Κέρδη του Πονόδοντου

Πονόδοντος ξεσέρνει με στην Ύπαρξη,
βαρέα χορηγώντας μου και σύνταξη.

Επιλέγοντας Αιωνιότητα

Άγιος Παλιάτσος μ΄έφτυσε στα μούτρα τα τεφρά:
«Να συνεχίσεις δε φελά παρτίδα σου κυρ-Θάνο»,
Κι εγώ σε Πολυκλινική με όγκο στα νεφρά,
του γύρισα: «Γεννήθηκα βασίλισσες να χάνω.

Εσύ μπορεί παλιόφιλος να στέκεις στοργικός,
και να το παίζεις κοιλαράς, κλειδούχος Παραδείσου,
μα μένα η ταυτότητα θρήσκευμα Ορφικός.
Για τρεις κονσέρβες Βιβλικές, δε γίνομαι σκυλί σου».

Μαύρο μπουτόν ο Θυρωρός και σούρθηκεν αργά,
μασίφ μια καγκελόπορτα , σα χήρα σε κηδεία.
«Εκεί σου πρέπει για να πας, λωλέ πολυλογά,
στης Κόλασης τα έδρανα να διδαχτείς Λυσία».

Έτσι ο Άγιος μίλησε. Και ξάφνου επικός
κερασφορίτης σφύριξε: «Λεβέντη μη σε μέλλει…
Σ΄έμας τα παραπτώματα πολύ επιεικώς
θε να κριθούν, πριν να χρισθείς με ύσσωπο και μέλι».

Στο δρόμο για την Δαμασκό

Γουστάρω φληναφήματα…
Θάματα να πιστεύω,
ποιος θα με στρέψει μουστερής;
Αληθινά ζηλεύω,

αυτόν που ανάφτει το κερί,
την προσευχή του κάμνει,
για να τον έχει ο θεός,
στεγνόν απ΄το ποτάμι,

που σα δενδρί με γκρέμισε,
και που με παρασέρνει,
προς το Μεγάλο Τίποτα.
Η μέρα ήδη γέρνει,

και πλέκοντας τα δάχτυλα,
δούλος του δυσωπώ τον:
«Ταχιά παλιάτσο χρίσον με,
άρχοντα των γελώτων».

«Τιτάν»

«Πρώτη» του Μάλερ στο πικ-απ
κι εγώ στην πολυθρόνα,
προσωρινά ως να βρεθεί,
στα μέτρα μου κασόνα.

Έχει κι ο ψάλτης μια δουλειά,
(τρέχει στην Εφορία),
άλλους να θάψει ο παπάς,
(μεγάλη ενορία),

κι έτσι γλυτώνω το κακό.
Ως πότε; Δε με μέλει…
Μοίρα κοινή ο θάνατος,
για την ανθρωπαγέλη.

Πάγει καλιά του κι ο «Τιτάν»,
ο δίσκος δεν γυρίζει,
καθώς τ΄αδέλφι της Κηρός,
το δίδυμο μ΄ορίζει.

Η Μασέλα

Μασέλα η Ακρόπολη,
στης Αθηνάς το στόμα,
κακοχυμένη  και στραβή.
Κι η Αθηνά σε κώμα.

Ξένος γιατρός ανάλγητα,
χέρι στις γνάθους  χώνει
και τη μασέλα μια και δυό,
της νοσοκόμας δώνει:

«Μασέλες δε χρειάζεσαι
γριά… Με σωληνάκια,
όσο θα ζεις θα τρέφεσαι.
Τέρμα τα τσαλιμάκια.

Ότι να φάγεις, έφαγες,
ότι να πιείς, το ήπιες.
Έχεις δωδεκαδάχτυλο,
κεκοσμημένο τρύπες».

Κι η Αθηνά στο «Κρατικό»,
σα ζο αργοπεθαίνει,
με τη μασέλα στα ζερβά,
σε σόφτεξ τυλιγμένη.

Το Τρόλεϊ

Χρυσά γαλόνια η ζωή,
σου φόρεσε στη γέννα,
για να στα πάρει γρήγορα,
πατώντας σου τα φρένα.

Κι εκεί που θα ταξίδευες,
σε Λόντρες και Παρίσια,
έγινε άφαντο κι αυτό,
το τρόλεϋ για Πατήσια!

Το Μπιλιέτo

Άπιστε Γιάννη,

απ΄του Ηρώδη γλύτωκες 

την σπάθη, μα στακάτο

΄ποστέλλω να ΄χεις κατά νου,

την κάρα σου την κάτω».

                    Ας όψεσαι 

                    Διαμάντω