Τραγούδι για τον Δήμιο μου

 

Την γυμνή περιφέρεις την σπάθη

στο ζερβί, καθώς έκαμες πάντα.

Οδοιπόρος ορέων σαράντα,

αφουγκράζεσαι… Ύαινες; Πάθη

 

ζυμωμένος, θυμίζεις θρεφτάρι

στου Διός το μαντρί. Μουγκανίζεις.

Τον σφαγέα σου τώρα ορίζεις,

δίνοντας του την σπάθη με χάρη.

 

Ευθύνη  Πατρότητος

Φοβερές με σπαράσσουν ωδίνες,

μιας Πατρότητος κίβδηλης πάλι.

Απ΄το χέρι γλιστρά το πηδάλι…

Ν΄αναλάβω δεν γύρεψα ευθύνες.

 

Μόνο λίγο θυμάρι της Άνδρου

και δυο κόκκους σινάπεως πίστη,

έχω κρύψει στην Άγια τη Κύστη.

 Η παλιά γειτονιά τ΄ Αλεξάνδρου,

 

ένα στρέμμα χωράφι που  φθίνει 

στους ήλιους, λασποχέντρες γιομάτο.

Των Προγόνων το λέσι σε βάλτο

ακέφαλο. Χορτάτη βενζίνη

 

η λαμπρή πυρκαγιά που χυμάει,

σαν ασλάνι το νύχι  να μπήξει,

στης Φυλής τα λαιμά. Λάθος στίξη

και το Πνεύμα βαριά βλαστημάει.

 

 

 

 

 

 

ΣΕΜΝΗ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Στο Σύνταγμα νεκροί, γυμνοί στο Γκάζι

και στη Σταδίου σέρνονται χωλοί,

Μπενάκη και Φειδίου αρματολοί,

πίνουν φραπέ ανάκατο μαράζι.

 

Φευγάτοι ποιητές, βουβοί προφήτες,

απόφοιτοι Μονάχου και Λυών…

Τις πταίει; Δίχως άλλο η Σιών

κι οι που μας κυβερνούν αρσενοκοίτες. 

 

Ο Θέμης μαχητής κατά του Ψύχους,

ο Νίκος θεοκτόνος φοβερός,

ο άλλος Νίκος μάλλον ζοφερός,

έχει για βιό των δίσκων του τους ήχους.

 

Κι έτσι περνούν οι μέρες στην Αθήνα,

θανατογκαστωμένες και τεφρές.

Κηδείας μου φαντάζει ο καφές

και φέρετρο το αστικό στη Σίνα.

 

 

 

 

Και πάλι Χάϊκού

 

 

1.Μελαγχολία

οι ποιητές τζόγια μου,

σαν αποπατούν.

 

2.Θα ταλανίσουν

τα φεγγάρια εταίρες,

ληστές σαν και με.

 

3.Χορταριασμένη

του Πατέρα η κάρα,

σόλοικα μιλεί.

4.Ψέλλισα κάτι,

του πάγου να σπάσω

τη  χοντρή κρούστα.

 

5.Θύμωσε  πολύ

σαν έμαθε τα νέα

η Κλυταιμνήστρα.

 

6.Γυμνή ψυχή μου

τα κουρέλια φόρεσε,

του Ντοστογιέφσκι.

7.Κομμάτι σάρκα

εγώ και χώμα αγνό

της Ελευσίνας.

 

8.Τράβηξε φρένο,

να βρει η κατηφόρα,

τον μάστορη της.

 

9.Καφές, σα πικρό

αμύγδαλο. Βάσταξα

τις κατηγόριες.

 

10.Η πολυθρόνα,

το σχήμα συγκρατούσε

της απουσίας.

 

11.Βλαβερό πολύ

το δάκρυ, σαν σταλάζει

δίχως αφορμή.

 

12.Πατέρα σιγά

τις  αλυσίδες. Τρέμω

μην και μας βρούνε.

 

13.Μισό φεγγάρι

πάνω στου στήθους της το

λευκό μάρμαρο.

 

14. Η Αλεξάνδρα,

να γεννηθεί έλαχε,

στη Γερμανία.

 

15.Φλέγμαινε πληγή.

Ο Στρατηγός  το Κάστρο,

δεν θα προδώσει.

 

16.Αυτοκτόνησε,

γαρύφαλλα μπήγοντας

στα όνειρα του.

 

17.Χορτάτος θανή

και άγιο μοιρολόι

ο Έλληνας μου.

 

18.Καραδοκούσε

της μοναξιάς το πουλί,

να τον ραμφίσει.

 

19.Πάλι και πάλι,

τα σάπια της Κόλασης

γεύομαι φρούτα.

 

20.Γαύγιζε σκυλί…

Τον άνεμο δεν σκιάζεις,

τα φύλλα μήτε.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δελφικό Δ

 Τους Δελφικούς μην κρίνεις τους χρησμούς,

ιδίως σαν σε τρέφει  αυτοχειρία.

Με ζέση, Φιλοπτώχου μια κυρία,

Πρωτομαγιά θα βγει στους οικισμούς

 

των Λύκων, να γυρέψει δανεικά

και λέσι του Χριστού μες τα πηγάδια.

Από παλιά οι άνθρωποι κοπάδια,

στη πλάτη μεταφέρουν υλικά,

 

για να χτιστεί Παράδεισου καστρί,

στη πιο βαθειά του Υμηττού χαράδρα.

Τη φώναζαν Μαρία η Κασσάνδρα;

Δεν θέλεις να θυμάσαι… Εν γαστρί

 

πως εχωρήθη τόσος χλευασμός;

Τα λόγια σου τα ξόδεψε αγέρας.

Από κοντά ξεκούτης κι ο Πατέρας:

<<Ο Θάνατος υπέρογκος δασμός>>.

 

 

 

 

 

 

 

 

Δελφικό Γ                                                                                                        

Στον κ. Θέμη

Τους Δελφικούς μην κρίνεις τους χρησμούς.

Οι Φαιδριάδες Πέτρες σα βατήρας,

καλούν σε της ζωής σου ολετήρας

να γένεις. Άσε τους κλαυθμυρισμούς

 

και ίσιωσε παράστημα. Χαλί

ο θάνατος σου στρώνει Τεχεράνης.

Τη μια Θεμιστοκλής, την άλλη Γιάννης,

στα καλντερίμια μέσα του Αϊβαλί,

 

τρεκλίζοντας μ΄αυτάρκεια σαλού,

της Δήμητρας το στάχυ ανεμίζεις.

Φελέκι σου μπεντένια να γκρεμίζεις,

δικό μου αμμοκάστρια του γιαλού.

 

Τους Δελφικούς μην κρίνεις τους χρησμούς.

Ο Λόγος μου κουφάρι μιας Πατρίδας,

που σήκωσε κεφάλι της Ακρίδας

και τώρα προσμετρά ονειδισμούς.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φιλίππου Λόγοι

Είναι τα γεράματα σφαγή,

λίθινο, απέριττο τοπίο.

Βούλιαξε Νομισματοκοπείο…

Τι με βρήκε;  Άμοιρο τραγί

 

με τη χούφτα τίγκα οβολούς,

στο βωμό με σέρνουν κουτσοπόδη.

Ποιος αλήθεια μου σπασε το ρόδι

και χαλιέμαι φευ με τους πολλούς;