Οι Ερμοκοπίδες

 

Η Πόλη Φερεκλή θα μας ξεράσει.

Συμπράγκαλα ταχιά για εξορία.

Ανθίζει γύρω ανθρωποβορία.

Στα λόγια μου μεγάλη δίνε βάση.

 

Ποιος διάβολος μας έβαλε σαν βλάκες,

να κόψουμε Ερμές με το καλέμι;

(Το πνεύμα μου εδώ και τώρα τρέμει).

Κουνήσου, μπας γλυτώσουμε στους Δάκες.

 

Αλάργα. Η σανίδα περιμένει,

με να κάτι καρφιά με το συχώριο.

Εγώ δεν είμαι δα κανά κορόιδο,

να με γαμεί η πλέμπα η σιχαμένη.

 

Αντάμα Φερεκλή κι όποιος γλυτώσει.

Προδίδει τώρα γιός και τον πατέρα.

Τις μαύρες Εταιρίες κάμε πέρα

κι ο σκύλος σου μπορεί να σε δαγκώσει.

 

Δισάκι βουρ στον ώμο  και πιλάλα,

της μάνας μας πριν φτύσουμε το γάλα.

 

ΑΝΔΟΚΙΔΟΥ: ΝΥΧΤΑ ΑΓΩΝΙΑΣ

Νισάφι πια με τους Ερμοκοπίδες!

Βαρέθηκε η Πόλη να δικάζει.

Μια φυλακή από Κοίλη μέχρι Γκάζι.

Ας πάψουν για καυλιά τόσες φροντίδες.

 

Ο Άλκης μας καπνός στις Σικελίες.

(Περίπτωση δεν είναι να γυρίσει).

Τι κίνδυνος αλήθεια να μας ψήσει

ένοχος ων, για πράξεις ντιπ γελοίες;

 

Στα γήπεδα θα βρούμε την ψυχή μας,

σουτάροντας σ΄ανίερα γκολπόστ.

Έτσι μηνά  η άλυσος της ρίμας.

 

Βαδίζω απά στα χνάρια εγώ του Μποστ,

κρατώντας υπό μάλης New York Post,

με πλήρες ρεπορτάζ της παντομίμας.

 

 

 

 

 

 

 

 

Πατήρ, Υιός και Πνεύμα

Μέσα στο τάφο κάγχασε ο Πατέρας:

« Το τσίπουρο αργεί. Που΄ναι ο μεζές μου;

Τις λέξεις πι και φι του καταδέσμου,

κατάλυμα εδώ να βρω και πέρας.

 

Αργούν και τα ραπίσματα των Ξένων.

Η φλύκταινα σκοπεύει στο κουτέλι,

με χίλια πέντε κι άλλα τόσα βέλη,

τις μνήμες Μου να τρώσει. Βάστα Lennon!

 

Ρωγμές ως πέρα, Γκουέρνικες, Ξαμίλια,

μια πρέζα σκονισμένος ουρανός

και του Φιοντόρ η πένα και η μπίλια.

 

Ποιον ωφελεί που στέκεις ορφανός;

Που φέγγος πια; Που κνήμη του Πανός;

Το Πνεύμα λάβε Γιέ μου σε παστίλια».

 

 

 

 

Η κάσα μου

 

Την κάσα μου την θέλω από μαόνι,

τους ώμους να πληγώνει των βαστάζων.

Σταχτής εγώ περί άλλα τυρβάζων,

με μύτη σαν εβραία ν΄αργολιώνει,

 

παρέλαση ωραία προς το χώμα.

(Κλειστό ερμητικά το Τρίτο Μάτι).

Για με της Αττικής τον ακροβάτη,

αντίδερο στερνό, Θε μου τι βρώμα;

 

Την κάσα μου την θέλω από μαόνι,

καπάκι με τη πρώτη να κουμπώνει.

 

Ωδή στην υγρασία των Ουρανών

 

Των Ουρανών θα πιω την υγρασία

σε κάλυκα λερό. Τι χαμερπής…

Στη πίστη μου απίκο, συνεπής.

Όχι παντιέρες, όχι ανταρσία.

 

Μεγάφωνο εντός, ψέμα μεγάλο.

(Σιγά που θα λαλήσει ο Θεός).

Ο Θάνατος του Οίκου θυρεός.

Συγνώμη αν σας πανικοβάλλω.

 

Τόπο δεν έχει στέριο η Αλήθεια.

Ψωνίζεις την σαν φέρεις μπεζαχτά.

Το λέγω σιγανά και φωναχτά:

«Ο Κύριος της Δόξης; Κολοκύθια».

 

Των Ουρανών θα πιω την υγρασία.

Κομμένη, σε κανένα δεν χρωστώ.

Πιστεύω, μα κραδαίνοντας λοστό,

πιστεύω, μα καλή κι η ακροβασία.

 

Των Ουρανών θα πιω την υγρασία,

μια κι όξω στη σωστή θερμοκρασία.

 

Η Πρώτη Μου Ψυχή

 

Σε οίκους ανοχής την αναζήτησα

και σε τεφρές προσόψεις Υπουργείων,

την πρώτη μου ψυχή την Συβαρίτισσα,

τσαλαπατώντας σήματα Νηπίων.

 

Πως νταγιαντούσα δίχως υποστήριξη;

Που έκρυβα μπαστούνι, πατερίτσες;

Ο Διάβολος τελούσε την εγχείρηση

και σκόρπιζε με πίστωση τις γκλίτσες.

 

Λυγούσαν τα κλαριά από περίσκεψη.

Ο έρωτας στα πόδια σάπιο μήλο.

Κάποια στιγμή απρόβλεπτη επίσκεψη

και μπιτ παρά ξεπούλησα τον Φίλο.

 

Σε δάση σκοτεινά συμπεριφέρθηκα,

καθώς τυφλός κομίζοντας ερέβη

κι εδώθε στα στερνά μπεκιάρης βρέθηκα,

να καταλώ ανάλαδη τη χλεύη.

 

Το Μαντάτο

 

Ωραία τα χτυπήματα της Μοίρας.

(Ο Γκράχαμ Μπελ γαυγίζει μες στη νύχτα).

Του Άδη θα ΄ναι πάλε η χαρτορίχτρα

κι΄ η φορεσιά μελάνι ως το γήρας.

 

Πως γέρνω; Η βροχή στριγγά στη στέγη,

βιολί που λαθεμένο δίνει τόνο.

Εγώ η άλλος; Πάντοτε τον κλώνο,

κρασί θολό τον διώχνει. Εκεί. Δεν φεύγει.

 

Ωραία τα χτυπήματα της Μοίρας,

τη συνοδεία Κάλβειας μιας Λύρας.