Του Όκκαμ το ξουράφι

 

Του Όκκαμ το ξουράφι στο λαιμό μου,
στες πλάτες μαυρομάνικο του Βρούτου.
Εδώ στα παραπήγματα του Πλούτου,
οι πρώτες λέξεις (δήγματα εντόμου),

τους κήπους μαραγκιάζουν και τις πέτρες,

που γνώρισαν την μήνιν του επαίτη.
Ω Μούσα μου! Το θύμα γλωσσοδέτη,
παλεύω δίχως σθένος νιές οχέντρες.

Σαν πάλι ξημερώνει… Κήτς! Ρακίνα!

Κολόνες και πουριά πάντα σε θέση
φθαρμένης προσοχής. Οκάδες λέσι,
στις σκάλες του μετρό μέχρι τη Σίνα.

Του Όκκαμ το ξουράφι πως αστράφτει,

απάνω στων μαστών τις παραισθήσεις;
-Αδύνατον πια στίχους να κυήσεις.
Τον πάσα ένα κάμνει ο χάρος ζάφτι.

 

Παρασκευή

Παρασκευή με πυρετό,

τον πρώτο λόγο αθετώ
και παίρνω σβάρνα τους γιαλούς,
πότες γυρεύοντας σαλούς,
Χριστό σαν είναι βολετό.
Παρασκευή με πυρετό.

Παρασκευή κοντά εννιά

το βράδυ, ρίχνω πετονιά
να πιάσω ότι ξέρασε
ο Ποσειδώνας. (Γέρασε
μαζί με μένα κι η Λενιά).
Παρασκευή κοντά εννιά.

Παρασκευή αλλοίμονο,

γυμνός στο καταχείμωνο,
δεν έχω φίλους  εύκαιρους,
τρεις μοναχά συνέταιρους,
να ψέλνουν το αντίφωνο.
Παρασκευή αλλοίμονο.

 

Η Ώρα

 

Η ώρα για να βγουν οι Βουρκολάκοι,
στιγμή να ξεμυτίσουνε Τεφροί.
Χιλιάδες μίλια πέρα οι Δελφοί
μακριά κι ασθενικό το αλογάκι.

Τοπία της ψυχής πυρπολημένα.

Αχ Περσεφόνη Μούσα μου σκληρή!
(Που πήγε το λοφίο, το λειρί;)
Οι άρνες ψάχνουν μάταια ποιμένα.

Μονάχος θα χαλεύω. Τι με μέλλει;

Ο θάνατος λημέρι. Κυνικός
σε όχημα παλιό: «ΕΙΔΗ ΠΡΟΙΚΟΣ»,
Σεβαστιανός ωραίος με τα βέλη.

Μα ώρα να κινήσει το γραμμένο…

Οι άμβωνες φωτιά. Η λειτουργιά
βουίζει ωσαννά κι αλληλουγιά,
πριν να χυθεί σε αίμα χαλασμένο.

Θυσία Εσπερινή

 

Ανθόκηποι κι αγάλματα και τάφοι
και κίτρινο του μίσους ζωηρό.
Εδώ, στης μοναξιάς το οχυρό,
οι κύλικες με θέλησαν στο ράφι

και στους ψυχρούς στρατώνες των Μυρίων.

(Την πέμπτη πρωινή ο κεραυνός).
Μπροστά μου διχασμένος ο Δανός,
με σύριγγα τραβάει μου το πύον,

πριν κύψει ως αμνός στην εκκλησία.

«Ο Θάνατος περίπτερο κλειστό».
Τον λόγο αυτό δανδής θα στολιστώ,
σαλπάροντας σεμνά για τη θυσία.

 

Μέρες με τον Αρχάγγελο

 

Δίχως λύρα μες στο Μάρτη στεφανώθηκα
μαύρα σίδερα, τιμόνι που σκοτώθηκα.
Ένας δρόμος γλιστερός, δυο σάπια λάστιχα
και στου Άδη πρώτος-πρώτος τα κατάστιχα.

Έπεφτε απ΄την Σαχάρα σκόνη κίτρινη.

(Ήλιος λιάτορας και σφαίρα ολοπύρινη).
Ξαπλωμένος, τη σκιά μου δεν ξεχώριζα
μασουλώντας μια παστίλια πιπερόριζα.

«Γράψε», είπα τ’ Αρχαγγέλου «πρώτο δεύτερο,

μ΄άσε πνεύμα μου λυμένο κάπως λέφτερο,
ν΄αλωνίζει στις πλατείες με τους πρόσφυγες,
στων ουτιδανών τις βρύσες και τις στρόφιγγες».

«Κάτσε λίγο στη γωνιά σου και λησμόνησε

κάθε λύπη, κάθε πίκρα που σε ψώνισε.
Από δω και πέρα εύκολα τα πράγματα,
σαν σου λείψει ανάσα δυνατά τα θαύματα».

 

 

 

 

Παραφρόνησα

Παραφρόνησα Τετάρτη γύρω δώδεκα.

Του μυαλού μου τα συντρίμμια όπως μπόρεκα

συμμαζεύοντας,  παράτησα τους κώδικες,

για ν΄αρχίσω να φυσώ ξανά μελόντικες.

Μες σε κρύα καφενεία με Θεόφιλους,

άθροισα σωστά χαφιέδες και νεκρόφιλους

και αδήλωτα γκαρσόνια (πως το σκέφτηκα;)

πάνω σε κουτί φθαρμένο από σέρτικα.

Παραφρόνησα Τετάρτη. Πριν το Σάββατο

ο Χριστός μ΄είχε προγκήξει: «Άρον κράββατον».

Mονόλογος από μάρμαρο

 

-Γαμώ σας περιστέρια. Ψόφο να ‘χετε…
Ακίδα που σας πρέπει, ναφθαλίνη.
Με τέτοιο φτεροκόπημα πως μ΄άγχετε;
Μια λέξη κούφια τώρα η γαλήνη.

Τι μέγας στρατηγός υπήρξα κάποτε;

(Ο Θοδωράκης λέγαν και σαστίζαν).
«Χαίρε Κολοκοτρώνη μάγκα επτάφωτε»,
τα χατζαρούλια κρυφομουρμουρίζαν.

Με τρέμανε οχτροί και μόκο κάμανε.

Στα Δερβενάκια πάθανε τι νίλα;
Θωριά μου και λαγοί κουτρουβαλάγανε,
γομάρι λείποντας μου και καμήλα.

Ένα κομμάτι ασπρούδι τώρα μάρμαρο

με κουτσουλιές διάστικτο τι θέλω;
Γαμώ σας περιστέρια γένος άχαρο.
Νικήσατε… Σας βγάνω το καπέλο!