Των Παθών

Βολιώτικο «ο  Κήπος» τσιπουράδικο
κι ο Γολγοθάς τροφή για τις μπουλντόζες.
Φυλάξου στιχοπλόκε, βρέχει άδικο
τουλούμια... Θα σαπίσει τις μιμόζες.

Τα μέσα σου φθηνά, πανηγυριώτικα,

μιας άλλης εποχής το πυροφάνι.
Ορτσάρουν σε γραμμή καράβια Χιώτικα,
κανένα τους δεν φέρνει το βοτάνι.

Πετρήδες στη φωτιά λύνουν αινίγματα

και κάστανα παλεύουν ταγκιασμένα.
Μπροστά σου δεκαπέντε τόσα ρήγματα,
πανιά και μουσαμάδες σκεπασμένα.

Θα ξημερώσει πάλι Νεκρανάσταση,

το χώμα θα βλαστήσει πυρ και βλέννα.
Κι αν σάλος κι αν στερνή τώρα παράσταση,
το βλέμμα κράτα πάνω στην αντέννα.

 

 

 

 

Κακό Ταξίδι

 

«Κακό ταξίδι» έφτυσε στρυφνά ο μαιευτήρας

κι αφήνοντας τη μάνα μου φρυγμένη Παναγιά,
πήρε ξανά στην αγκαλιά το καύκαλο μιας λύρας,
αφού χορδές της σταύρωσε για την γλωσσοφαγιά.

«Κακό ταξίδι» μούλικο στου Βελζεβούλ τη τρύπα

από καρδιάς σου εύχομαι, ανάσα βρωμερή.
Τροφή καλή και εύπεπτη για τον λιμάρη γύπα,
να σαι και να χεις ριζικό που πρέπει σε κερί.

«Κακό ταξίδι» κι έμεινα στα αίματα λουσμένος,

δυο πιθαμές απόσταση απ΄τη πικροσχισμή,
αλλογενής κι αλλότριος και αγγελοκρουσμένος,
ένας Οιδίπους που ποτέ δεν ζώγρησαν χρησμοί.

«Κακό ταξίδι». Πάνε πια σχεδόν πενήντα χρόνια

κι ήταν στ΄αλήθεια φθονερό το μάτι της μαμής.
Πενήντα χρόνια πάνω μου Πολύφημου κοτρώνια,
κάθε φορά που διαλαλώ στις Αγορές «Κανείς».

 

Λονδίνο 1987

 

Με λόγια βουτηγμένα σε οινόπνευμα,
θα ξαναπώ ψευδά το παραμύθι,
για κάποιο γελαστό πολύ απόγευμα,
πριν το σκεπάσει σάβανο η λήθη.

Εσύ κι εγώ και δίπλα μας ο Τάμεσης,

με το παλιό νερό και τις νησίδες.
(Τα δώρα τα πρωτόφαντα της Λάχεσης,
δίχως ψωμί αφήναν τις φροντίδες).

Μονάχα η αγάπη μας ξεχώριζε,

απάνω στη λερή τη φορτηγίδα,
σαν οδαλίσκη που ψευτιές τονθόριζε,
τις λάσπες ονομάζοντας πατρίδα.

Μα τέσσερις βδομάδες μόνο φτάσανε,

το πρόσωπο ν΄αγγίξουμε της θλίψης
όμοια τυφλοί. Βοριάδες μας γεράσανε
και ολικές αρχίσανε εκλείψεις.

Με λόγια βουτηγμένα σε οινόπνευμα,

στους δρόμους θα βαδίσω του Λονδίνου,
εγώ της νοσταλγίας το εκπόρευμα,
χωρίς καμιά συναίσθηση κινδύνου.

 

Στα ξαφνικά

Στα ξαφνικά, σε σκόνη σωριαστήκανε

οι μέσα μου βωμοί. Σβουνιές αχνίζουν.
Φωνή εξ ουρανού: «Έρως ανίκατε,
ποτέ τα πρώτα πίσω δεν γυρίζουν».

