Ο Παύλος

Ο Παύλος τραύλισε για πόρνες,

ερωτευμένες τον βοσκό,

πριν τον προγκήξουν «σκάσε» κόρνες,

στο δρόμο προς την Δαμασκό.

Κι εγώ που σάλπιζα στον Άδη

τραυματισμένα ντορεμί,

του ΄πα πως θα ΄ναι μια Τετράδη,

που με μυρτιές και γιασεμί,

όλος ο Θίασος θα παίξει,

την «Γκόλφω» για στερνή φορά,

μες στην παλιά στοά του Φέξη,

δυό βέρστι΄ απ΄την Ψαραγορά.

Ο Παύλος τραύλισε για πόρνες,

Πυθίες κόρες αλγεινές,

κι άξαφνα γείραν οι κολόνες,

μαζί με τ΄άστυ το κλεινές.

Ο Τρίτος Άνθρωπος

Ο γάμος έγινε μια Τρίτη

που ΄χε χιονίσει στις καρδιές,

και σαν ρωτήσαν τον Προφήτη:

«Ο γάμος» είπε, «τενεκές

θα ΄χει τρουπήσει ως τ΄Ασώτου,

μουσκεύοντας φελέκια δυό

μέχρι μεδούλι. Φτου! του Φώτου,

που θα τα κάμνει ρημαδιό».

Ο γάμος έγινε μια Τρίτη,

νύφη ωχρή, γαμπρός χλωμός,

και μον΄ο Φώτος τέμπλο, κλίτη,

φώτιζε λιάτορας λαμπρός.

Ο κακός οπλίτης

-Αφήκα πίσω δόρυ και ασπίδα,
συν «Ultrex» σαμπουάν για πιτυρίδα....
- Ε;...

Τελευταία Λόγια

 

Χριστός είπε: «Τετέλεσται!»

«Και συ ω τέκνον Βρούτε!»

μαχαιρωθείς ο Καίσαρας.

Εγώ; Μια λέξη ούτε…

Η Αναχώρηση

Μες στο δισάκι χώρεσα του Νίτσε την χολή,
και τ΄άλογο π΄αγκάλιασε μια μέρα στο Τορίνο.
«Μητέρα, στην αγάπη σου να μένεις φειδωλή,
και μη ρωτήσεις που βοσκά το αγριμάκι εκείνο,

τι το ζαβό μεγάλωσε και σκάρωσε κουπιά,
και σκαφικό σα φέρετρο με μελανό πανάκι,
κι ας λέγαν οι δασκάλοι του να δείχνεται σουπιά,
σε μισθολόγιο να μπει, να ΄χει ζωή αυλάκι.

Και για κακή του και ψυχρή, ως φίλο τον Αδάμ
λογάριασε, μηλόκρασο να βγάζουνε αντάμα.
Μα΄χε σπιούνο άγγελο βαλτόν στην μνήμη RAM,
ο Τριφυής και τήρησε τον Νόμο κατά γράμμα.

Έτσι μητέρα σε φιλώ και λάμνω βιαστικά,
αδειάζοντας σου τη γωνιά, μονιά και παραγώνι».
Και το σκαφί ορτσάρισε και κύλησε γλυκά,
με τ΄άλογο να χλιμιντρά, τον Νίτσε να μουτρώνει.

Κι εγώ που πρώτος ντύθηκα της ήττας το σκουτί,
από λαχτάρα της νυκτός την ώρα της κηδείας,
στα γειτονάκια φώνησα «Τι στέκεστε κουτοί,
και φληναφείτε στα τειχιά τ΄αδύναμα της Τροίας;»

H Γνωριμία με την Παρθένο

 

Σε μιά γωνιά του κήπου χαίνει λάκκος.
«Είν΄ο δικός μου» λες και προχωρείς,
προς τη μεριά που στρίβει ο σαλτιμπάγκος…
Για να πεθάνεις πόσο πια νωρίς;

Μ΄ασπρόρουχα μπαλκόνια, με σημαίες,
για κάποια μάχη νάνων που θα ΄ρθεί.
Αυτός ο κόσμος γιόμισε ιδέες,
πλην όλες τους στο λάστιχο καρφί.

Συνταξιούχοι μες στα καφενεία,
κι εργάτες βουτηγμένοι σ΄ ενοχή,
σπουδάζουν Τύπο, Έντιμη Πενία,
τον Μίνωα γελώντας ν΄αστοχεί.

Μπρος στα σιλό θα κάμεις τον σταυρό σου,
σε Παναγιά που φόρεσε τα τζιν,
συ ποιητής επτάρφανος του κλότσου,
Παρθένος ΄κείνη πρόσφορη στο spleen.

Μια Κυριακή

Στα γκράν-γκινιόλ του Άδη τα καντόνια,
μια Κυριακή με κάρα χαμηλά,
μύστης, γρικώντας άρρυθμα τριζόνια,
ρούχα θε να στοιχίσω και ψιλά.

Δεν θα ΄χω συντροφιά, μηδέ αγάπη,
μόνο θαμπάδα γκρίζα στην καρδιά,
καρδιά που θα την σέρνει το δρολάπι,
προς των στιχομανών την λαγκαδιά.

Στους καταπατημένους τους λειμώνες,
εσθλός προφήτης που ΄χει ξεχαστεί,
μ΄επτά θα μοιρασθώ μωρές πλαγγόνες,
το ρέζους του ΄Αη Γιάννη- Νηστευτή.

Και πιο ψηλά στα μαύρα κυπαρίσσια,
κοράκια θα κουκίζουν «nevermore»,
σαν Παναγιές του Θρήνου σε ξωκλήσσια.
παγώνοντας της Στύγας τον ιχώρ.