Ο ΒΙΒΛΙΚΟΣ  ΦΙΛΟΣ

Οχτώ φορές μ΄αρνήθηκες,
Βαρούχ, Θωμά και Πέτρο.
«Ορέστη πως και  λύθηκες,
απ΄της συκιάς το δέντρο;»

Και γω δεν είχα τι να πω…

(Τα χείλη μου πρησμένα).
Είπα μονάχα: « Θα ντραπώ,
σα σμίξω τον Κανένα».

Ξημέρωνε το Σάββατο

κι ο Σταυρωτής αργούσε.
«Άρον κοπρίτη κράβατο»,
η πλέμπα μου βοούσε.

Και σφίγγοντας το χέρι μου

σα βρόγχος, σα τανάλια,
σε κάποιου τόπου έρημου,
με πήρες τα κανάλια.

«Ρίξου εδώ, ρίξου εκεί,

νερό και σε γυρεύει.
Έτσι τελειώνουν οι Γραικοί
κι η ράτσα τους στερεύει».

«Μες στα νερά, βάλε καλά

στο νου σου, Ποσειδώνας.
Η τρίαινα που κουβαλά,
χαρά για με κι  αγώνας.

Και δεν υπάρχει πια πνιγμός...

Ο Κόσμος πάλι θάλλει.
Έχει σου, πίκρα και λυγμός
και τρύπα στο κεφάλι.

Για μένα όλα καθαρά.

Σιμά μου  Περσεφόνη.
Έξη τη τύχη του Μαρά
και έξη στο μπαλκόνι».

 

 

Επτά φορές

Επτά φορές μ΄αρνήθηκες
μπροστά στις σάπιες μνήμες.
Ήτανε βράδυ Κυριακής,
στην εμπασιά της φυλακής,
που μαύρη σάρκα γδύθηκες,
μολεύοντας τις ρίμες.

Λόγια δεν είχα γυάλινα,

φιλιά να συλλαβίσω,
μόνο μια λόγχη να κρατώ,
κουπί για να κωπηλατώ
τις θάλασσες που απάλυνα
φυτεύοντας μια νήσο.

Επτά φορές μ΄αρνήθηκες

και μια που δεν το ξέρεις.
Ο χρόνος όμως βάλσαμο,
ξόρκισε βάρος,  βάσανο.
Στο φάσμα είπα: «Λύθηκες,
δε θα τα καταφέρεις».

 

 

 

 

Ένας  Γέρος στην Αχαρνών

Απόγευμα στην Αχαρνών,
με δανεικό κοστούμι,
πάντα στο μπλοκ των Αφανών,
να πίνω νεροζούμι,

σε καφενέ της συμφοράς,

αντάμα μ΄έξη γέρους:
«Εσύ μαζί μας δεν χωράς,
αλλού για συνεταίρους».

Μεσάνυχτα στους Εμμαούς,

κυρτός χωρίς παρέα,
μέσα σε τσίγκινους ναούς,
μ΄ασφάλιση βαρέα,

ρωτώ τον Άγιο Θεριστή,

τι μου χρωστά η ζήση.
«Ρώτησε κάλλιο τον Ληστή,
αυτός να σ΄απαντήσει».

«Λάδι για σένα και  κρασί

και τάφος σε χαβούζα.
Άσε το ύφος το θρασύ,
άκου την καραμούζα,

που σου φυσάει ο Θεός.

Ληστής εγώ και ξέρω.
Μην με κοιτάζεις ενεός…
Τώρα γνωρίζεις γέρο».

Απόγευμα στην Αχαρνών,

με δακρυσμένο μάτι,
μούμια εγώ Τουταγχαμών,
σα να γυρεύω κάτι.

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Μορτάκι

Ψηλά στον Άγιο Ουρανό,

γυναικωτοί αγγέλοι,
νύχι περνάνε  με μανό
και ψάλλουν Κουκουζέλη.

Κι ένα μορτάκι,

φίνο παιδάκι,
ματιές τους ρίχνει.
Γλυκό μεράκι,
αχνό μουστάκι,
στρίβοντας δείχνει.

Φτερά χτενίζουν στα σιλό,

μαλλί στις αποθήκες,
ακρίδες ρεύονται, χυλό,
ψυχές τραβούν σε δίκες.

Κι ένα μορτάκι,

παραμυθάκι
ποθεί  ν΄ακούσει.
Μπρος του χαντάκι…
Ποιος καμπανάκι
γι αυτό θα κρούσει;

Ψηλά στις μαύρες θημωνιές

και στου Θεού τις τρύπες,
άκου μορτάκι κλειδωνιές
και δες αγγέλους-γύπες.

 

Ο Πάρις στη Κουζίνα

Χιονίζει στάχτες και πολτός

εντός μου οι χαλασμένοι.
Βράζει στο τσαγερό λωτός
κι από θυμό η Ελένη.

Χρόνια και χρόνια στο κλουβί,

λαλούσ΄ ένα πουλάκι.
Τώρα τεφροί, τώρα βουβοί,
κερνιόμαστε φαρμάκι.

Μισό καρβέλι και κρασί,

στο πάγκο της κουζίνας:
«Να ζει κανείς ή να μη ζει,
τέτοιους καιρούς της χήνας;»

Γυρίζει βλέμμα σκοτεινό,

της Μέδουσας λεπίδι:
«Ότι κι αν ζήσαμε φθηνό,
στρωμένο πριονίδι».

Χιονίζει στάχτες την αυγή

και πούλβερη το δείλι.
Εγώ, του Edvard Munch «Κραυγή»,
του Critz αυτή κοχύλι.

 

 

Παίγνια Φωτός

 

Τα σπλάχνα μου φωτίζω
με δανεικό φακό,
Σκοτάδι στο Τρεβίζο,
καπνιά στο Μονακό.

Ισχνές οι δυο μου στήλες,

λαμπτήρα δεν βαστούν.
Μια πίσσα στις Αντίλλες,
μαυρίλα στο Χαρτούμ.

Σπηλιά, βαθύ χαντάκι,

Καβαφικά  κεριά.
Μαβί στο Ναγκασάκι,
σιμούν στην Ικαριά.

Φωτόνια τον φταίχτη,

μπουκώνω με δαυλί.
Λυκόφως στην Ουτρέχτη,
αχάτης στο Μπαλί.

 

Τα Κομμάτια

 

Κομμάτια στους καθρέφτες
η σάρκα, η ψυχή.
Στους ουρανούς τρείς κλέφτες
κι ελπίδα πρόστυχη.

Παντέρημα τα σπίτια,

βραδιά Πρωτοχρονιάς,
θυμίζουν σάπια δίχτυα
κι αγκάθια μιας ροδιάς.

Τι θέλω το λιβάνι;

Που να προσευχηθώ;
Το ζώο σαν πεθάνει,
γραμμή για τον βυθό.

Κομμάτια ώτα, μύτες

και μήλο του Αδάμ.
Καρδιά, ελπίδες ρίχτες,
στις σιδεριές του τραμ.