάτι δύσκολο,
να ξεγδυθεί σαρκίο.

Κι έτσι το παίρνει απόφαση,
πως μόνη σωτηρία,
είναι να μάθει εξ΄αρχής,
να ζει με τα θηρία.

Η Πτώση

Κατεβαίνω απ΄τον έκτο,

δίχως κούραση μια στάλα,

παίρνοντας βολά μου πρώτη

άλλο δρόμο… (Άσ΄ την σκάλα!)

Κι αφικνούμενος  ισόγειο,

σε συνθήκες μη μου άπτου,

λάλον αγρικώ τοιούτον:

«Ούτος δείται νεκροθάπτου!»

Τ΄αυγά

 

«Γουστάρω» γράφω «πράματα βαρβάτα,
στους λόγους, στες κινήσεις, στη στρωσιά».
«Τ΄αυγά σου Γιάνν΄καθώς τα τρως μελάτα!»
Είν΄η κυρά που βγαίνει απ΄τη χωσιά.

Μια Τετάρτη

Μια Τετάρτη σήκωσα πανί…
«Τι λαμπροί ως πέρα οι ουρανοί!»
είπα, μα η Γεθσημανή,
είχε φανεί.

Με τα καρφιά μετρήθηκαν,
η Πούλια κι ο Αυγερινός,
Προφήτες  κι Αποστόλοι,
του Κήπου ο γυμνός.

Η Βδομάδα γύρισε τεφρή,
και μαζί της τσούρμο οι οχτροί,
στριμωγμένοι γύρα μου ωχροί,
κόντρα Χριστοί.

Η Εκταφή

Θυμίζεις τώρα μια θλιβή
γριά και κακομοίρα,
που ψάχνει μες στα κόκαλα,
αρχαία κάποια λύρα.

Κι όσο κρατά η εκταφή,
υπάρχει φως κι ελπίδα,
μα σύντομα θε να γευτείς,
Αγαρηνών λεπίδα.

Γιατί σαν πόρνη έζησες,
πουτάνα ξεπουλήθεις,
κι έφτασες ασυλλόγιστα,
στα σωθικά της λήθης.

Βάλε λοιπόν χεράκια σου,
και τράβηξ΄απ΄το χώμα,
την ίδια σου την κεφαλή,
λειψάνι για κονόμα.