Η Πόρνη με το Λαγούτο

Στην Ελευσίνα κάποτε λουλούδι θαλερό,
που δεν δοκίμασε ποτέ του μαρασμού το κνούτο,
απ΄το λεπίδι μάτωσε μιας πόρνης το ιερό,
με πέταλα ραντίζοντας μαλλιά της και λαγούτο.

Σαν τις χορδές του άγγιξε το χέρι τ΄απαλό,
από τις λόχμες πέταξε γεράκι προς την δύση
των Ιδεών, θυμίζοντας καλόγερο σαλό,
που ΄χει τον νου του αδειανό μα την καρδιά σε στύση.

-Γέρακα δώσε τον χρησμό που μια ζωή  αργεί,
και μην σκιαχτείς για θάνατο χλωρό να μου μιλήσεις!
-Για  κάποια που δεν άφησε στιγμή τη χέρσα γη,
είναι κομμάτι δύσκολο να της ΄ξηγάς για πτήσεις!

Στην Ελευσίνα σίγησε της πόρνης το σκαρί,
και πήρε την το μούχρωμα με τα καφέ-σαντάν του.
Την έψαξα στην Αγορά με βλέμμα και μ΄αφή,
για να την βρω ξημέρωμα σ΄έν΄αμανέ του Στράτου.

Η τελευταία ημέρα του Νεστόριου Ευμολπίδη

Η Κόρη σαν λαχάνιασε απ΄την τρελή φυγή
απάνω σ΄αετώματα και σε χλωρές ταράτσες,
τον άνεμο λογχίζοντας του έδωκε πληγή,
και με το γαίμα στέγνωσε πουκάμισο και κάλτσες.

Στης Πλάκας τους μαντρότοιχους συνθήματα πυρά,
για κάποιαν επανάσταση που άργησε στο δρόμο
και μιαν Ελένη τσίλικη φερμένη απ΄τα Φηρά,
που με την ομορφάδα της κατέλυσε τον Νόμο.

Ο Ευμολπίδης πέταξε βουβός σαν πελαργός,
ωραίες ατενίζοντας προσόψεις του θανάτου.
Μα που της Κόρης ο μαστός;. Μουρτζούφλης και αργός,
τις περιπτύξεις βλόγησε ενός μπερμπάντη γάτου.

Φεγγάρι δίχως πρόσωπο τον βρήκε ορφανό,
με τον πατέρα σε κουτί, την μάνα μ΄ ανθοστήλη,
και τότε απ΄το σακίδιο τραβώντας τον φανό,
της Περσεφόνης φώτισε μικρά, μεγάλα χείλη.

Κυψέλη

Ο χρόνος με λιανίζει κι όμως φίλο,
ακόμα τον φωνάζω και συντρόφι.
Πως μ΄έμπλεξαν μαθές οι Χοιροτρόφοι
και λάθεψα το πλοίο για την Δήλο;

Εγώ για για πατρίδα δεν σφυρίζω
παιάνες. Μ΄αρρωστούν οι παρελάσεις.
Σωρός τα δευτερόλεπτα, εντάσεις
χυδαίες προμηνούν καθώς καπνίζω,

το μαύρο της ζωής μου τυλιγμένο,
σε στίχους που σπιθίζουνε σκοτάδια.
Εδώ θα κάτσω ακίνητος στη βάρδια
του μπαλκονιού, να καρτερώ τον πεθαμένο

Πατέρα. Σκυλάδικα, πορνεία
και μια χυδαία λάμψη από βιτρίνες,
με φέραν Προμηθέα εν Αθήναις,
το ήπαρ να μου τρώγει η ανία.

Καυκάσου και Δελφίνου στην Κυψέλη,
ο θάνατος σημαία μ΄υποστέλλει.

Ο Ανάποδος

Στον φίλο μου κλειστή καρδιά
και στον εχθρό νισάφι,
γαμπρό κιμπάρη της γκαβής,
η αδελφή στο ράφι.

Χειμώνας… Τα παράθυρα
στ΄αγιάζι ανοιγμένα.
Θέρος… Χριστουγεννιάτικα
λαμπάκια αναμμένα.

Κι ο κόσμος παίρνει νόημα,
το κάτω και το πάνω,
βαγόνια με λευκή ουρά,
στις ράγες αεροπλάνο.

Απ΄τις πολλές κατάκοπος
Ντεκαρτικές ιδέες,
μ΄άλλες θα ζήσω εφεξής,
λιγότερο εδραίες.

Στην Ηλεία

Κάποια μου ΄πε στην Ηλεία,
ήλιος, άμμος, παραλία
και χορτάρι απ΄το φίνο,
πίνοντας τον καπουτσίνο.

Κάποια μου ΄πε στην Ηλεία,
την περνάς και δίχως μία,
αραγμένος σε ξαπλώστρα,
΄πα στο κύμα και τη μόστρα.

Κάποια μου ΄πε στην Ηλεία,
άκου φίλε μου Ηλία,
πως κατέχει τόσο στρέμμα,
που θολώνει σου το βλέμμα.

Κάποια μου ΄πε στην Ηλεία,
ψάχνεται για γαλουχία,
και για σύζυγο κιμπάρη,
να φροντίζει το κηπάρι.

Κάποια μου πε: «Στην Ηλεία
που ανθεί η Γεωργία,
έλα με τον Λια κουμπάρο,
δυό τρυγόνια μ΄ένα σμπάρο».

Νεκρώσιμος Ακολουθία

Τον βίον του εξόδευσεν,
μετά πορνών και φάγων,
ίνα εντέλει καταστή,
το άθυρμα των Τράγων.

Ο Ξενιστής

Παράσιτο δε γύρεψα
να ζήσω. Αντιθέτως,
τον ξενιστή καμώθηκα
συχνά, ως βαρονέτος.

Τι το ΄θελα; Σκορπίζοντας,
ψυχή και νου και τσέπη,
μες στου Ψυρρή κατέληξα,
να διαλαλώ: «Σαλέπι!»