Στου Καλοκαιριού το χιόνι

Στου καλοκαιριού το χιόνι πρώτος πάτησα,
βλαστημώντας την ελπίδα τη σακάτισσα.
Φόρεσα την πατατούκα πανωτόκι μου
και τ΄αστέρι το σβησμένο κάποιου Δόκιμου.

Τα μεταξωτά μαλλιά της ανεμίζανε
στους βοριάδες και σαν σύρματα σφυρίζανε.
Είπα μάτια να σηκώσω, δεν το τόλμησα,
κάθε πόθο με τη σπάθη καρατόμησα.

Κι έμεινα στον πάγο πάνω να πορεύομαι,
να παρακαλώ, να κλαίγω, να παιδεύομαι.
Γιούλης, ντάλα μεσημέρι, Φοίβος άσπλαχνος
κι εγώ ψέμα μου να τρέφω μόνος κι άραχνος.

Στου καλοκαιριού την πάχνη νιος ξεψύχησα,
πριν να βρω τη Δουλτσινέα μου τη ρήγισσα.
Ιδρωμένοι Δεσποτάδες με φυτέψανε
μαργωμένο κι όπως-όπως ξεμπερδέψανε.

Δεν Είναι Παίξε-Γέλασε

Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος Θανάση!
Θέλει πυγμή, θέλει χολή, ψυχή θέλει και σάρκα,
θέλει και μια ξερακιανή που χει με σε γεράσει,
να ψευτοαντραλίζεται μες στη σπασμένη βάρκα.

Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος! Το αίμα
πρέπει να κόψει, τα φιλιά στάχτες να γένουν, σκόνη,
αλαλιασμένος να χυθείς, μεσίστιος προς ρέμα
και μπρος στον κυρ-Ραδάμανθυ να τριδιπλώσεις γόνυ.

Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος! Λιθάρι
θε να θυμά η κεφαλή, λιανόκλαρο το χέρι,
των συγγενήδων ο εσμός, στριγκών κοράκων σμάρι
και πως θα μοιάζεις τρίχρονος, ένας Θεός το ξέρει.

Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος στο είπα
κι άμα θελήσεις συναινείς, αν όχι γράψε λάθος.
Κάμε κουράγιο, πρόσφερε συκώτι σου στον γύπα
κι άσε στο χώμα να σβεστεί των νηπενθών το πάθος.

Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος Θανάση!
Σανιδικό σου κουβαλάς, σάβανο, μαξιλάρι
και λείπει μόνο ο Γιαραμπής τομάρι σου ν΄αργάσει,
αφού σε καλοθάψουνε με σκουριασμένο φτυάρι.

Ο κύριος-Άρης

Ένας γκέκας μαύρος μες στο χιόνι,
μαθημένος χέρια να δαγκώνει,
ξάπλωσε βαρύς, άκου να χαρείς
κι έκαμε θυσία στη ραστώνη.


Γαύγισε δυο λέξεις κουρασμένα,
μάνα του βλαστήμησε και γέννα
και χωρίς ντροπή, (μάγκες τι τροπή;)
έδειξε με νύχι του εμένα.


«Νάτος ο Ιούδας Ισκαριώτης,
ο καλός μου κοντοπατριώτης.
Που ναι η σάρξ, τα οστά; Άσε τα γνωστά...
Γύρω σου και μέσα σου ωμότης.


Για καρντάση σ΄είχα και για φίλο
και δε με τρατάρεις μήτε φύλλο,
άνθρωπε κακέ και Θεών λακέ,
ξίνισε στη γούλα σου το μήλο».


Ένας γκέκας πρώτο παλληκάρι,
που τον ξέραν όλοι κύριο-Άρη,
άλλαξε πλευρό, κίνησε φτερό
κι έγινε μπουχός προς το φεγγάρι.

Ένας Κίβδηλος Προφήτης

Κίβδηλος προφήτης στην Αθήνα,
σούρα παντελόνι από την πείνα,
έπιασα δουλειά, πίνοντας γουλιά
τη γουλιά καφέ, Σκουφά και Σίνα.

