Κόλπα παλιά

 

Θάνατο ψωνίζεις στη Ψαραγορά,

βάζεις τηγανίζεις, πω πω συμφορά.

Τρως ουρές, κεφάλια, τρως και το ψαχνό

κι ύστερα φουντώνεις ράδιο βραχνό.

 

Λαϊκά τραγούδια για την ξενιτιά,

Στέλιος Καζαντζίδης και καμιά μυτιά.

Βόλτα στη πλατεία, μπύρα χλιαρή.

Κάποτε η μέρα ήταν ιλαρή.

 

Πάτησες πενήντα, χνούδι το μαλλί,

άσπρισαν τα γένια, ξέφτι το χαλί.

Ότι περιμένεις, χιόνι βρωμερό,

στρώμα μουχλιασμένο, τρύπιο τσαγερό

 

Μέτρησε κιβούρια μες στις  εκκλησιές,

από το Θησείο ως τις Τζιτζιφιές.

Πάνω τη κεφάλα κι έμπα σε σειρά,

τι σαι κακομοίρη  πρώτος για πυρά.

 

Καβαφικόν Ε

 

Εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι.

(Δοκάρι και σχοινί, υγρό σαπούνι).

Ντάλα φοριέται  Αύγουστο σεγκούνι;

Τι να σου πω μαθές; Μονάχος κρίνε…

 

Εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι.

Τα βάραθρα σαφώς για τους γενναίους.

Απόδιωξε την μέγγενη του δέους

και σάλταρε μουνούχη και κρετίνε.

 

Εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι.

Ως άμωμος αμνός τον σβέρκο τείνε.

 

Ιδανικός Αυτόχειρας

 

O Byron τεφρός στο Αβαείο,

δεν γράφει, δεν σαλεύει, δεν μισεί,

την ώρα που μπροστά σ΄ένα p.c

πληκτρολογώ πικρότατο << ΑΝΤΙΟ>>.

 

Σημείωμα λιτό καθώς ταιριάζει,

σταλμένο με g.mail σαν κραυγή

και σαν Χαλδαίων Μάγων συνταγή,

σε κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

 

Ο Byron τεφρός στο Αβαείο

κι εγώ για lonarid στο Φαρμακείο.

 

Καβαφικόν Δ

 

Επέστρεφε συχνά σαν κυπαρίσσι,

άλλες φορές σαν φάσμα μιας εταίρας,

που πάλλοντας της Κύπριδος το γέρας,

την πρώτη παίρνει πτήση για Παρίσι.

 

Επέστρεφε συχνά με φουλ της άλω.

(Οι αγιοσύνες τρέφουν τους φονιάδες).

Βορά στης Βοιωτίας τις λιακάδες

εγώ κι αυτή εξάρτημα του Τάλω.

 

Επέστρεφε συχνά. Κακή της ώρα.

Κι αν με ρωτάς, τη γνώριζα ως Δώρα.

Η σκηνή στο νεκροταφείο

 

ΑΜΛΕΤ:Οράτιε, του Γιόρικ το κρανίο,

μην σκιάζεσαι. Φτυστό με το δικό μας.

Αγνόησε το σκούντημα της βρώμας.

Μια πέτσα μας χωρίζει. Μπούζι, κρύο

 

πράμα ο θάνατος. Άνθισε θλίψη…

(Νεκρός ήδη ο άνθρωπος γεννιέται).

Θεός από ψηλά τρισκαταριέται

και βιάση πια στο χώμα να τον κρύψει.

 

ΟΡΑΤΙΟΣ:…!!!

 

ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ:Αφέντη μου, βαριά φιλοσοφία.

Η γλώσσα βλέπω, πάει σου ροδάνι.

Για την Δανιμαρκία τι φυντάνι

ξέχωρο συ και πόση ευστροφία; …

 

ΑΜΛΕΤ:Αχ, βγάλε τον σκασμό κυρ-νεκροθάφτη

σκληρόκαρδε. Πως να σε κάμω ζάφτι;

 

Η τιμή της αγάπης

 

Το άγημα της μοίρας. Δίχως ρούχα,

βαδίζω στα χαμένα. Πόσα βέλη,

δεν βρήκαν το κορμί τους; Σαν το χέλι,

σε σύμπαντα ξεφεύγω οπιούχα.

 

Μαραγκιασμένα λόγια μιας Δευτέρας

φυγόστρατης. (Βδελύσσομαι τα ζόρια).

Ο Βόσπορος, δυσκίνητα παπόρια

και μεις τετράποδο στις κλίνες τέρας.

 

Ντροπή για μιαν αγάπη ξοφλημένη,

των ποιητών ν΄ανέχομαι  τη χλαίνη.

 

 

Η Πείνα

 

Ταβέρνα, μεστωμένη Ευδοκία,

φασόλια σούπα κι άγιος Καζαντζίδης.

Μαζί μου στο τραπέζι, ο Βακχυλίδης

βουβός. Με το καντάρι δυστοκία.

 

Μες στις βροχές, ανέστιος σφυρίζω.

Μαιζώνος.  Ραϊσμένη τζαμαρία.

Καλή με παραστάτη, Ηγερία

κι ελάφι φτερωτό. Δεν την ορίζω.

 

Βαγόνι, τρίτη θέση προς Αθήνα,

στου Χάμσουν στροβιλίζομαι την <<Πείνα>>.