Ελλαδογραφία

Των Αχαιών σκορπούσαμε το φλέγμα,

σφυρίζοντας  καψουροτραγουδάκια.
Δεν είδαμε μπροστά μας τα χαντάκια.
Πνιγήκαμε σε δέκα πόντους ρέμα.

Οι Ποιητές μας το χανε προλάβει:

-Εκάς απ’ τη σπηλιά του Πολυφήμου.
-Όχι εμείς πια θύματα του ενσήμου.
Δεν θα πετύχει ο Πούστης το Καράβι.

 Κερί στ΄αυτιά, στο στόμα ψωμοτύρι.

(Ανοίγαμε φορές καμιά σαμπάνια).
Τα καλοκαίρια πάντοτε για μπάνια,
χειμώνα στο κουτούκι του «Σωτήρη».

Και τώρα στριμωγμένοι μες στον Άδη,

τη μοίρα μας ούλοι αντάμα κλαίμε.
Το ύστατο τσιγάρο λάθρα καίμε,
μέχρι να μας πλακώσει το ρημάδι.

 

Μεταθανάτιος  Οίστρος

Ακροβατώ στα σύρματα της Ποίησης,

σαν κάποιος που δεν γνώρισε την ήττα.
Σαράντα μέρες κύλησαν της κοίμησης,
κορμί για να ξεμάθω κι άλφα-βήτα.

Παροδικά των θλίψεων τα κύματα,

καθεδρικούς υψώνουν σαν και πρώτα.
Αυτόμολοι Θεοί σε λάθος λήμματα,
με κύκλωσαν στης Κόλασης τα νώτα:

«Δεν είμαι γω ο άνθρωπος που ψάχνετε.

Γυρέψτε τον σε άλλες διαστάσεις.
Το παν μια μέρα έρχεται και  χάνεται,
τρόποι υπάρχουν μύριοι να γεράσεις.

Από τους μύριους τρόπους έναν έμαθα,
αυτόν που σ΄οδηγεί σε λάθος μοίρα.
Καταστροφές Σμυρναίικες κι αν έπαθα,
ποτές μου δεν επρόδωσα τη Λύρα».

 

 

Τα Μάτια Σου

Τα μάτια σου δεν άλλαξαν Καλή,

κι ας έχουν σε τσακίσει τόσα χρόνια.
Κραδαίνει ο χάρος θάλασσες κοτρόνια
να σε πετύχει. Άστοχος… Χαλί

στα πόδια σου εγώ, κατακτητής

που ΄πέστρεψε στην πόλη του ζητιάνος.
Κι αν κάποτε περήφανος σαν διάνος,
τραγούδησα για λίγο ποιητής,

φραγμένη έχω τώρα τη φωνή,

ξερόκλαδα τα μέλη. (Νικοτίνη
με μαύρη φορεσιά πνεμόνια ντύνει).
Τις «πτήσεις» μου, μπαστούνι διακονεί.

Τα μάτια σου δεν άλλαξαν Καλή

και όσο ζω δεν πρόκειται ν΄αλλάξουν.
Τα σώματα γραφτό τους να ρημάξουν,
μα όχι εκειό το διάφανο γυαλί.

 

Άσε

Άσε να πάρω δρόμους της ανάγκης,
μ΄εκείνο το φθαρμένο μου παλτό.
Μπιζέρισα μαθές ν΄ακροβατώ.
Σου το χω πει ψιθυριστά πλειστάκις.

Να με βαστάς δεσμώτη δεν σου πρέπει.

Χαψώνεται πετρίτης σε κλουβί;
Τι στέκεις στήλη, άλαλη, βουβή;
Που βούλιαξαν τα ψεύτικα σου έπη;

Άσε να βγω σε κήπους θεριεμένους

κρατώντας κλαδευτήρι. Μια φορά
να ζει κανείς, δεν λέει, δεν φτουρά.
Αντάμα το λοιπόν με τους βρεγμένους.

Τη κλάψα πίσω. Μέσα μου ανθίζει,

το ξύλο το αρχαίο. Τώρα πια,
ο μόρος μου μια θάλασσα πλατιά,
που όμορφα ρεκάζει και αφρίζει.

 

 

Πίναξ Αναχωρήσεων

 Τα ξέφωτα, οι λίμνες, τα ποτάμια,

τόσο μακριά. Ο μέσα μου ρυθμός,
σα κούφιος λιονταρίσιος βρυχηθμός,
τη μάγισσα ξορκίζει και τη λάμια

και τη βραγιά με τ΄άσπρα κυπαρίσσια.

(Πικρό της λησμοσύνης το νερό).
Ακόμη και το ένα μου νεφρό,
θα έδινα γι΄αγάπη ανθρωπίσια.

Χίλια κομμάτια χάμου ο καθρέφτης,

ακρόπρωρα της λύπης ναυλοχεί.
Ο Τιθωνός σεμνά  ιερουργεί,
τεττίζοντας: « Απόλλυται ο ψεύτης».

Κι εγώ μ΄ένα φακό κάνω σινιάλο

της βάρκας. Λίγους στίχους κατοικώ.
Φθηνό και καταγέλαστο υλικό,
για κάποιον που στερνό χορεύει μπάλο.

 

Η Αιχμαλωσία του Οιδίποδα

 

Φιλέκδικα καπλάνια οι Θεοί,
μου χάρισαν περόνες για τα μάτια.
Το χέρι φτυάρι. Τώρα μ΄ελεεί,
ο στίχος με του μέτρου τα καράτια.

Χειμώνας και το τρύπιο μου παλτό,

το πέταξα, δεν άντεξα το βάρος.
Εντός μου αλυχτά ότι φθαρτό
κι ανάβει ρυθμικά Ανάφης φάρος.

Πως κύρτωσα, δεν ξέρω να σας πω.

Τα μυστικά τα έθαψα μαζί της.
Σκοτάδια με το σώμα μου τρυπώ,
πριν διαλυθώ σαθρός μετεωρίτης.

Φιλέκδικα καπλάνια οι Θεοί,
βαρέσανε καμπάνες μες στη νύχτα.
Αντάρτες, Σταυροφόροι και Φαιοί,
ζωγρήσαν με φυσώντας τη σφυρίχτρα.

 

Δεν βρίσκω πια κουράγιο να μιλήσω

Δεν βρίσκω πια κουράγιο να μιλήσω.
Τη γλώσσα μου πρησμένη και ξερή
και πάλαι για τον μπόγια φθονερή,
σαν λέσι χαλκοπράσινο θα φτύσω,

πριν πορευτώ στη χώρα των δημίων,

βαστώντας καλαμάρι και χαρτιά.
Τον αίνο μου, κοπρίτες και γατιά,
τη συνοδεία δύστροπων  αγίων

θα ψάλλουν. Ω τι ύψος καταφρόνιας!

(Στους ποιητές προπάντων σεβασμός).
Για όλους μας υπάρχει  μαρασμός,
πόσο να κατεβαίνεις στην Ομόνοια,

τους φίλους σου να δεις κάτω απ΄το γείσο,

του καφενείου «Άπορη Ελλάς».
Στις μέρες μας το παν, ένας μπελάς.
Δεν βρίσκω πια κουράγιο να μιλήσω.