Ο Πεσσόα στις Πόλεις

 

Μεγάλωνα στις άγονες εκτάσεις,

μιας πόλης που διψούσε για οδύνη.

Πετράλωνα με ξύλινο για Ειρήνη,

σκουπιδαριό και ράγες να γεράσεις.

 

Οι Φύλακες κρατούσαν σημειώσεις,

σφυρίζοντας θλιμμένα τραγουδάκια.

Σειρές πέντε στο διάβα μου χαντάκια,

παρθένο με κρατούσαν απ΄ανώσεις.

 

Μεγάλωνα δειλά δίχως Πατέρα.

(Πατέρας μου τα ντοκ του Κεραμέως).

Κανένας δεν μου δίδαξε το χρέος,

με νύχια μου γαντζώθηκα στη ξέρα.

 

Διαβαίνανε τα χρόνια μες στο πάγο

και γω σε πείσμα κει ν΄απλώνω δίχτυα.

Φανφάρες τώρα, κόκκινα σιρίτια,

μα τόσους στίχους δρόμο απ΄τον Τάγο.

 

Πριν κοιμηθώ

Πριν κοιμηθώ, τη μάσκα του Αγαμέμνονα

φορώ και τη πιζάμα με τις ρίγες.

Τρείς το πρωί αντάμα με τον Δαίμονα,

κρασί στυφό και γύρω σμάρι μύγες.

 

Ένα καιρό το λάθος είχε άνυσμα,

μισθό και βιβλιάριο ενσήμων.

Τώρα που την αγάπη δίνω χάρισμα,

με ξόρισαν στο δέλτα των ερήμων.

 

Πριν κοιμηθώ ξυράφι στο προσκέφαλο

και στα πλευρά το θάλπος του Λογγίνου.

Ψυχή μου παραγεμισμένη γνέφαλο,

το μπαίγνιο κατάντησες Εκείνου.

 

Που να σταθώ; Τα κίβδηλα με ρίξανε

σε βαλτονέρι. Γράφω μανιασμένα...

Τα οστά των νικημένων όλα τρίξανε,

μέσα στις κρύπτες όμορφα βρασμένα.

 

Εδώ Ασίνη

 Τα πρωινά μυρίζουν ναφθαλίνη.

(Ωχρά κι ανοικονόμητα τοπία).

Για να σταθεί φωτός ισορροπία,

ανάγκη για φακό κι ασετιλίνη.

 

Και πάντα μια χυδαία λιτανεία,

ζαλώνεται η μπάντα των Πληβείων.

Γαυγίζει στα τυφλά ο μέλας Κύων,

υμνώντας των δεσμών τη τυραννία.

 

Τα πρωινά μυρίζουν ναφθαλίνη.

Ο Ύμνος, Προσευχή, «Εδώ Ασίνη».

 

Η Λιτανεία των Φίλων

 

Οι Φίλοι σε ζυγιές τα κουτσοπίνουν,

σβάρνα κατόπιν παίρνουν τα πορνεία.

Αδάμαστοι και δίχως αγωνία,

τον Άγνωστο Θεό στις κλίνες ντύνουν,

 

με μιας παλιάς πουτάνας τα σεντόνια.

(Στον Οίκο η κυρά φασόλια βράζει).

Θα φτάσουν ξημερώματα μ΄αγιάζι,

μουντζώνοντας των κήπων τα τριζόνια.

 

-Τα νιάτα μου μαζί σου πήγαν στράφι!

-Άκου να δεις, το σύνολο δυο τάφοι!

-Τι πράματα μου ψέλνεις μεθυσμένα;

-Τραγούδια απ΄τα κόκαλα βγαλμένα!

 

Όνειρο της Κυριακής

 

Πυρές στην Αττική, ρωγμές πανώλης,

τρείς μοίρες κουρδισμένου δειλινού

απέριττου, σαν τάσι Σειληνού.

Εγώ ο άρχων τούτης της ατόλης!

 

Να χαλαστώ δεν στέργω μεσημέρι.

(Στα όνειρα εκπνέεις πιο καλά).

Με βλάμισσες χλωμές κι εϊβαλά,

έβαλα τον Παράδεισο στο χέρι.

 

Η Περσεφόνη: -Θάρρεψε και χάσε!

-Πλαγγόνα μου σπολάτη… Φωτεινός

χιμούσα  Παντογνώστης! -Ορθρινός

κι ωραίος στις μονιές ως Έλλην να΄σαι!

 

Ο Κάμπτης τροχαλίες ετοιμάζει.

Τα πεύκα φορτισμένα. Γκρι φορώ

πριν σύρω των Μοιραίων το χορό.

Γύρω μουστιά ο θάνατος να βράζει.

 

Λαμπρός για μια στιγμή

 Ο έρωτας λαμπρός για μια στιγμή.

Φαρμάκι κόμπρας, γέρνει και πεθαίνει.
Μες στο ερμάρι γράμματα, το χτένι,
αναίτιοι μην μένουν οι λυγμοί.

Εδώ στο Νότο θάλλουνε βροχές.

Καράβια πάνε πέρα. Δεν σε παίρνουν.
Ανάμνησες πικρές σα γάτες γδέρνουν.
Ενέσιμα σε στέλνουν  σε τροχιές.

Την φώναζες στα όνειρα Καλή.

(Στο ξύπνιο; Βεατρίκη τ΄όνομα της).

Τις νύχτες σου μολόγαγε ο μπάτης:

«Αυτή του φεγγαριού η πιο σαλή».

Ο έρωτας λαμπρός για μια στιγμή,

παγώνι που φτερά αίφνης ανοίγει.
Σε λίγα χρόνια Δάντη, θα ΄χεις φύγει.
Σηκώνουνε θεμέλια οι τριγμοί.

 

Πρωτομαγιά

 

Πρωτομαγιά με την Αρκούδα και τον Λύκο,

Πρωτομαγιά τα χέρια πίσω και σφικτά,

Πρωτομαγιά βέρστια μυριάδες απ΄τον Οίκο,

Πρωτομαγιά στα Βράχια ο Παύλος ν΄αλυχτά.

 

Πρωτομαγιά χανσενική με κουδουνάκι,

Πρωτομαγιά τα πάντα γύρω Αγορά,

Πρωτομαγιά «καλή ψυχή» μες στο χαντάκι,

Πρωτομαγιά Ανθεστηρίων με Τορά.

 

Πρωτομαγιά του Άδη εγώ ο μέλας βότρυς,

Πρωτομαγιά, κασκόλ, παλτό και algor mortis.