Στο δρόμο για την Δαμασκό

Γουστάρω φληναφήματα…
Θάματα να πιστεύω,
ποιος θα με στρέψει μουστερής;
Αληθινά ζηλεύω,

αυτόν που ανάφτει το κερί,
την προσευχή του κάμνει,
για να τον έχει ο θεός,
στεγνόν απ΄το ποτάμι,

που σα δενδρί με γκρέμισε,
και που με παρασέρνει,
προς το Μεγάλο Τίποτα.
Η μέρα ήδη γέρνει,

και πλέκοντας τα δάχτυλα,
δούλος του δυσωπώ τον:
«Ταχιά παλιάτσο χρίσον με,
άρχοντα των γελώτων».

«Τιτάν»

«Πρώτη» του Μάλερ στο πικ-απ
κι εγώ στην πολυθρόνα,
προσωρινά ως να βρεθεί,
στα μέτρα μου κασόνα.

Έχει κι ο ψάλτης μια δουλειά,
(τρέχει στην Εφορία),
άλλους να θάψει ο παπάς,
(μεγάλη ενορία),

κι έτσι γλυτώνω το κακό.
Ως πότε; Δε με μέλει…
Μοίρα κοινή ο θάνατος,
για την ανθρωπαγέλη.

Πάγει καλιά του κι ο «Τιτάν»,
ο δίσκος δεν γυρίζει,
καθώς τ΄αδέλφι της Κηρός,
το δίδυμο μ΄ορίζει.

Η Μασέλα

Μασέλα η Ακρόπολη,
στης Αθηνάς το στόμα,
κακοχυμένη  και στραβή.
Κι η Αθηνά σε κώμα.

Ξένος γιατρός ανάλγητα,
χέρι στις γνάθους  χώνει
και τη μασέλα μια και δυό,
της νοσοκόμας δώνει:

«Μασέλες δε χρειάζεσαι
γριά… Με σωληνάκια,
όσο θα ζεις θα τρέφεσαι.
Τέρμα τα τσαλιμάκια.

Ότι να φάγεις, έφαγες,
ότι να πιείς, το ήπιες.
Έχεις δωδεκαδάχτυλο,
κεκοσμημένο τρύπες».

Κι η Αθηνά στο «Κρατικό»,
σα ζο αργοπεθαίνει,
με τη μασέλα στα ζερβά,
σε σόφτεξ τυλιγμένη.

Το Τρόλεϊ

Χρυσά γαλόνια η ζωή,
σου φόρεσε στη γέννα,
για να στα πάρει γρήγορα,
πατώντας σου τα φρένα.

Κι εκεί που θα ταξίδευες,
σε Λόντρες και Παρίσια,
έγινε άφαντο κι αυτό,
το τρόλεϋ για Πατήσια!

Το Μπιλιέτo

Άπιστε Γιάννη,

απ΄του Ηρώδη γλύτωκες 

την σπάθη, μα στακάτο

΄ποστέλλω να ΄χεις κατά νου,

την κάρα σου την κάτω».

                    Ας όψεσαι 

                    Διαμάντω

Στο Μάρμαρο

Την κάπα βάνεις του σαλού
και με περίσσια χάρη,
τις κλίμακες ανέρχεσαι.
Χτικιάρικο φεγγάρι,

στο μάρμαρο ζητά μονιά,
γιατάκι στο λεπίδι,
σα κρένεις του Τεμαχιστή:
«Έζησα χρόνους στρείδι».

Το Ενύπνιο

Με παίρνει ο Σωκράτης παράμερα: «Χαζέ,
στον κόσμο με το Χάρο δεν πρέπει αγκαζέ,
σαν όρνιο να γυρίζεις. Ανέλπιδο σκυλί.
τέτοιας λογής σκερτσάκια μονάχα οι δειλοί!

Στο θάνατο τι βλέπεις; Ένα του πες καλό.
Η Φύση σου χει δώκει σκληρότατο φαλλό
κι εσύ το χαϊβάνι σκορπάς χρυσή μαγιά,
στους τέσσερις ανέμους. Καλά σε λεν ραγιά!

Ο ήλιος είναι φίλος, ο ξένος αδελφός,
η θάλασσα μια σούπα αυγοκομμένη φως.
Βαρκάκι ν΄αρματώσεις, να πάγεις στ΄ανοιχτά
κι ας είναι τα σκοτάδια στο Ικάριο πηχτά.

Κακόμοιρε πρεσβύτη, πενηνταφτά χρονών,
που ζεις από την γέννα μέσα στην Πλάση απών,
γλυκά σε χαιρετίζω εδώ στον  Ιλισσό.
και χάρισμα σου δέξου, ετούτο τον πυρσό».

«Σ΄ευχαριστώ Σωκράτη για τόσα σου καλά
λογάκια που μου λέγεις σα μάτι μου σφαλά.
Σηκώνω τον πυρσό σου και βουρ για την στρωμνή,
όπου με την κυρά μου κοιμόμαστε γυμνοί».

 Εγέρθηκα στις πέντε με κάργα πυρετό
και ζήτησα της Καίτης να φτιάξει ένα ζεστό.
« Να πεις σ΄αυτήν την Σώ…τη που την παραμιλάς
και σάλια απ΄την καύλα τον τόπο πιτσιλάς ».