Αγάπη αυγινή της Σαλονίκης

Στης Σαλονίκης τα στενά, Βαρδάρης-ασφαλίτης

και γω με μαύρο αμπέχονο πενήντα δυό προφήτης,

την πρώτη ψάχνω αγκάλη μου που πια δεν με θυμάται,

σαράφη στεφανώθηκε, με κείνον και κοιμάται.

 

Να με χαλάσουν θέλησαν ποτάμια και γιοφύρια,

περβάζια  με καλέσανε, με σπρώξαν παραθύρια,

μα ζωντανός απόμεινα δίχως καρδιά και ζέση

κι έτσι μαθές πορεύομαι, μ΄αρέσει δεν μ΄αρέσει.

 

Στης Σαλονίκης την πληγή, μύγα στριφογυρίζω,

πίνω κρασί, ρουφώ ρακί, θάλασσες και αφρίζω.

Σακάτικες οι Κυριακές, Δευτέρες ζαρωμένες

και Σπυριδούλες οι ψυχές διπλοσιδερωμένες.

 

Μοτοσακό μ΄εξάτμιση κομμένη η αυδή μου,

χλωρό τραγούδι ασήκωσε στο μέσο της ερήμου.

<<Αγάπη πρώτη κι αυγινή, τυραννισμένη αγάπη,

κατάντησα για σε σφαχτό στον πάγκο του χασάπη>>.

 

Ηθοποιός της Αγάπης

 

Φοράς κοθόρνους, μάσκες τραγικές,

ηθοποιέ χανσενικέ των υπογείων.

Πίνεις στου <<Χάρη>> τσίπουρα, ρακές

κι ακούς μας λέγεις λυγμικά πιάνα ωδείων.

 

Ζαχαρωμένους τάφους ενοικείς,

τα δάχτυλα βυζαίνοντας των πεθαμένων.

Αγάπης θύμα μάλλον επικής,

θ΄αποφοιτήσεις με μια σφαίρα μετ΄επαίνων.

 

 

Σαν θες να γεράσεις

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μου κόψανε τον βήχα οι Θεοί:

<<Ο βίος σου; Πρελούντιο του τάφου.

Το πόδι να΄χεις πρόχειρο ελάφου,

σαν θες χρόνο πολύ να σ΄ελεεί

 

της Μοίρας το πουγκί. Κρύψου καλά.

Γυναίκεια ντύσου. Γίνου Αχιλλέας.

Κάθε θνητός αθέλητα φορέας,

του μέγα Ύπνου, σπίτια που σφαλά.

 

Ζήτημα Χρόνου

 

 

 

 

 

 

Η φελούκα θα σπάσει στα βράχια.

Του Χριστού, θα φορέσουν στεφάνι.

Ο κοριός θα δαγκάσει στο χάνι,

τον τραχύ οδοιπόρο. Βατράχια

 

θα κοάξουν τραγούδι προς τ΄άστρα,

με τη θλίψη καλά μουσκεμένη.

Πεταλούδα γυμνή μια Ελένη,

τα φτερά θε να κάψει στα κάστρα

 

της Τροίας.(Χλιμιντρίζοντας τ΄άτι,

για στερνή πια φορά τριποδίζει.

Φονική κάποια σφαίρα σφυρίζει,

πριν χυθεί το πανόσιο μάτι).

 

Το κορμί μου θα γείρει στον τάφο,

ένα δείλι του Μάη, στις έξη.

Πόσα χρόνια κανένας ν΄αντέξει,

τον τρελό της ζωής ταχογράφο;

 

Οι κιοτήδες

 

 

-Που πας Άγιο- Καμιόνι μες τη νύχτα;

-Στη μάνδρα της πικρής Καισαριανής.

-Το τέλος μου ποιο θα ναι χαρτορίχτρα;

-Δεν το κατέχει τζόγια μου κανείς.

 

-Πως το πες το χωριό παπά-Γρηγόρη;

-Μανιάκι. Τα ταμπούρια μας εκεί.

-Νταγιάντα… Γολγοθάς το ανηφόρι…

-Πάντα ωραίοι φεύγουν οι Γραικοί.

 

-Και συ Γιακόβ στο τρένο; Που τραβάμε;

-Νταχάου, κάποιους γροίκησα να λεν.

-Μαζί μου προσευχή βάλε και κάμε,

ταξίδι αυτό στερνό προς το μηδέν.

 

Ας πάει στο γέρο-Διάολο το τρένο.

Πλήθος καμιόνια τρέχουν στο χαμό.

Μανιάκι; Το χωριό μια στάλα ξένο.

Βγάλτε λοιπόν κιοτήδες τον σκασμό.

 

Στο καμαράκι

 

Τι χάλευες Ραββί στο καμαράκι,

ντυμένος το κοστούμι το λινό;

Σιμά η Ακταία μ΄άρωμα φθηνό,

θωρούσε τ΄ αλουστράριστο καπάκι

 

και τα λουλουδικά τα μαραμένα,

να σχηματίζουν γύρω σου χορό.

(Τρυπώνοντας το φως απ΄τα βιτρώ,

μια Παναγιά σκοτείνιαζε Παρθένα).

 

Τι χάλευες Ραββί στο καμαράκι

σαβανωμένος Άγνωστο Θεό;

Το χέρι σου αφύσικα φαιό,

φτερό κανοναρχούσε από κοράκι.

 

Περνούσαν τα τρικάταρτα. Οι ναύτες

στα ξάρτια βλαστημούσαν τον καιρό.

-Κράτα κουμάντο Γέρο σταθερό…

Fra poco, μας λεβάρουν νεκροθάφτες.

 

Τα χρόνια που ταξίδευα

                        Του Λευτέρη

Τα χρόνια που ταξίδευα προς τ΄άστρα,

στιλπνό λεπίδι, θρίαμβος παντού…

Ομίχλη στα ριζά του Ξαναντού

και χώμα μουχλιασμένο μες τη γλάστρα,

 

μποδίσανε ν΄ανθίσει το λουλούδι

το χορικό της πρώτης πυρκαγιάς.

Πως έζησα τον βίο σαν ραγιάς;

Πως χόρεψα του Γύφτου σαν αρκούδι;

 

Τα χρόνια που ταξίδευα προς τ΄άστρα,

η Κόρη χασμουριόταν στις φασκιές.

Ο κόσμος μου του Πλάτωνα σκιές

και μάτι φωτισμένο από πάστρα.

 

Πως γύρισε καπάκι ο αιώνας;

Τι να φταιξε; Ποια μοίρα τραγική,

σακάτεψε μια Χώρα Ηβική

και βαλτοτόπι πια ο Μαραθώνας;