Η Επιστροφή στην Αγέλη

Λένε πως είν΄ ο άνθρωπος,
για τους ανθρώπους λύκος,
και λάσπη κόβει ο νουνεχής,
και γίνεται αγροίκος,

και γίνεται καλόγερας
δίχως Θεό, φαμίλια,
τα χώματα ποτίζοντας,
μουσκεύοντας μαντήλια,

ότι βαριά η μοναξιά,
και δύσκολα βαστιούνται,
τα ρέματα  στα μάτια του.
Κάποτε, σπλάχνα σειούνται,

κι αλλάζει νου ο νουνεχής,
ματαγυρνά στην πόλη,
σαρκίο  μαρινάροντας,
να φάνε οι λύκοι όλοι.

Η Ανάκριση

«Το να γρικάς την άνοιξη,

μεσούντος του χειμώνος,

ξεχωριστόν σε καθιστά…

Ποιός είν΄ο δολοφόνος,

και σ΄έτερα ΄ρωτήματα,

οφείλεις ν΄απαντήσεις,

απ΄όξω κι ανακατωτά. 

Έτσι θα καθαρίσεις,

γιατί εδώ που έμπλεξες,

τερτίπια δεν χωράνε.

Τι με θωρείς με το γκαβό,

διοπτροφόρε χάνε,

και μου κοτσάρεις ποιητής,

πως είσαι και στιχάρης;

Με κάτι τέτοια παλαβά,

μπασκίνες δεν τουμπάρεις».

Το μπάρκο μιάς Πρωτομαγιάς

Ντούρο πάτησες σανίδι,

για ταξίδι μαγικό,

κι ένας γέρος ασπρομάλλης:

«Κάθε μπάρκο τραγικό…

Μη σε ξεγελάει μπουνάτσα,

μήτε η μέρα η λαμπρή.

Πόσοι μπήκανε στο χώμα,

κορδωμένοι λες γαμπροί;»

Κι άφησες το γεροντάκι,

στην ακτή να σου μηνά,

με το τρύπιο του μαντήλι,

πως οι θάλασσες βουνά.

Λέσι τώρα συ πρησμένο,

κάτω δώδεκα οργιές,

κι ένας γέρος πάνω άσπρος,

να μισάει Πρωτομαγιές.

Μι΄Αυγουστιάτικη βροχούλα

 

Μι΄ Αυγουστιάτικη βροχούλα,

τα ποτάμια φούσκωσε,

΄ρήμωσε τις παραλίες,

χίλια μάτια βούρκωσε.

Μι΄ Αυγουστάτικη βροχούλα,

π΄άρχισε σαν ωσαννά,

πριν μουχρώσει είχε πνίξει,

δυό καρδιές στα βάσανα.

Μι΄ Αυγουστιάτικη βροχούλα,

πέφτοντας μας χώρισε,

και αντί για δροσεράδες,

στέγνα της μας δώρισε.

Λόγος Πανός

 

Λαγγεμένη κερά γλυκοσκούζει,

του αντρός της μετρώντας την φύση.

Ξάφνου λόγος Πανός, ( λίγο τσούζει…)

«ΤΟ ΓΑΪΔΟΥΡΙ  ΓΑΥΡΙΑ ΠΡΙΝ ΨΟΦΗΣΕΙ».

Στα γουναράδικα

Όσες φορές κι  αν πήγα σε μασατζίδικα,
την πέφτανε οι μπάτσοι, μεδέν αρτύθηκα.

Κι άλλες φορές που πήγα σε πουτανάδικα,
κοπέλες πενηντάρες για τα κασάδικα.

Έτσι λοιπόν προσώρας το θήλυ άφηκα,
κι είπα: «Ας ζήσουν άλλοι σκυλομουρντάρικα».

Οι έρωτες νισάφι… Για επανάσταση
εγώ θε να βαδίσω. (Έ ρε ανάταση!)

Στην «Εποχή» τραβάω που λέγουν «Σύγχρονη»,
μ΄ «Άπαντα» με φορτώσαν: «Να΄ναι πολύχρονοι!»

Έπιασα τα βιβλία, του Μάρξ τη σύνοψη,
και κάθε βράδυ μέγκλα είχα ονείρωξη.

Τι Μάο, τι Μπουχάριν, τι Ρόζα Λούξεμπουργκ;
«Εννιάμιση βδομάδες» σωστές με  Μίκι Ρούρκ.

Μόν΄ χθες : «Καλές συντρόφι», (μανούλαμ΄ χάθηκα),
«αντάμωσες» ο Άρης, « στα γουναράδικα».

Προσευχούλα

Ο δρόμος χάνεται…Σκυλιά
γαυγίζουν νύχτα-μέρα,
τους οδοιπόρους σαν κι εμέ.
Σαρδόνιε πατέρα,

αν και δεν έστερξα ποτές
στην ύπαρξη σου δώσε,
σθένος, πυγμή κι αποκοτιά,
εμήν καρδίαν τρώσε,

με την αψάδα των λευκών
της Λήμνου και  των Σπάτων,
για να βαδίζω θαρρετά,
εν μέσω αποπάτων,

οδό που δάκνει, σφίγγει με,
σαν άρκτος και σα φίδι.
Σαν τέλος θές συντόμεψε,
τ΄ανόητο ταξίδι.