Ο Ορειβάτης

 

Νυστέρια βραδινής περιπολίας

και ράμματα διπλά των φεγγαριών,

σιμούν, ραγιάνια, όμβρος, πυρ, χιών,

μου δώρισαν βουνά μελαγχολίας.

 

Και βγήκα σαστισμένος ορειβάτης,

δίχως μπαστούνια, σάκο εκδρομικό,

σαν μιας κοπής παλιάς αερικό,

να βαπτιστώ στον τύμβο της Ελάτης.

 

Δεν είχα της ακμής την περηφάνια,

τρεμούλα μου δονούσε τη καρδιά,

ξερολιθιές πατούσα και κλαριά,

ανοίγοντας νια στράτα προς τα χάνια.

 

Αλί σε με. Δεν κράτησε το πόδι.

(Του Άδη με τραβούσε η σχισμή).

Φανάρια, ταβερνεία, οικισμοί,

μια χαραυγή μου ξέβγαλαν το ξόδι

 

 

 

 

 

Αγαπημένη Νόρα

Αγαπημένη Νόρα, το Δουβλίνο,

μοιάζει με πόρνη τώρα γερασμένη,

που στέκεται παράμερα σκιαγμένη,

κρατώντας στο ζερβί της ομπρελίνο.

 

Χειμώνας… Γητευτής άσημων δρόμων,

κοιτώ βιτρίνες, Guinness πίνω μπύρα.

Η ζήση μου λυκόφωτη και στείρα,

ακροβατεί σε σχάρες υπονόμων.

 

Νεκρούς μας θέλουν, σάβανα μας ράβουν.

Στη Μάμποτ ο Δυσσέας, γύρω τράμια.

Αγάπη σου ζητώ, ας είν΄ και δράμια,

τι γρήγορις αντάμα σου με θάβουν.

 

Πολύτιμη μου Νόρα, Μάνα, Φίλη,

το μαύρο το εσώρουχο να βάλεις!

Πνιγμένος μες σε σύννεφο αιθάλης,

τα κάτω μυστικά φιλώ σου χείλη.

 

Το Μάτι του Χριστού

 

Έβγαλα το μάτι του Χριστού μ΄ένα καρφί,

λίγο πριν τον Έβδομο τον Λόγο Του να πει.

Ιδροκόπι, λαύρα, όχλος γύρω μου πολύς.

Πότισα τον σπόγγο κι ήπια πίκρα της χολής.

 

Έπαιξα στα ζάρια το σακάκι το καρό.

Θάνατος σαν ταύρος μες τις κάρτες του Ταρώ.

Στη Μεγάλη Αρκάνα σκελετός καμαρωτός,

πάνω σ΄άτι άσπρο: <<Αχ! Γεννήθηκες βρωτός>>.

 

Γέρασε ο κόσμος σ΄ένα μήνα μοναχά,

με τυφλού μπαστούνι σ΄ανηφόρι αγκομαχά.

Κράτησα στο χέρι μου γραφίδα κοφτερή

κι άναψα ξημέρωμα το τρίτο μου κερί.

 

Βάδισα στον Κήπο, απονήρευτο παιδί,

κρύφτηκα στους τάφους το Τσακάλι μη με βρει.

Κίβδηλο τ΄ αστέρι εφάνη κι ήταν Κυριακή

κι ήμουνα στου Χάροντα μπλεγμένος το σακί.

Επιστολή πρώτη και τελευταία αύτη

Του Αστροθύτη γράψε, να ταχύνει

τον ερχομό. Η  Πόλη γονατίζει

σε στάση προσευχής. Άκου την! Τρίζει...

Με παλινώριο δανεικό προς τη Σελήνη,

 

πουλιά της προσφυγιάς κινούνε σμάρι.

Κάποιοι ζεσταίνουν ήδη τα καμιόνια.

Γράψε, θα τον προσμένω στη Χαιρώνεια,

μ΄ αργολική ασπίδα  και κοντάρι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διάλογος Κωφών

-Γονάτισε ραγιά… Δεν πρέπει κάρα

να υψώνεται. Ζηλεύει ο Πατήρ.

-Παράτα με σαλέ και άϊ σιχτίρ.

Απ΄την δικιά σου εγώ δεν είμαι φάρα.

 

-Ο Θάνατος ως κλέπτης θα ενσκήψει.

Χωράφι, να τι είσαι, ξερικό.

-Εκάς μήτρας τυφλής αερικό,

ο κόσμος σου και συ εν με τη σήψη.

 

-Τα λόγια μου τα βρίσκεις στα Βαγγέλια.

Τα ρήματα μου, ρήματα Χριστού.

-Τα λόγια σου αρές ενός ληστού

και να με συμπαθάς φέρνουνε γέλια.

 

-Προσεύχομαι θερμώς μην και πεθάνεις

στην αμαρτία μέσα. Συμφορά…

-Του Σατανά καλύτερα βορά,

τι ναι βαριά η αποφορά της Στάνης.

 

-Βαρέθηκα… Στην Κόλαση βλαμμένε

και συ και το γινάτι σου. Σκατά…

-Εκείνος που τον θάνατο πατά,

με τον πετσί τον ζει, Φίλε καημένε…

 

Από τη μεριά του Διαβόλου

 

Έχει ο βυθός τον τρόπο να ξορκίζει,

κάθε κακό που σφύζει στη στεριά.

Απ΄του Διαβόλου στέκω τη μεριά,

(τη σήμερον ελάχιστα κοστίζει),

 

κατοικημένος ψεύτικες ειδήσεις.

Εγείρω το ποτήρι τρείς φορές…

Σε βάρος μου σωρός οι  Αναφορές

και που να βρω χρησμό για Αντιρρήσεις.

 

Η Δύναμη του Πεπρωμένου

 

Του Πεπρωμένου δύναμη τυφλή,

πως μ΄έδεσες στο βράχο; Αναρωτιέμαι…

Τ΄ατσάλινα κρικέλια σου αρνιέμαι,

μα πιότερο θαρρώ πως μ΄ενοχλεί,

 

το βάλσαμο που στάζεις στη καρδιά,

αυτό που τις κινήσεις μου μαργώνει.

Tο βάλσαμο τ΄αβρό που με σκοτώνει,

στων Ιδαλγών τα φρούδα χειμαδιά.