Ένας Αχιλλέας

Ο μόρτης σέρνει μυστικά
σαν μπαίνει στην ταβέρνα,
μ΄ απά στο τέταρτο κρασί,
μοστράρει μας τη φτέρνα,

τσιγκλώντας το μεθυσταριό:
«Γυρεύω αντρειωμένο,
τέχνη του να ΄χει το  βελί.
Βαρεί εδώ; Πεθαίνω…».

Χαράμι πάγει κόπος του,
κανένας δεν γυρίζει,
να τον κοιτάξει που λυσσά
και πελαγοαφρίζει.

Κι έτσι ο δόλιος Αχιλλεύς,
στην τρούπα του ΄πιστρέφει,
μια νύχτ΄ακόμα ζωντανό
της Βρισηίδας ντέφι.

Un Reve

Εφάνη μοι κατ΄όναρ ο Αδάμ:
«Μπουρλότο αντελήφθης της Notre Dame;
Η Μοίρα κατακαίει κάθε τι,
που κρύβει μιαν Αξιά, oh mon petit.

Ηράκλειτος το είπε: Αδελφοί,
ουδέν παγίως, ούτε καν τα Επή
τ΄Ομήρου. Θε να σβύσουνε γοργά,
ακόμα και τα χρέη προς Ο.Γ.Α.

Paroles Υannis στην άκρια το λοιπόν,
και μάσα εν ανάγκη deux depon,
μήπως και γιάνει σου  Ελυτιδά,
και η Ριτσώδης Σεφεριτιδά».

Εφάνη μοι κατ΄όναρ ο Αδάμ:
«Εσύ grand obelisque de Notre Dame,
κι εντός ολίγου φλέγεσαι μωρέ,
τη συνοδεία Requiem του Faure».

Μικρή αναβολή

Με γάτες θέλω να γεράσω,
σ΄ένα σπιτάκι ταπεινό,
λίγα βιβλία, κάποια Βάσω,
σκέτο καφέ για πρωινό.

Να λέγω: «Μάγκα κάμε κράτει»,
του Ρίλκε πάνω στο σκαμπό,
σαν κλείνει πονηρά το μάτι,
στην πριγκιπέσα Ιζαμπώ.

Κι άμα σιμώσει μου η ώρα,
ανάστατος και μπει γιατρός,
ας πιάσει καταιγίς και μπόρα,
επιμελεία του Πατρός,

ψυχή να μείνει μες στα στήθια,
ως να τελέψει η βροχή.
«Αναβολές και κολοκύθια…
Άτροπος ξέρεις ν΄αστοχεί;»

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα
και μ΄αρκετή τα στέφανα φειδώ.
Όσ΄αναγκαία μόνο κηδειό-
σημα…Ει  δυνατόν, λίγα τα ράσα.

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα.
Κοστίζουν οι κηδείες τον σκασμό.
Πήγε που πήγε από μαρασμό,
ας μείνει και σε μας μια βρωμανάσα.

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα
και στο ταφί το μάρμαρο λειψό.
Κίρκη  δεν θα πατήσει  Καλυψώ…
Τη μάνα μου την λένε κυρά-Στάσα.

Την πιο φτηνή για τον Πατέρα κάσα,
μπαγιατεμένο λέλουδο αρκεί.
Νεκρόδειπνος με κόκκινη φακή,
και γαίαν ελαφράν γερομπαγάσα…

Λόγος

Οι θλίψες σε τραβάν σ΄ αραξοβόλι,
εκεί που περιμένοντας το βόλι
του χάρου, κάμνεις στίχους προσευχή σου,
το θύμα να μην γένεις Παραδείσου.

Αθάνατος ας μένει όποιος κρένει
τις νύχτες σ΄εκκλησιές, τα χέρια δένει
μ΄ελπίδα σ΄ένα μύθευμα αιώνων,
που ταίριαξαν μπουλούκια φανφαρόνων.

Εσύ σα φωτισμένο παραθύρι,
στης ζήσης το φθαρμένο πανηγύρι,
ορθάνοιξε παντζούρια προς τον λόγγο,
να δώκεις λάμψη πρόσκαιρη στον Λόγο.

Γράμμα στον Γκουρού μου

Εσύ που όλοι δάσκαλο καλούσι και γκουρού,
απάντησε πως φτιάχνουμε τυρόπιττα κουρού;

Τι υλικά χρειάζονται; Πόσο τυρί κι αλεύρι;
Πότε τη τρώμε γενικώς, Ιούνη για Δεκέμβρη;

Σε τι βαθμούς τη ψήνουμε; Σε τι ταψί και σκεύος;
Των γνώσεων μου Πέρδικα διάνοιξον το εύρος;

Εσύ που προφητάνακτας το παίζεις και γκουρού,
δώσε γοργά μι΄απόκριση και μη θωρείς αλλού…

Μ.  Σάββατο

                    
Τρένα φωτισμένα των οχτώ,
σχίζουν αρτηρίες μιας πατρίδας.

Στα κοινωνικά εφημερίδας
τον παλιό σου βρίσκεις εαυτό,
σα χαμένο άλογο παρτίδας.

Λίστα μελετάς με προγραφές,

πρώτο το όνομα σου καμαρώνεις,
πλαστικές τροφές καταναλώνεις,
φτύνεις φωτεινές επιγραφές,
Άγιος μιας παράξενης ραστώνης.

Ποιος να σου ξηγήσει το χρησμό;

Γέμισαν τσιγγάνες τα μαντεία.
Με χοντρά στο στόμα τους αστεία,
λίγο πριν απ΄τον κατακλυσμό,
τριγυρνούν σκιές μεσ΄τα Χαυτεία.

Θ΄ανταμωθούμε φίλε Μέγα Σάββατο,

του Γιάννου  ανεμίζοντας  μαντήλι,
στο σύνορο του κόσμου το αδιάβατο
και στου φτηνού παράδεισου τη πύλη.