Tomba di Modigliani

Στου χάρου τα πλατώ ο Amedeo,

μ΄ένα χρωστήρα στο δεξί του χέρι,
κρασί πιωμένος ζωγραφίζει ωραίο
παιδί που τα μαλλιά του παίρνει αγέρι.

Κι έχει μια θλίψη στη ματιά ακραία,

καρδιά σαν αχινό μαύρο, κατράμι.
Τη μάνα καταριέται την Εβραία,
χαράζοντας τις φλέβες του με τζάμι.

Θυμάται κυπαρίσσια του Λιβόρνο,

και δειλινά στους δρόμους της Μονμάρτης,
maudit τον κράζαν, μέθυσο και πόρνο
μα υπήρξε μοναχά σκληρός σα Μάρτης.

Δε λέει τ΄αψέντι απόψε να τον πιάσει

κι όλο γυρίζει το μυαλό σε Εκείνη,
δεν πρόκειται κανείς τους να γεράσει,
γι αυτό και τον καμβά με λύσσα ξύνει.

Μα όσο κι αν ξύνει οι νεκροί προσμένουν

χαμογελώντας καθιστοί στη βάρκα,
αντάμα να τον πάρουν επιμένουν
για ένα ταξίδι απ΄τη Ψυχή ως τη Σάρκα.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Κοράκι

 

Σ΄ένα κοράκι μίλησα λιπόψυχα:
«Του Εωσφόρου πε να περιμένει.
Σε κάθε τι παταγωδώς απότυχα.
Να ζει κανείς μαθές για να πεθαίνει;

Που λάκισε η αγάπη; Που οι φίλοι μου;

Η ομορφιά; Τα κύμβαλα της νιότης;
Αλλοίμονο του Πνεύματος του πύρινου,
Τσολάκογλου εγώ, φονιάς, προδότης».

«Κάλλιο σπανός να ήταν ο πατέρας σου,

χαντούμης, γυρισμένος στ΄άλλο φύλο.
Γόνος εσύ σογιού αξιοσέβαστου
δεν θα ΄σουν. Αχ! Η μάνα σου το μήλο

για τα καλά μασούλισε. Για σύνελθε…

Αδύνατον μνημόνια ν΄αλλάξουν.
Στη Κόλαση ως άνδρας βέρος είσελθε
και ας τις τσιριμόνιες. Παρ΄το Datsun

και στα γκρεμνά τσακίσου, γαίας σίχαμα.

Βάλε φραγή στο στόμα και ξεκίνα».
Έτσι του Άδη μίλησε το φύραμα
και πέταξε κουβάρι προς τη Σίνα.

 

Πέντε Κόκκαλα

 

Πέντε κόκκαλα στον λάκκο, πέντε πάνω του.
Ως τα μπούνια μες στη ζώνη του Ευάλωτου.

Δειλινά στο κοιμητήρι ξετυλίγονται.

Άιντε κάνα δυο χειμώνες υπολείπονται.

Το ποδάρι λίγα μέτρα και κουράζεται.

Όλα σπρώχνουν τον για πέρα, μα ποιος βιάζεται;

Πως περάσανε τα χρόνια; Ποιο το όφελος;

Μνήμα πια μπροστά σα ξέρα και σα σκόπελος.

 

Λόγια

 

Τα λόγια μου φορμόλη και οινόπνευμα,
βαρέλα για του Byron τη κνήμη.
Κάποτε φτάνει, έρχεται απόγευμα
κι αναλαμβάνει έργο η Επιστήμη.

Τα λόγια μου στους Τράχωνες οικόπεδο,

σπαρμένο προσευχές κι άχρωμο πνεύμα.
Οι Δάσκαλοι τον δείχτη: «Ρε παλιόπαιδο,
τζάμπα στη ζήση δεν υπάρχει γεύμα».

Τα λόγια μου λιβάνι σ΄απροσκύνητο

λημέρι στις κορφές του Ψηλορείτη.
Κορμί εγώ πολλά αξιοθρήνητο,
τα «Χαίρε» με μεστώσαν του Ελύτη.

