Πρώτη Κυριακή του Τριωδίου

Σ΄ένα κήπο λυπημένο,

όλο μάρμαρα χυμένο,

χρόνια δέκα καρτερώ,

να φανείς παλιά μου αγάπη,

απ΄τον χρόνο τον χασάπη,

πληγωμένη στο φτερό.

Έχω τόσα μαζεμένα

λόγια φαρμακοπιωμένα,

που δεν γρίκησε κανείς.

Λόγια μοναχά για σένα,

σα γιορντάνι, σα καδένα,

στο λαιμό μιας Βακτριανής.

Έλα πιάσε το φλιτζάνι,

(κάποτε με λέγαν Γιάννη)

δίπλα κάθισε Καλή.

Ο καφές κι αν παγωμένος,

άνοστος, ξεθυμασμένος,

σ΄ένα σμίξιμο καλεί.

Μες στο κύμα των τραυμάτων,

ορατών και αοράτων

κι αν δεν έρθεις είμ΄ εγώ,

για τους δυο μας να τοξεύω

το θεριό, να ταξιδεύω 

με την σάπια μου Αργώ.

Συ πατρίδα και Κολχίδα

από τη στιγμή που σ΄είδα,

μέχρι τώρα που θα βρω,

μαύρο θάνατο στο κήπο,

απ΄των ρολογιών το χτύπο,

μ΄ωροδείκτη στο πλευρό.

 Επαγγελματικός προσανατολισμός

 Ζούσε κάποτες μιά υπηρέτρια,

που είλκε την  καταγωγήν από Ερέτρια,

μα δυστυχώς είς όλα εδείχθη μέτρια.

Και είπεν: -Ή θα γένω ταξιθέτρια,

ή θα φοιτήσω είς Νομικήν διά Εφέτρια.

Μηδέν εις το πηλίκο, τι τ΄αλέτρια

του Γεχωβά, κάμαν κιμά την υπηρέτρια...

 Φίλε

Φίλε, πλησιάζει ο καιρός

πίσω να παρθεί ότι μου εδόθη.

Κρίμα ! Κι όμως νοιώθω τυχερός,

που ΄χουν πληρωθεί όλοι μου οι πόθοι.

Μιά φορά ξεκίνησα χωρίς

βέλος να βαραίνει τη φαρέτρα.

Φεύγω κι ίσως πεις είναι νωρίς,

πίσω μου να ρίξω μαύρη πέτρα.

Δίκιο θα σου δώκω μα νωρίς,

είναι για όσους ζήσανε λαθραία...

Είμαι από δαύτους; Τι θωρείς;

Πόθεν τόσα ένσημα βαρέα;

Φίλε, κράτα θύμηση γλυκιά

και μια θέση άδεια στο τραπέζι.

Μνήμη εγώ γουστάρω αρχοντικιά,

με μια πρέζα πίκρας όλο γρέζι!

 Ναύτες 

Στα λιμάνια βρήκαμε

κύματα κι αντάρα,

ξάφνου αντραλιστήκαμε,

με σβυστά φουγάρα.

Πτοημένοι, φρόνιμοι,

η ουρά στα σκέλια,

σπίτι μας ανώνυμοι

τρέξαμε... Τι γέλια

καλοπαίδια μπήξανε

στις απάνω ρούγες

και λεμόνια ρίχνανε;

Κάτω απ΄τις φτερούγες,

κρύψαμε το όνειρο

για μακρύ ταξίδι.

Τώρα ρακοπότηρο,

μόνο μας παιχνίδι.

Θλιβερή των ναυτών η μοίρα

στα γλυκά νερά,

για συγχώριο τους τσιτσιμπίρα,

κόλυβα ξερά...

 Ένας αγέρας

Ένας αγέρας σάπιος με φυσά,

με σέρνει απ΄τη μύτη με τραβάει,

σε πλάση χορτασμένη λιγοψύχισμα

και θάνατο που στίγματα κεντάει.

Κι εγώ δειλά ρωτώ τον Άγνωστο Θεό,

ποιός ήμουν πριν μου δώκουν τ΄όνομα μου;

Γελάει ο Γκοντό: - Δε βλέπεις τον γκρεμό;

Σα πως να ονομασθείς σπυρί της άμμου;

Ένας αγέρας μπάτης με κλωτσά

στα πισινά γυρεύοντας αιτία,

τον λόγο να ζητήσω δίχως φρόνηση

και χέρια μου ν΄απλώσω σ΄επαιτεία.

Ένας αγέρας πάντα και παντού,

με λύσσα θα με σκάσει στα μπεντένια,

μιας πόλης που πεθαίνει σ΄ένα άσυλο,

βαριά Παρασκευή  και μολυβένια.

Σαββόπουλος

Ως νουνεχής αριστερός,

(ας κρύψω θυμηδία),

στον Μάρξ κλαρίνο σα δε θες

Σαββόπουλου κηδεία...

 Ο κουμπαράς

Χάψωνα σ΄έναν κουμπαρά

για τουρ στην Σουηδία,

τον ξάφρισε η χήρα μου

και ξόφλησε κηδεία...