Δυο Επιτύμβια

(Στον πατέρα)

 Ο Άδης έχει δύναμη
και τρομερή τη χέρα,
μα χτικιασμένος δείχνεται,
μπροστά σ΄ένα πατέρα,

που νου μ΄αγάπη χάρισε,
στη χρυσοφαμελιά του.
Σ΄αυτόν δεν έχει πέραση,
ο γρόνθος του θανάτου.

(Στην μητέρα)

«Δίχως θανή ο Άγγελος»,
λέγουν μα τόσο ψέμμα.
Αν έτσι καλομάνα μου,
θα ΄φτανες συ στο γέρμα;

Το Κάθαρμα

(Στον κ. Περδίκη που είναι ικανός ν΄ανοίξει όχι μόνο παράθυρο, αλλά  και  air-condition  στο cool).

 

Ανοίγω το παράθυρο στο χιόνι,
πλευρίτιδα να πάθει το μωρό,
στης Φάτνης τη γωνιά που καμαρώνει.
Μιλώ…(Ακούτε σεις διαβόλια εν χορώ;):

«Τι θες τα γεννητούρια, τις παράτες,
τους Μάγους, τα λιβάνια, το αστρί;
Στην πόλη που ανθούνε κτηνοβάτες,
το νου σου πιτσιρίκο στο μαντρί.

Βαστάς και πως τ΄αγγέλια να σου ψέλνουν,
«Ειρήνη επι γης και ωσαννά;»
Σε τρείς ντουζίνες χρόνια θα σε γδέρνουν,
κραυγάζοντας «Σταυρό» τα παγανά.

Και συ θα καταντήσεις ένας μύθος,
να κάμνουν τη δουλειά τους οι τρανοί
του κόσμου. Θέλει φόβητρο το πλήθος,
να κάθεται στ΄αυγά της η Φανή.

Γι αυτό σε λέγω, δες το για καλό σου,
αυτό το παραθύρι τ΄ανοικτό,
πες της μαμάς να βγάλει το παλτό σου,
κι ας κάθαρμα στα μάτια της δειχτώ».

Ο Ταυρομάχος

Οι τάφοι λιγοστέψανε,
για τυχερούς οι τρύπες,
κι όσοι δεν βρήκανε μονιά,
τους κατατρώνε λύπες.

Η  Πλάση λες αγρίεψε,
δεν θέλει νοστιμάδες,
τον πρώτο λόγο ο μουγγός,
κοντόχοντροι παπάδες.

Κι εγώ που πάντα γύρευα,
την άμμο, την αρένα,
του πλήθους την επευφημιά,
την κόρη την παρθένα

είπα: «Στο διάβολο ντουνιάς,
που σε γουστάρει θύμα»,
στήθος μου έκαμα σπηλιά,
τις αορτές  μου μνήμα.

Έτσι καλά βολεύτηκε,
σε μια γωνίτσα στείρα,
ο ταυρομάχος ο δειλός,
με τσίπουρα και μπύρα.

Ο Χειμωνάνθρωπος

Την Άνοιξη μπιζέρισα
με το δροσάτο αγέρι,
χορταρικό και λέλουδα,
το λαμπερό τ΄αστέρι.

Σα στέκεις είκοσι χρονώ,
κουνιέσαι και λυγιέσαι,
μα σα γερνάς φελέκι σου,
γυρνάς και καταριέσαι.

Επίτηδες πουκάμισο,
ξεκούμπωτο στο χιόνι,
να βρίσκει σάρκα ο βοριάς
τ΄αρνάκια που παγώνει,

αφιώ και λέγω μάστιζε
ραγιάνι, μην λυπάσαι
κι άμα του τάφου δώκεις με,
ευλογημένο να ΄σαι,

ό,τι γλυτώ Βαγγελισμό,
Λαμπρή και πρώτη Μάη…
Θέλω Χειμώνα να χαθώ,
χειμώνας να με φάει.

Στο λούνα-παρκ

 

Θε να γυρέψω φορτικά,
στο λούνα-πάρκ μια βόλτα,
από μι΄αγάπη μου παλιά,
που γέρασε με χόρτα.

Κι ας είναι ψεύτικη η γιορτή,
κι εμείς φτενό χαρτόνι.
Τώρα πια μάθαμε καλά,
αυτό που μας σκοτώνει,

και δεν χωράνε δισταγμοί,
και πάρλες του αγέρα.
Αρκούν δυο ώρες ξεγνοιασιάς,
τι κέκλικεν η μέρα.

Μπρος μας χταπόδι, το ταψί,
ο γύρος του θανάτου
και με του τρόμου το εξπρές,
στα ντοκ του αοράτου.

Δεκατρείς

Η μέρα σέρνει το σπαθί
κι η ώρα το μαχαίρι.
Βαρύ πολύ να στέκ΄ορθός,
με τέτοιο πικραγέρι,

τον Άγγελο προσμένοντας,
μαβιές που΄χει φτερούγες,
να με σαρώσει σα σκυλί
ψωριάρικο στες ρούγες.

Ο μήνας έχει δεκατρείς,
μια μέρα που σκοτώνει.
Το σάλο νοιώθω, την βοή…
Το αίμα μου παγώνει.

Put the blame on mame

Τις «Βάκχες» με κεφάλι μου θα παίξουν,
σε γάμο Κυριακή Αποκριάς,
και Πάρθους που παράσταση αντέξουν,
ρεγάλο τους μαλλάκι της γριάς.

Και σαν μια Παναγιά κοντά στα εξήντα,
πυρόξανθη πλαγγόνα πλην ωμή,
η μοίρα μου του σελιλόιντ Gilda,
θε ν΄άδει φάλτσα: «Put the blame on mame».