Που Θειάκι;

 

Τα σφαγμένα χείλη μιας μητέρας,

κάνουν προσευχή σε κάποιο Τέρας.

Τρούλος σκοτεινός,  Αιμυαλούς ληνός.

Θάνατος και μόνο ότι  γέρας.

 

Κίτρινα λαμπιόνια ξεπλυμένα,

φέγγουνε παράξενα θλιμμένα,

πάνω σε γιορτές, μέσα απ΄αορτές.

Θα τα βρει ξημέρωμα καμένα.

 

Με τυφλού μπαστούνι τριγυρίζω,

στα παλιά λημέρια και σφυρίζω.

Ποιος ν΄αντισταθεί δίχως να χαθεί;

Τρίστρατα με λάβδανο ραντίζω.

 

Ένα με σταμάτησε αυλάκι.

Μου΄ βαλε η νοτιά κασκόλ, σακάκι,

γάντι ασορτί. Έρχομαι πεζή.

Δύσκολο πολύ να βρεις το Θειάκι.

 

Ονομαστική Εορτή

 

Στιβάλια θα φορέσω του θανάτου,

χλωμές να σεργιανίσω γειτονιές.

Μαντρότοιχοι παντού και κλειδωνιές

και χρόνος με χυμένα τα μυαλά του.

 

Πρωτοχρονιά της παγωνιάς τα μύρα,

στα κόκαλα μου σπέρνουν συμφορά.

Ανύποπτο με στρίμωξε η φθορά

και των προγόνων η τριζάτη ψείρα.

 

Η πρώτη μου αγάπη λιθιασμένη.

Η δεύτερη για βάραθρο τραβά.

Παγαίνω όπως-όπως στα στραβά,

με τη  τυφλοψυχή  κατασκιαγμένη.

 

Θα βάλω το παλτό που λέγουν πλάνη

και της φυγοδικίας το κασκόλ,

ανήμερα του Αη-Γιάννη  μες στο χολ,

τους γύψους να θαυμάσω στο ταβάνι.

 

Il ritorno d΄ Ulisse in patria 

 Μια δεσμίδα φως: ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΕΙ.
Το σκουλήκι μέσα μου θεριεύει.
Κι απ΄ τις  Κυριακές τις ιδανικές,
απομένει των Παθών η χλεύη.

Βάμμα ιωδίου και βαμβάκι.
Πηνελόπη  χάρτινο γεράκι,
τόλμη στη ματιά, πάγο στη καρδιά,
σαν με κατεβάζουν στο χαντάκι.

 Άγονα νησιά, φρυγμένες πόλεις.
Χάθηκα στο κύμα της ασβόλης.
Μέθυσα κρασί, δάκρυ θαλασσί.
Ένας ρημαγμένος Αποστόλης.

 Της Πρωτοχρονιάς τα σάπια δώρα,
άνοιξα και βγήκα  μες στην μπόρα.
Πλοίο της γραμμής.  Ούτις και Κανείς,
χαψωμένος  σ΄ άσπρη νεκροφόρα.

Πρωτοχρονιά 2014

Με τις τσέπες μπαγιάτικο κόλλυβο,
περπατώ στης Αθήνας το λώρο.
Σαν το θες μακιγιάρεις τον Όλυμπο,
να θυμίζει γνωστό δικηγόρο.

 Της ελπίδας που πήγε η δίεση;
Των ανθρώπων που έδυ το κάλλος;
Τώρα πια  φυγοδίκων αλίευση,
και στ΄αυτόφωρα βρώμα και σάλος.

Τα χωνιά περιγράφουν το κίβδηλο.
Με στρυχνίνη ποτίζουν μητρώα.
Ο αιώνας καπλάνι  θρασύδειλο,
σε φονιάδες σηκώνει ηρώα.

 Στης καρδιάς το κονάκι μεσάνυχτα.
(Ένας κούκος δεν φέρνει τα φώτα).
Με παντζούρια στις λύπες ορθάνοιχτα,
έχω βάλει για θάνατο ρότα.

Και σαλεύουν σταυροί σαν αντίσκηνα,
στο ραγιάνι της κίτρινης πόλης.
Τι Αθήνα, τι Ρώμη, τι Πρίστινα;
Παντού στέκω θνητός Αποστόλης.

Εορταστική περίοδος

Στων ιδαλγών θα σκύψω τις κοιλότητες,

να πιω φασκομηλιά απ΄τις φλεβώσεις.

Κουράστηκα ζωή με βεβαιότητες.

Βαριές ας  μπιστευτώ ξανά νεφώσεις.

 

Γερνώ σαν αστραπή που θυσιάστηκε,

φωτίζοντας χοάνες αναπήρων.

Ποιος άσπλαχνος Θεός με καταράστηκε,

να γένω το αλίευμα των κλήρων;

 

Χριστούγεννα στης Κόρης το ανάκλιντρο,

Πρωτοχρονιά στα νώτα της Νεμέας,

φυγοδικώ παιδί αξιοδάκρυτο

και πάλαι, Βουκεφάλα ο ιππέας.

 

Καιρός εγγύς οι στίχοι μου να κάψουνε,

χωριά παραδομένα στη ραστώνη.

Προτού ροδίσει Μάγοι  θα με θάψουνε,

δυο βέρστια δυτικά απ΄τη Δωδώνη.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δούναι και Λαβείν

 

Της Φάτνης θα πουλήσουμε τα σκεύη,

μια Κυριακή σε πάγκο στο Θησείο.

Μεσάνυχτα των Μάγων το βυτίο,

Θε να ξεπλύνει πρόχειρα τη χλεύη.

 

Και σαν το γιουκαλίλι τρίξει νότες,

ο Γιώργος θα περάσει με τα πόδια,

μυρσίνες ελεώντας μας και ρόδια.

(Παράξενοι καιροί για συνωμότες).

 

Τα μέλη μας λευκότατα ως χιών,

θα επιληφθούν Γραφεία Κηδειών.

 

Η Πρώτη Ημέρα της Περιήγησης

 

Τον Κάντορα θα δούμε της Λειψίας,

επί του Johann Christian ν΄ασελγεί,

τον Στάλιν με ντουντούκα ν΄απεργεί,

για τα πογκρόμ κατά της Εκκλησίας.

 

Τον Ντοστογιέφσκι δόκιμο κρουπιέρη,

τον Άντολφ με στολή παγωτατζή,

τον Παναγούλη  χουντοεσατζή,

του Γιούδα την εικόνα μ΄αγιοκέρι.

 

Προς το παρόν θαυμάστε τον Ζαπάτα,

να τρώει με τον Πάντσο αυγά μελάτα.