Τα λόγια μου παράξενες οντότητες.

(Πολλές φορές δεν ξέρω τι σημαίνουν).
Ίσως τα πάντα σ΄άλλες Ανθρωπότητες.
Σ΄αυτήν εδώ γεννιούνται να πεθαίνουν.

 

Μέχρι το Πλοίο

Μπροστά τραβούσε ο Σταυρωτής κι απόκοντα ο Γύφτος,

με τα καρφιά στη ζώνη του τα πέντε σε σειρά.
Σαν ψαλμουδιά ανέβαινε στους Ουρανούς ο οίκτος,
για τα σπασμένα θάματα μιας νύχτας στα Φηρά.

Ως πέρα σταροχώραφα του Γκόγκ, τεφρά ποντίκια

κι ένας Απόλλων νουνεχής χυμένος στις πλαγιές.
Απλήρωτα λιαζόντουσταν πέντε μηνών τα νοίκια,
γυρεύοντας αντίκρισμα σε δωροεπιταγές.

Κι εγώ της μύγας παλαιστής προσεκτικά πατώντας,

ανάμεσα σ΄ασύρτικα με τρόπο κωμικό.
εργατικούς κουδούνιαζα, πούθε λημέρι ο Λιόντας,
μ΄απόκριση δεν λάβαινα, στη γνώση μερτικό.

Χειμώνα πια ξεστράτισα και πήρα κατηφόρες,

προς της μεγάλης Πράσινης το λυρικό πανί.
Μ΄ένα μπουλούκι μπάρκαρα για χώρες ανδροφθόρες,
όπου το καλημέρα τους: «Λαμά σαβαχθανί».

 

Γ.Ν.Α Ευααγγελισμός

 

Το μέσα Καρναβάλι σαν ξεθύμανε,
στα πόδια λιποθύμησε της θλίψης.
Του Πύργου το ρολόι πέντε σήμανε,
πριν το ραντίσουν άγγελοι με τύψεις.

Στα χειρουργεία νάνοι ρητορεύανε,

για μάσκες, σφυροδρέπανα, λαβίδες.
Τον ασθενή χειμώνα κοροϊδεύανε,
τρυπώντας τον μ΄ατσάλινες ακίδες.

Ανάγκες των θνητών, υγρά ονόματα,

τελώνες, πρακτορεία για τα ξένα.
Στο μείον ένα κρύβανε τα πτώματα,
απάνω σε φορεία δίχως φρένα.

Κι ένα μπεντένι λάσπη οκταώροφο,

εξέδρα για μια πτώση προς την λήθη,
σαν κύμα ανδροφόνο και υπόκωφο
κλαιγότανε: « Ο Άδης ενικήθη».

Το μέσα Καρναβάλι σαν σηκώθηκε,

πετώντας το φτερό μιας κλέφτρας κίσσας,
από τα Ψυχοσάββατα στραβώθηκε
κι απ΄τα «θανάτω θάνατον πατήσας».

 

Ποιητές

 

Οστά θρυμματισμένα στους καφέδες μας
και στη στρωμνή αγκούσα με το φτυάρι.
Ο Διάβολος κινούσε τους βαλέδες μας,
καθώς η σφουγγαρίστρα τον μπεκιάρη.

Οι Ουρανοί πιωμένοι χλωροφόρμιο,

στης λήθης ξεθυμαίνανε τα τάστα.
Ανάμεσα μας γέρος ο Πινόκιο:
«Σαν ξύλινο κορμί κατέχεις, βράστα».

Στυφό κρασί, τραπέζια για την Ποίηση

γδαρμένα, δίχως ίχνος Μαλακάση.
Όλα μας, μαρτυρούσαν ψευδοκύηση
χωρίς ποτέ κανείς να τ΄αναγκάσει.

Και μιαν αυγή με πνεύματα μοβόρικα

και βήμα Kατοχής σαν πεπρωμένο,
στες χούφτες λάζα παίξαμε μαστόρικα,
με το λαιμό kosher διπλοσφαγμένο.