Ο Δείλαιος Στρατιώτης

Συννεφιασμένος ρώτησα τον πρώτο της γραμμής:
«Για πού τραβάμε σύντροφε; Σαν τους στραβούς που πάμε;»
Κι αυτός: «Τις πάρλες άφησε…Σειρά, δεν με γαμείς;
Ο λόγος που υπάρχουμε, ομπρός να προχωράμε».

«Δεν είν΄απάντηση αυτή. Φρενάρω να μιλώ
μ΄ανθρώπους μπρούτους σαν και σε, και κλείνομαι στης χλαίνης
την άβυσσο κι αντιλαβού πως σέβεται πηλό,
ο ποιητάρης μοναχά ο νηστικός και  πένης».

Συννεφιασμένος κάθησα στο χώμα το νωπό,
και δέχτηκα ως έπαθλο μυκτηρισμούς και γιούχα,
κι ήταν η μέρα Κυριακή στους Μύλους του Ντεπώ,
κι εγώ μια πόρνη που αργεί σε ρούσα μέσα ρούχα.

Πέρασ΄ο πρώτος, ο στερνός, και χάθηκαν μακριά,
με σκόνη τους ραντίζοντας ζουμπούλια κι ανεμώνες,
προς το μαχαίρι τρέχοντας ωσάν τα λαγιαρνιά,
κι έμεινα ο δείλαιος εγώ να χαίρομαι χειμώνες.

Ορφέας και Ευρυδίκη

Γκαβός στον Άδη περπατώ,
μ’ ένα λαγούτο.
Μια Ευρυδίκη με κινεί,
σαν συμφορά και σαν ποινή,
σειώντας το κνούτο.

Γκαβός στον Άδη περπατώ,
δεν έχω αγάπη.
Μόνο αισθήματα πικρά,
γι΄ αυτήν που πίσω μου γελά,
γέλιο δρολάπι.

Γκαβός στον Αδη περπατώ,
βαρώντας νότες.
Τι σόϊ Ορφέας είμ΄εγώ,
τέτοια να στέργω σύζυγο;
Τσάμπα ιδρώτες!

Νεκρός στα Πατήσια

Δειπνούσα ψες στην έρημη ταβέρνα,

μασώντας της ψυχής μου την σταβλίσια

σαν Χιώτικη. Αργά κατά Πατήσια,

εκίναε άλλη μια η παλιά λατέρνα.

Δεν είχα γρυ να πω στον ταβερνιάρη,

μονάχα «τι χρωστώ;» κι απέ «αντίο».

Απάνω λιποθύμαγε το Θείο,

στραμμένο προς της Μέκκας το λιθάρι.

Εκάτη κρουσταλλένια… Τι ζητούσα;

Σκατόφτυαρο το χέρι. «Πως ζητιάνος,

δίχως μια στέγη ώσπερ τσιρκολάνος;»

τις στράτες εκμετρούσα  κι απορούσα.

Και στρίγγλισε σαλή: «Άνδρα καρμίρη,

πίσω γραμμή στου Βήτα το τσαντήρι».

Αποφώλιον Τέρας

Διψάς για τεύχη Ουρανού
και για Μακάρων Νήσους,
μα οι καιροί μπερμπάντηδες,
τρισεβλογάνε Κροίσους,

και κάθε τι που ξεπερνά,
το αίτημα της μέρας,
εγγράφουν στα κατάστιχα,
ως «αποφώλιον τέρας».

Ο Φίλος

Ο φίλος πέθανε μια Τρίτη,
ποια Τρίτη δύσκολο να πω,
μα δε ξεράθηκε η κοίτη,
σκέφτομαι δίχως να ντραπώ,

τι ΄ταν ο φίλος πεθαμένος,
από ζαμάνια και καιρούς,
κι ήταν στα μάτια μου σαν ξένος,
και πιο νεκρός κι απ΄τους νεκρούς.

Οι ειδήσεις των οκτώ

 

Φίλους δεν έχω μήτ΄οχτρούς,

την γούλα μου κοιτάζω,

και κάθ΄εσπέραν στις οκτώ,

Σκόδρας πασάς αράζω,

χαζεύοντας ανδρείκελα,

να φθέγγονται ειδήσεις.

Πολλά φθηνές οι εποχές,

πολλά φθηνές κι οι λύσεις…

Ο Τομεάρχης

Γερνάς σ΄ανήλιαγα στενά,
διαβάζοντας ειδήσεις,
για μιαν ανάσταση νεκρών,
που δύσκολο να ζήσεις.

Γιατί καιρός που πέταξες,
καιρός που δεν υπάρχεις,
πλην μες στου Άδη τις μονιές,
το παίζεις τομεάρχης.

Πάψε λοιπόν τις προσφυγές,
και ζήσε την θανή σου,
κι άμα συμβεί ανάσταση,
στο μνήμα σου κρατήσου.

Κάλλιο τα ύδατα Στυγός
τα εμφιαλωμένα,
παρά τα Παραδείσια
τ΄αγγελομολυσμένα.

Ο θάνατος μπορεί σκληρός,
να είναι κι από πέτρα,
μα ΄ναι μεζούρα και μ΄αυτή,
φίλους κι οχτρούς σου μέτρα.