Εμπορία ειδών σταύρωσης

Σε δέκα χρόνια το πολύ,
όξος, σφουγγάρια και χολή,
στεφάνι ακάνθινο, καρφιά,
θα ΄χουνε μεσ΄ τα μαγαζιά.

Και θα πουλάνε άκουσον,
μπλουζάκια με το Σταύρωσον.

Σταυρό θα βρίσκεις δρύινο,
χολής δοχείο πήλινο
και λόγχη, όχι ψέματα
ν΄ανάβουνε τα αίματα.

Κι άμα θα ρθουν κεσάτια,
ζάρια για τα ιμάτια,
άσπρα, βαριά κοκάλινα
να είναι made in China.

Χαμένα Όνειρα

Σ΄ένα ταξίδι σε προσκάλεσα νωρίς
που΄χαμε νειάτα, στων παθών τις πυραμίδες.
Στυμμένα λόγια, να τα φτάνουν εκδορείς,
και νοσοκόμες νευρικές με σκωραμίδες.

Ο Τισιανός δίχως πινέλα τι μπορεί;
Δίχως γραφίδα ο Ρεμπώ τι να ταιριάξει;
Τώρα θανάτου ξεκινάνε οι χοροί,
και τ΄αναπόφευκτο γαυριά να μας αδράξει.

Σ΄ένα ταξίδι σε προσκάλεσα Καλή,
νεράιδα έκπτωτη στα όχτια του Ευρώτα,
μα καλογέροι με κυκλώσανε σαλοί,
οι τρεις σου άρνησες  βαστώντας βαρελότα.

Ο δρόμος κάποτε τελειώνει ξαφνικά,
κι αντίς στροφή γκρεμός βαθύς χάσκει ομπρός σου.
Τα νεκρικά σου βάλε φόρα νυφικά,
κι έλα στ΄Αη-Γιάννη ν΄ανταμώσουμε του Ρώσσου.

Ο Φυγάς

Τόπους αλλάζω και μονιές,
χάρος να μη με τύχει,
αγάπες μου προδίδοντας.
Η Κήρ με κατατρύχει,

και σφυροκόπημα παλμών,
λαγού που διαφεύγει
από βολίδες κυνηγού.
Νου σας προπάντων ζεύγη,

ότι η μοίρα φθονερή,
σας ροβολά προς τάφο.
Κι αν μείνει ένας θα ν΄αυτός,
πόχει τον ταχογράφο!

58

Της είπε: «Θε ν΄ανάψει ο Θεός,
το πέντε και τ΄οχτώ… Κάτσε και τήρα».
Στην τούρτα μπρος θλιβός ο γηραιός,
πίσω αυτή γελώντας μ΄αναπτήρα.

Αιωνία η μνήμη

Σαραντικό μνεμόσυνο…
Παπάς ξεσκολισμένος,
φτύνει ταχιά  τα λόγια του,
δίχως ψυχή και σθένος.

Και σα σιμώνει ο καιρός,
να ψάλλει αιωνία
τη μνήμη του Γαρύφαλλου,
ζητεί τη διακονία,

της χήρας του που μπάμπαλη,
βαστιέται απ΄ανθοστήλη . 
«Πως είπαμε τον μάκαρα;»
«Πάτερ, θαρρώ Βασίλη…»

Με τον τρόπο του Οδυσσέα

Φορώντας ροζ κοντόμι μου,
δεμένος Οδυσσέας,
για δες πως μερακλώνομαι,
σε ρετιρέ της Ζέας,

με τ΄άσματα τα ζόρικα,
Σειρήνων σεβνταλούδων.
Δίχως στραπάτσα ναυλοχώ,
Τρίγωνα των Βερμούδων.

Αποστροφή

Δειλά στη θύρα στέκομαι,
αποζητώντας  οίκτο,
από καρδιά που δεν χτυπά
για μένα. «Χείρες νίπτω»,

κραυγάζεις ανυπόμονη
τη νίκη σου να δρέψεις,
τι καταβάθος πεθυμάς,
προς τάφον να με τρέψεις.