Θάνατος ξεναγός μου

Ο Θάνατος με ξεναγεί,
στις γειτονιές του κόσμου
και συ ρωτάς να τριγυρνώ
τι θέλω με τον ΄χτρό μου;

Γιατί οχτρός; Τη χέρα μου
βαστάζει κι όλο δείχνει,
πως  φθάνει κάποτε στιγμή 
να σβήσουνε οι λύχνοι.

Ζήσε με σπρώχνει κι άφηκε,
ξοπίσω κασσαβέτια,
πίσσες ποσώς υπάρχουνε,
Κολάσεις με λεβέτια.

Μονάχα Έρωτος ορμή,
και της σαρκός φαγούρες,
και σ΄ Ικαροπανήγυρα,
χορευτικές φιγούρες.

Και συ που λέγεις μ΄αγαπάς,
και το καλό μου θέλεις,
δώσ΄μου το παν τι άφευκτος,
τορπιλισμός της «Έλλης».

Τα Κερατιάτικα

Με της κεράς του προτροπές,
από Μαρτιού στη Χίο,
έκλεισε για τον Αύγουστο,
σ΄ένα ξενοδοχείο.

Τρίτη του Πάσχα μίσεψε,
σ΄αγύριστο ταξίδι,
κι έτσι στη Χιό κατέλυσε,
κερά του μ΄Αριστείδη,

έναν παλιό της γκόμενο,
π΄ανέσυρ΄απ΄τη λήθη,
και μ΄έξοδο του μάκαρος,
εν Χίω ποσθετρήθη.

Συμβουλή στον κ. Νίκο Περδίκη

Δώκε του Λούθηρου κλωτσιά
και στον Σαβοναρόλα,
ράπισμα δις στα πισινά.
Συγχρόνως ρίξε φόλα,

στου κυρ-Καλβίνου το πιοτί
κι άστονε να ψοφήσει,
ότι πολλά μας τάραξε,
με του Θεού την Κρίση.

Τι σαν φοβάσαι τον Θεό,
και συνεχώς τον τρέμεις,
από τα κυρελέησον,
γυρίζεις στραβολαίμης,

κι όλο προς χώματα τηράς,
οστά τριγύρω βλέπεις,
και μια ζωή που σου ΄λαχε,
την ξεπετάς επαίτης.

Γι αυτό και δέξου συμβουλή
λιγάκι πριν ΄ποθάνει,
από ΄ να  Γκρέκο μερακλή
εμέ τον μπαρμπα-Γιάννη.

«Κάπου υπάρχει μιά Ελλάς,
τήραξε κανά χάρτη,
κι άμα μπορέσεις κίνησε,
αρχές για μέσα Μάρτη,

Είναι γωνιά το μαγαζί,
φτηνό με δυό δεκάρες,
του κόσμου βρίσκεις τα καλά,
φρεσκούρα δίχως  ζάρες.

Θέλεις Σοφόκλα; Πάρτονα…
Αισχύλο; Κράτα νάχεις,
και Θουκυδίδου προτροπές
για τακτικές της μάχης.

Σωκράτους λόγους; Πλάτωνα;
Μια τζούρα ΄Ριστοτέλη;
Σύκα γουστάρεις σύντεκνε;
Καρύδια με το μέλι;

Το παν υπάρχει αφειδώς,
στη βλογημένη χώρα,
κι αυτό που τώρα θα σε πω, 
το ΄βρα στον Πρωταγόρα.

Χαίρου Νικόλα λεφτεριά…
Θεοί πια δεν δαγκώνουν,
κι όπως και συ πράττεις συχνά,
κώλους κι αυτοί χουφτώνουν».

Χειμώνας

Σφυρίζει ο χειμώνας Αυγουστιάτικα,
στους πένθιμους λειμώνες μιας πατρίδας,
που στέργοντας να σέρνεται ραχάτικα,
μετάλλαξε σ΄ «Εφραίμ» το «Λεωνίδας».

Ωδή στον Α.Δ

Στης Αλαμάνας το στρατί,
με τηγανίσαν σβίγκο,
για να χτιστεί παράνομο,
σκυλάδικο με τσίγκο.

Το σκουλήκι

Σκουλήκι πάψε να τρυγάς
των σωθικών το γήρας
και τις χορδές της λυγμικής
μονότονης μου λύρας.

Το ξέρω πείνασες πολύ,
μικρή μερίδα έχεις,
μα τι τα θες τυφλούτσικο,
σαν Όμηρος να πλέκεις,

έμαθες στίχους κι έγινες,
σκωλήκων το καμάρι,
και οσονούπω θα κρατείς ,
χαρτί και καλαμάρι.

Μα κάμε κράτει κι άφησε,
τα γκέμια λίγο  λάσκα,
κι από μεριά μου δαψιλό
σου ετοιμάζω Πάσχα.

     Το Χωράφι

Χωράφι στέρφο η ψυχή,
αγρός του Κεραμέως,
το τέρμα μπρος της δεν θωρεί,
να την γεμίσει δέος,

μόνο για σούβλες, κάρβουνα
και μπύρες παγωμένες,
έχει καιρό και θέληση
κι αγάπες πεθαμένες.