Οι αύλακες Bob Dylan. Τις γραφίδες μου

αφήνω ν΄αναπνεύσουν απ΄τη μύτη.
Απάνω στη λευκότητα του επίδεσμου,
σουλάτσο πέρα δώθε η Αφροδίτη.

Μες στην Αθήνα λύκοι προβατόσχημοι,

αδημονούν σε γκρίζα καφενεία
καπνίζοντας χασίς. Εξαργυρώσιμη
ακόμα και των άστρων η πενία.

Στα ξαφνικά, λημέρια πατηθήκανε

από εχθρούς και φίλους. Ο χειμώνας
ξεθυμασμένος μοιάζει. Σαν να γλύκανε.
Σιμά των νηπενθών ο αρραβώνας. 

Σηκώνεται αγέρας

Σηκώνεται αγέρας… Ανεμόμυλοι

τιμητική τους πάλι θε να έχουν.
Ασήμαντοι, μισάνθρωποι, φυρόμυαλοι,
τέτοιον καιρό λυμαίνονται κι αντέχουν.

Σηκώνεται αγέρας… Ανεβάζουμε

τις τέντες μπας τις σκίζουν οι σπιλιάδες.
Πανιά τις χαραμάδες ούλες φράζουμε,
μην από κει γλιστρήσουν αποφράδες.

Σηκώνεται αγέρας… Τα μαλλάκια σου

τα γκρίζα, θα γενούνε άνω-κάτω.
Βάλε στραβά τη μάλλινη την κάπα σου,
στα πόδια σου τη γάτα και τον γάτο.

Σηκώνεται αγέρας… Γράψε αλλοίμονο

και κρύψου μες στα τέσσερα υπόγεια.
Δυο μήνες μανιασμένο καταχείμωνο,
φτάνουν να κάμεις φίλο και τον μπόγια.

 

 

Ο Σωσίας

 

-Το χωρατό κομμένο, παρατράβηξε…
Τα σωθικά μου τα ΄χεις μαυρισμένα.
-Τι θέλεις, τι χαλεύεις; Για κατάληξε
και μου τα λες πολλά και τοκισμένα;

-Στα πράσα κακομοίρη! Μου σφυρίξανε,

οι φίλοι τα καμώματα σου ούλα.
Τι γύρευες νυχτιάτικα βρε τύραννε,
με ξέκωλο ξανθό σε μπαρ στη Βούλα;

-Άσε την πλάκα Καίτη... Παραμύθι σου

σε άλλον που αντέχει τη μουρμούρα.
Εγώ που μια ζωή το κουτορνίθι σου,
μου κάνεις από πάνω και μανούρα;

Καθένας από μας έχει σωσία του,

που τριγυρνά στα ύποπτα τις νύχτες.
(Γαμώ το σπιτικό του και τον Δία του).
Σαν δεν πιστεύεις, ρώτα χαρτορίχτρες.

-Εσύ μιλάς, για ίσως ο σωσίας σου;

Αλάργα μου ρε ψεύτη, δε μασάω.
Και πρώτη φίρμα ελόγου σου του θίασου,
μα γω τα ψώνια εν γένει δεν τα πάω.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα Σώματα

Θερμά λουτρά τα σώματα γυρεύουνε
κι ένα βαθύ φιλί να ξεδιψάσουν.
Τις νύχτες σα καράβια ταξιδεύουνε
oλόφωτα, πριν άδικα γεράσουν.

Σεβαστιανές πληγές τα χρωματίζουνε.

(Χρωστήρας το φραγγέλι του Πιλάτου).
Οινοβαρείς στα Μπέλσεν τ΄άστρο βρίζουνε,
τους ύμνους μελετώντας του Θανάτου.

Μια συννεφιά τα σώματα γυρεύουνε,

να πάψει ο ιδρώς της νοσταλγίας.
Παρασκευές το λάδι κι αν νηστεύουνε,
κουρδίζει τα ρυθμός αιμοσταγίας.

Χαιρετισμοί και πάθος της Πατρότητας,

μες στα κιβούρια  κόλαση των Φώτων.
Φτηνά τα υλικά της Ανθρωπότητας,
φτηνά και τα κρεβάτια των Ερώτων.