Πέντε Επιτύμβια Επιγράμματα

 

Ο Έρωτας μου όπλισε το χέρι.

(Μια τρύπα στην καρδιά πάντα βοηθά).

Του Χάροντα με τσάκισε η γροθιά,

νυχτιά Σαρακοστής για κάποια Μαίρη.

 

Ο Θάνατος με βρήκε στο κρεβάτι,

τα δυο της γαργαλίζοντας βυζιά.

Μια χήρα γαυριασμένη από τη Τζια

η παστρικιά και γω απ΄τη Δεσκάτη.

 

Με βγάλανε νεκρό οι πυροσβέστες.

(Η Καίτη ξεψυχούσε στη πλαγιά).

Μια χάρτινη της τσέπης Παναγιά,

γύφτος την βρήκε Γιούλη με τις ζέστες.

 

Σαράβαλο με βρήκε το κακό,

ογδόντα και, μασέλα και μπαστούνι.

Ποτήρι, τσιγαράκι και μπαστούνι

δε μ΄έστειλαν, παρά μοτοσακό.

 

Χρονιά του Χοίρου τέσσερα παιδιά,

μου δρέψαν τη ζωή με σουγιαδάκια.

Μ΄ένα νταβλά πουλούσα φακουδάκια,

μπρελόκ, τσατσάρες, θήκες για κλειδιά.

 

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι θάλασσες με πνίξανε του Νότου,

αμούστακο παιδί εννιά χρονών.

Των μυστικών μου άθυρμα φωνών,

δεν πρόκαμα τις έγνοιες του Ασώτου.

 

Μπάρκο το πρώτο, μπάρκο και στερνό μου.

Η Μάνα νια τον Κύρη πριν χαρεί,

στου Χάρου ζαλωμένη το φαρί,

σιμά μια θέση βρήκε στο πλευρό μου.

 

Ο Μέγας Ασφαλιστής

 

Τι βιάση ν΄ασφαλίσεις την ζωή σου;

Ο Θάνατος δυο βήματα μπροστά,

ήλιο μια στάλα φίλε, δεν χρωστά…

Να χαριστεί; Ποτές. Μήτε του Κροίσου.

 

Κρασί λοιπόν στις κύλικες και σήκω,

να ρίξεις Κοεμτζής γυροβολιά.

Την αχυρένια κάψε την φωλιά

και τάισε με τέφρες της τον Λύκο.

 

Χορεύοντας Πυρρίχιο

 

Χορεύοντας πυρρίχιο θα φύγω

για την πατρίδα κάτω τη μεγάλη.

Κρυφό με περιμένει ακρογιάλι

κι ένα κορίτσι πρόθυμο για τρύγο.

 

Παράπονα δεν έχω κι ούτε πρέπουν,

σε άνδρα που ευτύχησε του Δία,

το πρόσωπο να δει και την ευδία

των ουρανών που την Ελλάδα σκέπουν.

 

Χορεύοντας πυρρίχιο θ΄απλώσω,

τα χέρια στον αγέρα νιό γεράκι.

Στρωμνή μου καπνισμένο μπαϊράκι

σ΄ ένα ταφί μια στάλα. Ας ξαπλώσω…

 

 

 

 

Ένα όνειρο

 

 

Φωνή του Καρυωτάκη: <<Εφετεία,

πρεζόνια στο Μουσείο, σάπιες γέννες,

παρθενικοί διάτρητοι υμένες,

εδώ στων νηπενθών την επαιτεία>>.

 

Σημαίνει μανιασμένα ξυπνητήρι,

που μέσα μου λαγούμι χρόνια σκάβει.

Γαυγίσματα… -Τρελλάθηκες Εκάβη;

Του πέμπτου, φονικό το παραθύρι…

 

Λ

 

Τους τάφους μας θε νάβρει στα χωράφια,

λίαν πρωί αγρότης με τρακτέρι.

Η τσάπα του δαμάζοντας τ΄αγέρι,

τα λυρικά θα σκιάξει τα ελάφια.

 

Αφρός πυκνός απάνω λησμοσύνης,

και γύρω μας στυγνή τυμβωρυχία.

Θ΄απλώνεται στον κάμπο ησυχία,

ανάκατη με εσάνς της βαλβολίνης.

 

Και ξαφνικά φωνή από τα δάση,

Θα μαρτυρήσει όνομα, πατρίδα.

(Το Λάμδα πια φθαρμένο στην ασπίδα).

Δεν πρόλαβε κανείς μας να γεράσει.

 

Ο Τειρεσίας

 

Οι φίλοι με φωνάζουν Τειρεσία,

τηρώντας μια παράδοση παλιά.

Στις πλάτες μου μανδύας τα μαλλιά,

προσφέρουν τακτικά υπηρεσία,

 

σαν η γυναίκα μέσα μου θεριεύει

και σέρνεται στης Θήβας τις βραγιές

γυρεύοντας φιλί. Πρωτομαγιές,

το χέρι μου νιο φίδι σαϊτεύει.

 

Εννιά της γυναικός και μια του άνδρα,

ξηγήθηκα της Ήρας. Συμφορά…

Με την Θεά αστείο δεν χωρά.

Γενιές επτά τυφλός κι έξω απ΄τη μάνδρα.

 

Στη μητρική αγκάλη κατσουφιάζεις

Οιδίποδα, βουλώνοντας τ΄αυτιά.

Σπαρτός που να βρεθεί; Μόνο γατιά

που σαν τ΄ακούς Γενάρη σκοτεινιάζεις.