ΣΤΑ ΣΥΓΚΑΛΑ

Καπνός τα χρόνια της γιορτής

στων κοριτσιών τις φούστες.

Ένα γκρεμό σιγά πατώ,

σ΄ένα σχοινί ακροβατώ,

με σκουριασμένες σούστες.

 

Μικρός Θεός μ΄ακολουθεί,

όπου πηγαίνω πάγει.

Γράφω δυό στίχους στο χαρτί,

για την φραγμένη αορτή,

και γύρω μαύροι πάγοι.

 

Αγνός δεν είμαι… Τι μ΄αυτό;

Η ζήση αν και στείρα,

αρχίζει πάντα με χαρά,

τάζει με σέσουλα παρά,

ταξίδεμα στη Σύρα.

 

Θηλειά πλεγμένη στο λαιμό

με σέρνει από γέννα.

Το νοιώθω τώρα πιά καλά,

που έρχομαι στα συγκαλά.

Σε μήτρα ήμουν βλέννα.

 

 

 

 

 

Με δυό λέξεις

Μπροστά,

οστά!

Στερνή Νουθεσία

«Αρνί θυμίζεις ντιπ ζαβό,

στα χέρια του χασάπη,

παραμονές μιας Πασχαλιάς.

Νομίζεις απ΄αγάπη,

 

σε τάγιζαν, σε πότιζαν

κουρεύαν το μαλλί σου;»

«Τα λες να γένω ρέμπελο…»

«Άιντες λοιπόν σουβλίσου!»

Λαμπιδώ

Άνοιξα μια πόρτα στης Χαλκίδας τον νοτιά,

μες στο μεσημέρι καλοκαίρι και φωτιά,

κι ήρθες σαν τραγούδι ξεχασμένο από καιρό,

κάτι να σταλάξεις μέσα μου λυπητερό.

 

Ο παλιός μας κήπος γέμισε νεκρά πουλιά,

έγειρε στο χώμα των φιλιών η μουσμουλιά,

και το κυπαρίσσι που θαυμάζαμε πολύ,

την τρανή του έχει ξεντυθεί πια τη στολή.

Ρώτησα για σένα, δεν σε γνώριζε κανείς,

πήγα στο γιοφύρι περιμένοντας να ρθεις.

Γύριζα σαλός καθώς γυρίζουν τα νερά,

κι ήτανε τα πόδια μου δυό κούτσουρα ξερά.

Κλείνω τώρα πόρτα στης Χαλκίδας τη ζωή,

πέρασαν τα χρόνια, μ΄απομένει μια βοή,

να μου συλλαβίζει τ΄όνομα σου: «Λαμπιδώ»,

κάθε που με σπρώχνουν τα σκοτάδια ν΄ακηδώ.

Προμηθέας Δεσμώτης

Στίχο δεν σταύρωσα δυό μήνες,

πάνω στο Βράχο μου δετός.

Για συντροφιά μου υετός

και μια βαλίτσα μ΄ασπιρίνες.

Βγάζει τη γλώσσα της η μέρα,

η νύχτα μόστρα πισινά.

«Συγχώρησον με Αθηνά,

που Επιστήμες πήρα πέρα».

Με τη φωτιά βάλαν μπουρλότο.

(Κόπος χαμένος η κλοπή).

Είναι τ΄Ανθρώπου η ροπή,

να ζεί με λάμψεις και με κρότο.

Κι εγώ που τρέφω αυταπάτες,

πάντα στο Βράχο μου δετός

μιλώ: «Ας έλθει ο αετός,

σκότι να φάγει με πατάτες».

Θ,Μ

Κλεφτοκοτάδες τρούπωσαν,

εν οίκω δικηγόρου,

και είπ΄ο εις στον άλλονε:

«Ούτος δείτ΄ελλεβόρου,

ό,τι μυριάδες τα σι ντι,

οι δίσκοι, τα βιβλία…

Χαμένος κόπος μπούκα μας,

για πενηντάρι λεία».

Τα οξέα

Εκεί ψηλά σπαθί του Δαμοκλή,
με τρίχες δυό δεμένο ανασαίνει,
θυμίζοντας στον κάθε μερακλή,
πως πιθανώς τη σήμερον πεθαίνει.


Και μόνο εμέ του Αιγαίου το παιδί,
κι αγγόνι του παλιού, ορφνού Δυσσέα
που ψάλλανε με λύρα οι αοιδοί,
της ζήσης δεν μ΄αγγίζουν τα οξέα.