Είχα Γιο και Πνέμα ξεπουλήσει,
Σταύρωση, Ανάσταση και Κρίση.
Έμενα ταπί και τα συναφή,
έξοδο γυρεύοντας, μια λύση.

Με μπουφάν Columbia στις πλάτες
φώναζα: «Καλά στο νου σας γάτες.
Δίνω σας χρησμό σα κατακλυσμό,
έξω απ΄το Da Capo κτηνοβάτες».

Ιεζεκιήλ με την Yamaha.
(Ποιός να με πιστέψει τώρα τάχα;)
Μήτ΄ένας ζαβός... Κάλπης εντελώς,
έτοιμος για ψέματα μονάχα.

Ο Θανάσης

Θάνατο πριν στάξουν τα σημεία,
μες στης αγοράς την τρικυμία,
πένης θα σταθώ, να ξημερωθώ,
διακονεύοντας ανωνυμία.

Οι ορδές απάνω μου του Ξέρξη.
(Νύχτωσε νωρίς από τις έξη).
Μ΄ένα μπολερό, σάπιο μου φτερό,
πέταξε ψηλά κι όποιος αντέξει.

Χαιρετώ τη μάνα, τον πατέρα,
το σκυλί το μαύρο και τη σφαίρα,
τις πορτοκαλιές. Πίκρες μου παλιές,
να σας προσπεράσω ήρθε η ώρα.

Ζάρωσαν τα χρόνια στο κουμάσι.
Ψέματα μου είπαν πως γιορτάσι
θα΄ταν η ζωή. Τη στερνή χοή,
γρήγορα για μένα τον Θανάση.

Ψηλά

Ψηλά στ΄αλώνια του ουρανού,
αγγέλοι θεριστάδες,
βατεύουν την Περιμπανού,
πίνουν κονιάκ οκάδες.

Χριστό και Πνεύμα βλαστημάν

και Παναγιά Μητέρα,
πέτρινος μέσα τους ο  Παν,
τους ευλογεί τη μέρα.

Και λυπημένοι

βαλαντωμένοι,
γκρεμούς οικούνε.
Τι να σημαίνει,
το φως που χαίνει,
λαβείν και δούναι;

Ψηλά στα μαύρα φιλιατρά

και στου Θεού τα μπάζα,
ψέμα ρεμέντια και γιατρειά
στα κρύα  μόνο λάζα.

Φθηνές πουτάνες και χασίς,

κι υγρά παντοπωλεία,
ακέφαλος μια κορασίς,
των προσευχών τους λεία.

Κόβουν τη φλέβα,

βρίζουν την Εύα,
πίπες ανάβουν.
Στις τσέπες λέβα,
μούσκλια και νεύρα,
ελπίδες θάβουν.

Ψηλά στον Άγιο Ποταμό

και στης Κανά τη Τρούμπα,
άγγελοι παν για πεθαμό
κι εγώ γραμμή για λούμπα.

 

 

Ο αη-Στρατοκόπος στο Κουκάκι

 

Απόθεσε τα γράμματα,
λησμόνησε τα λόγια...
Εδώ δεν έχει κλάματα,
παρηγοριές και θάματα,
κατώγεια και ανώγεια.

Δεν έχει σχόλη και Λαμπρή,

και Χριστουγέννων τζάκι.
Μονάχα κούκος τρεις βαρεί,
για σένα τ΄ άμωμο αρνί,
μες στο café- Κουκάκι.

Συγχώρησε τα ψέματα,

που σου ΄πανε κυράδες,
σε δημοσιές, σε ρέματα,
γλυκόλογα, παινέματα
και φαντασιές οκάδες

Ένας σταυρός, πέντε καρφιά

κι επιγραφή «πεθαίνω»,
στες πλάτες σου κληρονομιά,
άη- Στρατοκόπε και γραφιά,
Θεών κι ανθρώπων φρένο.