Στο Toyota

Τις Φαιδριάδες τι θωρρείς απ΄το Toyota,

 όταν το πνεύμα σου απεύχεται γκρεμούς;

Για σε η άσφαλτος κορδέλλα Εμμαούς,

μα εκεί δεν θάλλουν μεσονύκτια τα φώτα

σαν μέρα κλίνει πριν προλάβει να φουντώσει,

καθώς κοιλάδα που κυκλώνουνε βουνά,

(για μια στιγμούλα γύρα γιόμα  ωσαννά),

κι ύστερα νυξ το μπαϊράκι με το κρόσι.

Η Αθηνά πια δεν σου κάμνει το χατήρι,

κι είν ο Αγίας ΄πα στο βάθρο σκυθρωπός.

Κάποιος τη σήμερον πωλείται και νωπός,

μισή τιμή στου Άη-Λιός το πανυγύρι.

Κι αυτός ΕΣΥ, που μένεις πάντα στο Τογιότα,

καθηλωμένος μπρος στις Πέτρες τις σκληρές,

Κήρες προσμένοντας  σαν βέλη αιχμηρές,

μ΄οσμές αβάσταγες απ΄ Άλογο και μπότα.

Καίτη και Αγίας

Ήταν μια Καίτη που ΄πασχε από ρινορραγία,

κι εστάθη και χαλβάδιαζε το άγαλμα του Αγία,

ορθό σε βάθρο στους Δελφούς, πρώτο τραπέζι μούρη,

Παγκρατιαστή θεόγυμνου, πλην φευ άνευ αγγούρι.

Κι έμενε η μαύρη αντικρύ σε πάγκο καθισμένη,

σαράντα μέρες και μισή, πικροσυλλογισμένη.

Δεν έτρωγε, δεν έπινε, τους σβίγκους του κοιτούσε,

κι αυτό το κάτι που  ΄λειπε  θαρρείς  ανακαλούσε.

Και σαν την ετρατάρανε Ρώσσικη κάτι  Ρώσσοι,

τους αποπήρε: « Ούτε μπουκιά, ξερή πριν του φυτρώσει».

Κι η Καίτη που ΄ρωτεύτηκε τον άψωλο Αγία,

μες στο Μουσείο έσβυσε απ΄ «Άκρα Ασιτία».

Τα καπλάνια

Ανίκητα του χρόνου τα καπλάνια,
τες πλάτες σου ξεσκίζουν, σπάνε βάζα.
Χτικιό και συ βγαλμένο από την μάζα,
τι θάρρεψες φτωχέ μου θείε Βάνια;

Πορεία έχεις πάρει και το ξέρεις.
Φασκιά σου, σ΄ένα θάνατο σε φέρνει.
Τη σκαλωσιά που σάπισε και γέρνει,
να την ματίσεις πως θα καταφέρεις;»

« Μαθές υποστυλώματα γκρεμίζω,
ατός μου μην σας έχω δράμι χρεία.
Σε ζήση μέσα πόρνη  και αχρεία,
ορθός για λίγο ακόμα τι κερδίζω;

Ο άντρας που δεν είναι ότι νάναι,
καπλάνια δεν ΄πιτρέπει να τον φάνε».

Όρθρος

Ο ματωμένος ρίχτηκε σουγιάς,
σε μιάς Χριστουγεννιάτικης τον βόθρο
σκοτοδίνης. Ω τέκνα πυρκαγιάς,
βοηθάτε ν΄απαλύνω αυτόν τον όρθρο,

τρισμαργωμένο φρόνημα πιστού,
π΄αξιώθηκε ΄πιστρέφοντας στον Σταύλο,
τις σάρκες να βαστάξει του Χριστού,
καρέ καλά κομμένες απ΄τον Σαύλο.

Τα μικρομερεμέτια

Ποιος έχει χρόνο για παντούμ

και στιχοκορδελάκια

σαν τρέχει μεροκάματο;

Λαγό με κρεμμυδάκια,

σε γλέπει δόλιε η ζωή,

που πάντες τσουκαλιάζει

και πι και φι στην πυροστιά,

μέχρι μυελού σε βράζει.

Κι έτσι ξεπέφτεις στα δειλά,

εκιά τα τετριμμένα

και κλαίγεσαι αγυιόπαιδο,

πο΄χει απωθημένα.

Κάμνεις κακώς…Αν έλειπες

η λάσπη εσύ και ξέρεις,

κοτρόνια δεν στεκόντουσταν

ορθά, μήτε Σεφέρης.

Άφες λοιπόν τα σχήματα,

πολύπλοκα και τέτοια,

καλά και τα στιχάκια σου,

για μικρομερεμέτια.

Δυο Επιτύμβια

(Στον πατέρα)

 Ο Άδης έχει δύναμη
και τρομερή τη χέρα,
μα χτικιασμένος δείχνεται,
μπροστά σ΄ένα πατέρα,

που νου μ΄αγάπη χάρισε,
στη χρυσοφαμελιά του.
Σ΄αυτόν δεν έχει πέραση,
ο γρόνθος του θανάτου.

(Στην μητέρα)

«Δίχως θανή ο Άγγελος»,
λέγουν μα τόσο ψέμμα.
Αν έτσι καλομάνα μου,
θα ΄φτανες συ στο γέρμα;

Το Κάθαρμα

(Στον κ. Περδίκη που είναι ικανός ν΄ανοίξει όχι μόνο παράθυρο, αλλά  και  air-condition  στο cool).

 

Ανοίγω το παράθυρο στο χιόνι,
πλευρίτιδα να πάθει το μωρό,
στης Φάτνης τη γωνιά που καμαρώνει.
Μιλώ…(Ακούτε σεις διαβόλια εν χορώ;):

«Τι θες τα γεννητούρια, τις παράτες,
τους Μάγους, τα λιβάνια, το αστρί;
Στην πόλη που ανθούνε κτηνοβάτες,
το νου σου πιτσιρίκο στο μαντρί.

Βαστάς και πως τ΄αγγέλια να σου ψέλνουν,
«Ειρήνη επι γης και ωσαννά;»
Σε τρείς ντουζίνες χρόνια θα σε γδέρνουν,
κραυγάζοντας «Σταυρό» τα παγανά.

Και συ θα καταντήσεις ένας μύθος,
να κάμνουν τη δουλειά τους οι τρανοί
του κόσμου. Θέλει φόβητρο το πλήθος,
να κάθεται στ΄αυγά της η Φανή.

Γι αυτό σε λέγω, δες το για καλό σου,
αυτό το παραθύρι τ΄ανοικτό,
πες της μαμάς να βγάλει το παλτό σου,
κι ας κάθαρμα στα μάτια της δειχτώ».