Λόγος Πανός

 

Λαγγεμένη κερά γλυκοσκούζει,

του αντρός της μετρώντας την φύση.

Ξάφνου λόγος Πανός, ( λίγο τσούζει…)

«ΤΟ ΓΑΪΔΟΥΡΙ  ΓΑΥΡΙΑ ΠΡΙΝ ΨΟΦΗΣΕΙ».

Στα γουναράδικα

Όσες φορές κι  αν πήγα σε μασατζίδικα,
την πέφτανε οι μπάτσοι, μεδέν αρτύθηκα.

Κι άλλες φορές που πήγα σε πουτανάδικα,
κοπέλες πενηντάρες για τα κασάδικα.

Έτσι λοιπόν προσώρας το θήλυ άφηκα,
κι είπα: «Ας ζήσουν άλλοι σκυλομουρντάρικα».

Οι έρωτες νισάφι… Για επανάσταση
εγώ θε να βαδίσω. (Έ ρε ανάταση!)

Στην «Εποχή» τραβάω που λέγουν «Σύγχρονη»,
μ΄ «Άπαντα» με φορτώσαν: «Να΄ναι πολύχρονοι!»

Έπιασα τα βιβλία, του Μάρξ τη σύνοψη,
και κάθε βράδυ μέγκλα είχα ονείρωξη.

Τι Μάο, τι Μπουχάριν, τι Ρόζα Λούξεμπουργκ;
«Εννιάμιση βδομάδες» σωστές με  Μίκι Ρούρκ.

Μόν΄ χθες : «Καλές συντρόφι», (μανούλαμ΄ χάθηκα),
«αντάμωσες» ο Άρης, « στα γουναράδικα».

Προσευχούλα

Ο δρόμος χάνεται…Σκυλιά
γαυγίζουν νύχτα-μέρα,
τους οδοιπόρους σαν κι εμέ.
Σαρδόνιε πατέρα,

αν και δεν έστερξα ποτές
στην ύπαρξη σου δώσε,
σθένος, πυγμή κι αποκοτιά,
εμήν καρδίαν τρώσε,

με την αψάδα των λευκών
της Λήμνου και  των Σπάτων,
για να βαδίζω θαρρετά,
εν μέσω αποπάτων,

οδό που δάκνει, σφίγγει με,
σαν άρκτος και σα φίδι.
Σαν τέλος θές συντόμεψε,
τ΄ανόητο ταξίδι.

Παραίνεση σε Νεαρό Στιχοπλόκο

Οι στίχοι νερουλιάζουνε,

σκοντάφτουνε στο μέτρο,

κι εγώ που τους κουλάντριζα,

βρέθηκα με τον Πέτρο,

να παζαρεύω είσοδο…

(Ωιμέ ψυχοφθορία!)

Μ΄αύτη του κόσμου η σειρά,

αύτη και η πορεία,

σαν τίς μελάν΄αντίς νερό,

ρουφά και μουτζαλώνει

χαρτιά. Με την λωλάδα του,

στροφές στην πτώση δώνει,

ό,τι πλερώνετ΄ακριβά,

η πάσα μία λέξη.

ΖΗΣΕ γι΄αυτό παλικαρά!

ΧΟΡΕΨΕ κι ας την πλέξη!

Πιόνι

Ξερνάνε ραδιόφωνα,

τραγούδια πεθαμένα

και συ με πόνους στα νεφρά,

τα κόκαλα βλαμμένα,

μιαν εποχή αναπολείς,

που βάσταγαν οι ώμοι,

των Ελαιών τον τενεκέ.

Χιονόχρωμη πια κόμη,

την πεθυμάδα της  δηλοί,

κραυγάζοντας: «Αγγόνι!»

Κάποτε παίκτης φοβερός,

κατήντησες το πιόνι,

που δίχως  στάλα τσαγανό,

λιμνάζει σε σκακιέρα,

αδίκως προσευχόμενο,

πριν Μαίτρ το κάμει πέρα.

Χρόνος ανελέητος

Προθήκες μια φορά με Τίνα Σπάθη στην «Αλίντα»
κι εξαίφνης  «ΤΕΛΕΤΕΣ  ΕΥΡΩ 650».

Η επιστροφή του Ασώτου

«Κακά στερνά» μου ευχήθηκες
και σφράγισες το σπίτι,
πόρτα βροντώντας δίφυλλη.
Ήταν μια Μάη Τρίτη,

λιόχαρη,  μπρούσκα και λαμπρή,
φωτοστεφανωμένη,
που με βαλίτσα σα φτερό,
σπαθάτη ερωμένη,

το τρένο πήρα του Βορρά ,
και κίνησα για πάνω,
την άνυδρη καρδία μου,
κομμάτι να ευφράνω.

Σε στάσεις δυό κατέβηκα,
(και δεν θα τ΄αναλύσω),
΄πιστρέφοντας μ΄ένα ταξί,
σπίτι να κατουρήσω.