Οι Μάγοι

Μάγοι να μου λείπουν δώρα
κι άλλα κόλπα ψυχοφθόρα.
Πιο καλά στέκω με κράσο,
μοναχού φορώντας ράσο,

και μπλεξίματα δεν θέλω,
με του Νόμου το μπουρδέλο.
Εκ Περσίας σεις κι αν είστε,
άλλον βρείτε να μαδήστε.

Μάγοι μαύρο πάρτε δρόμο,
πριν φωνάξω αστυνόμο
και σας χώσει σε μπουντρούμι,
δίχως τσάγι και λουκούμι

και τελέψετε καριέρες,
στης Κασσάνδρας τις ντουζιέρες.
Τι τα χρόνια φέραν  κρίση
κι έχω κόψει το χασίσι.

Το Παράπονο του Γιεσούα

Οι Μάγοι καπουτσίνο με κανέλλα,
η Παναγιά βερύκοκο λικέρ,
μιά μπύρα ο κυρ-Σήφης extra lager
και πιάτο ποικιλία συν κουβέρ.

Μονάχα ο Σωτήρας λιμασμένος,
εις μάτην ψάχνει στήθος και θηλή
κι υψώνοντας το βλέμμα στον Πατέρα,
λογάκια πονεμένα του μιλεί:

«Αρχίζω με νηστείες, θα τελειώσω
με όξος ποτισμένος και χολή,
μονίμως  μες στην έλλειψη την μαύρη.
Που πάει τέλος πάντων το βιολί;»

Και στρέφει ο κυρ-Σήφης και του λέγει:
«Γιεσούα για σιλάνς, πολλά τα λες.
Ας φύτρωνες Βασίλης, Γιάννης, Μήτσος,
τυρόπιτες να τρως να πίνεις νες».

Ο Ηρακλής στον Έκτο Ανακριτή

Δυό βόλια για γυναίκα μου,
για πεθερά μου τρία!
Ευκόλως καθαρίζεται,
η κόπρος του Αυγεία;

Το χασάπικο της Παναγιάς

Σ΄ένα παχνί γεννήθηκα,
από μαννούλα ρούσα
και Παναγιά Γουμένισσα,
Κτιστή και Γρηγορούσσα.

Κι ήμουν γι αυτήν μικρός Χριστός,
με τα καρφιά του ούλα,
τον αγκαθένιο στέφανο,
του Πάθους την τρεμούλα.

Μα γρήγορα μεγάλωσα
και δρόμους πήρα σβάρνα,
Θήρας, Φυλής, Αδώνιδος,
για κόρες απ΄την Βάρνα.

Κι η Παναγιά Γουμένισσα
Κτιστή και Γρηγορούσσα,
κλαιγόταν στις γειτόνισσες:
«Σκλι κάλλιο να γεννούσα».

Μ΄ένα Ποδήλατο

Μ΄ένα ποδήλατο σπασμένο τριγυρνώ,
στων Φιλοσόφων τις πιο δύσκολες αλάνες,
ψάχνοντας όρυγμα, γραμμή του Μαζινό,
μήπως και φύγω από της λύπης τις δαγκάνες.

Πόρνες, ρεμπέτες, ποιητάρηδες χλωμοί,
μου γνέφουν: « Πρόσεψε τις ρόδες, το πεντάλι.
Καταναλώνεται η Κόλαση ωμή,
σαν έχεις μάρμαρα του τάφου προσκεφάλι».

Έχοντας πάντα την ανάσα της φθοράς
στο σβέρκο, φεύγω για σκιαγμένες πολιτείες,
όπου αψιά η μυρωδιά της συμφοράς,
πέρα σκορπίζει παρηγόριας σοφιστείες.

Μ΄ένα ποδήλατο ψηλά στον Υμηττό,
χωρίς τα φρένα, μόνη κόντρα μου το πόδι,
σ΄αυτόν τον Άγνωστο Θεό τον τεχνητό,
μια προσευχή κι ύστερα σάρκες σα το ρόδι.

Στην Αποικία

Στην αποικία τούτη εδώ,
στωμύλων παπαγάλων,
ικέτης παρευρίσκομαι.
Τι νύχτα των Κρυστάλλων,

μέσα στο φως αλιά μου ζω;
Πολύχρωμα τα σμήνη,
κάρα, κορμί τσιμπολογούν.
Μιλώ με ντομπροσύνη:

«Παπαγαλάκια μου σοφά,
προς τι με τυραγνάτε;
Μηλαδελφάκι σας κι εγώ.
Ποσώς με συμπονάτε;

Στιχάκια γράφω για τουρλιά,
μπεκάτσες, αηδονάκια,
τον ουρανό που ΄χουν φωλιά,
λημέρι τα κλαδάκια.

Πολλές φορές και ειδικά,
γένος σας έχω υμνήσει
και βλέπω  λίγο σόλοικο,
ράμφος να με ξεσκίσει».

Κι ο παπαγάλος του Φλωμπέρ,
ξυνός, Νίτσε μουστάκα,
με λέγει: «Αποσκότισον
κι άι να γαδείς μαλάκα, μαλάκα, μαλάκα…»

Γράμμα σ΄έναν Ποιητή

Αυτιάσου το κροτάλισμα των δίσεχτων καιρών
και με σουγιά του Θοδωρή χαράκωσε την φλέβα,
να ξεχυθεί σα χείμαρρος το γαίμα και τ΄αλγκόν,
που μες στον Κήπο ταίριαξαν  Όφις, Αδάμ και Εύα

Για σε δεν είναι φάρμακο, δεν έχει συνταγή.
Ο Δίδυμος σ΄ευεργετεί στου ύπνου τις πτυχώσεις,
αιτούμενος εξαίρεση απ΄την στυγνή σφαγή,
κι απ΄των θνητών τις έξοχες πλήν στείρες ταλαντώσεις.

Τα παγανά κάμνουν χωσιά στων δίσκων τις στροφές,
και γυφτοσίδερα περνούν στους άκαρπους σου στίχους,
μα πριν να πέσουν πάνω σου αστέρων οροφές,
ένα τραγούδι ταίριαξε για μιας ξανθής βοστρύχους.

Το νου σου μόνο ρήματα κατάλληλα να βρείς.
(Δε συγχωρούν οι άνθρωποι αθλίους ποιητίσκους).
Μπορεί να σε δικάσουνε είς θάνατον και δις,
σαν σε πετύχουν μπόσικο και σκύλο  απ΄τους θρήσκους.