Φίλε Νικολή (Περδίκη)

 

Μια Τετάρτη στον Λυκαβηττό,

άφηκε τον οίστρο της λυτό,

κι έτσι βρήκα σ΄ουρανό,

κορμί χυτό.

Στα στήθια της ξενύχτησα,

φωτίζοντας τα με φιλιά,

μέχρι να ΄ρθεί το γιόμα

με την χρυσαντηλιά.

Ήταν Πέμπτη και Σαρακοστή,

που ΄κοψε μια κι όξω την κλωστή,

κι από τότες Νικολή,

πίνω χολή.

Ένα όνειρο

Κρατώ με το ζερβί πολιά μητέρα,
με τ΄άλλο πτυοσκάπανο κοντό.
Μια μουσική μολύνει τον αιθέρα,
κι αυτόν π΄ ονοματίζουνε Γκοντό.

«Είναι του θέρους όνειρο», ψαρεύεις.
«Αγαπημένη, ποιόν θαρρείς πως κοροϊδεύεις;»

Αλλοτινοί καιροί με σιχτιριάζουν,
και κάθε συμβουλή γράμμα νεκρό.
Βατράχια «ωσσανά» κι «αμήν» κοάζουν,
απάνου σαν βαδίζω στο νερό.

Κι ένα μονάχα είναι που με σώζει.
Του θείου-Πόε ο Κόραξ «nevermore» που κρώζει.

Σιδερικά ξεφτίζουν στους αιώνες,
δίνοντας τόνο σ΄άτακτη φυγή.
Μέσα σε μπαρ γυμνόστηθες γοργόνες,
μια κολπική δωρούν μαρμαρυγή.

«Γύρνα πλευρό ο ρόγχος σε σκοτώνει»,
μου λες και με σκεπάζεις σάβανο σεντόνι.  

Ψυχή και Σώμα

Σεμνά θα γείρεις σα κερί,
να παραδώκεις χώρο,
μα η ψυχή σου τυχερή,
πλερώνοντας τον φόρο

τοις μετρητοίς στο Κίβδηλο,
τ΄απάνου θα πετάξει,
εκεί όπου πασίδηλο,
θα βολευτεί εντάξει.

Τζιακομέτι

Αυγά ποσέ, καφές κι εφημερίδα,
κι ένα φθηνό ποτήρι μποζωλέ,
βαστώ αντίς πινέλο μια στλεγγίδα,
για ν΄αμυνθώ του χάρου το βολέ.

Κι εγώ σα μια μωρά στέκω Παρθένος,
μες σ΄ατελιέ πατόκορφα θαμμένος.

Νυχτώνει άλλη μια στις μητροπόλεις,
σκορπίζοντας τους γάτους στη σκεπή.
Οσμή κάπου ανδρίζεται φορμόλης,
και πλήττει θυμικά επιρρεπή.

Στους υπονόμους σέρνομαι ποντίκι,
με πληρωμένα έρωτα και νοίκι.

Τώρα πηλός το νου μου δεν ευφραίνει,
Τέτοιον Θεέ δεν γύρεψα λαχνό.
Να ζωγραφίσω πως μπορώ με βλέννη,
που είν΄το κιαροσκούρο τόσο αχνό;

Ποιός θέλησε τον βίο που μ΄ενδύεις;
Αλμπέρτο Τζιακομέτι,
εν Παρισίοις.

Κι ας στάθηκες σιμά μου τόσα χρόνια,
Αλύγιστη στων έργων τη φθορά,
Ταιριάζοντας ζουμπούλια στα μπαλκόνια,
Εθίζοντας τους Γόνους στη Σπορά,
Ρακάς εγώ δεν κόμισα δυό στίχους,
Ιλάσιμους της μέσα σου πληγής,
Ν΄αδράξουν σε χλωρή από του Ψύχους,
Αγάπη μου, τα βρόχια που ριγείς.

Τα Λέλουδα

Ζητάς στου Λύκου τη μονιά,

στου Βελζεβούλ το σπίτι,

βάζα σκασμένα λέλουδα.

Γεια σου ρε Θάνο τσίφτη,

π΄ακόμη δεν εννόησες,

πώς περπατείς σε πάτο,

την Κόλαση λογιάζοντας,

για κήπο μυρωδάτο.

Προς τον διενεργούντα

Σαν κάμεις τη νεκροτομή,
μην και σου βγουν τα μάτια,
που θε να βρεις στα στήθια μου,
καρδιά χίλια κομμάτια.

Μια ρούσα πήρε τα κλειδιά
ρημάζοντας τα φύλλα,
που ΄χε για με αξιά καθώς,
για τη Σαπφώ η Γογγύλα.

Μα τι τα θες της γυναικός
ο νους μαλλί, παπούτσι.
Το ΄ξερε Πλάτων, Γαληνός,
Αμέριγκο Βεσπούτσι.

Μάσε λοιπόν τα γυαλικά,
και βάλτα σε φακέλι,
κι απ΄όξω τέλος γράψε της:
«Μ΄αγάπη απ΄τον Βαγγέλη…»