Θείε- Χάρε

Χρόνους εξήντα ψυκτικός,

συνήθισα το κρύο,

τον θάνατο με το μικρό

να τον καλώ,

νομάζοντας τον θείο.

«Θείε-Χάρε ξέρνα τα χαμπάρια σου.

Έχεις λίγο χώρο μες στ΄αμπάρια σου;»

Μ΄ένα καΐκι ψαριανό,

λυκόφως θα μπαρκάρω,

Δεκέμβρη μήνα στις γιορτές

ανάμεσα,

με τιμονιέρη Χάρο.

Φόβος μηδέν μα τι φελά,

σαν κροταλάν οι άλλοι;

Πρέπει κι εγώ με την σειρά 

μου να σκιαχτώ,

να σκύψω το κεφάλι.

Το στριφτιδάκι

Μια νύχτα όρτσαρες πανί,
κρυφά κλεφτά για μάκρη,
και σαν καλοξημέρωσε
ο Γεραμπής,
κοινώνησα το δάκρυ.

Στρίφτι-στριφτιδάκι σέ ΄λεγαν μικρή,
πρώτη μου αγάπη και κατάπικρη.

Και από τότε αερικό,
χαψώνομαι στο σπίτι,
ανάβοντας τον φάρο μου
τον πρόστυχο,
με τον αποσπερίτη.

Μήπως θελήσεις κάποτε,
μην τύχει και λυγίσεις,
και θυμηθείς του Γιάννη σου
την αγκαλιά,
στο ρετιρέ της Βύσσης.

Ο Χάροντας και το Ποδήλατο

Ο Χάροντας καβάληκε,
ποδήλατο και τρέχει,
την κατηφόρα μ΄εκατό.
Και του ΄χα πει,
πετάλι να προσέχει.

«Χάροντα φυλάξου!  Πάγαινε πεζή,
ανοιχτό σαν θέλεις να ΄χεις μαγαζί!»

Καρφί προς ρέμα ροβολά,
και τούτο δεν του πρέπει.
Γιατί αν πάθει τίποτα,
(Ιησούς Χριστός!)
τον κύκλο ανατρέπει.

Ό,τι θα γένει ο θνητός,
αθάνατος κι αλί του.
Τι να την κάνει τη ζωή
την άσβεστη;
Ποια θα ΄ναι η αμοιβή του;

Ο Γκρεμιστής

Μου΄πες Απρίλη πως θα ΄ρθείς,
κοντοζυγώνει  θέρο.
Το ψέμα σου πια δεν βαστώ,
συγχώρα με…
Δεν θέλω να σε ξέρω.

Όνειρα γκρεμίζεις δίχως δισταγμό.
Κάποιος να σου βάλει  πρέπει ένα φραγμό.

Τα ρόδα μου μαράθηκαν
προσμένοντας εσένα,
που κάποτε τα μύριζες
αχόρταγα,
με κάτω τον αυχένα.

Η Νεκρανάσταση

Θωρεί «Σωκράτους» και γελά:
«Ποιος σκέφτηκε καριόλης,
τέτοιας λογής φληνάφημα,
εν μέσω της ασβόλης;

Πως βρέθηκα στην Αττική,
σ΄απόπατο  Αθήνα;
Αρές σ΄αυτόν που μ΄έβγαλε,
στο φως με την αξίνα.

Τότες που χρόνια ολόχρυσα,
εγώ θανή ζητούσα,
φαντάσου τώρα γύρα με,
Περσέπολη και Σούσα;

Ο Άλκης μου πρωθυπουργός,
δεν λύνει, μόνο δένει.
Ερμοκοπίδες στη Βουλή…
Γι΄αυτούς; Μονάχα αίνοι.

Κάλλιο λοιπόν το κώνειο,
να πάρω μονορούφι,
παρά να γένω των Γραικών
των νέων, κλοτσοσκούφι».

Μα το βοτάνι ψάχνοντας,
σε κάποιο φαρμακείο,
νοιώθει κομμάτι δύσκολο,
να ξεγδυθεί σαρκίο.

Κι έτσι το παίρνει απόφαση,
πως μόνη σωτηρία,
είναι να μάθει εξ΄αρχής,
να ζει με τα θηρία.

Η Πτώση

Κατεβαίνω απ΄τον έκτο,

δίχως κούραση μια στάλα,

παίρνοντας βολά μου πρώτη

άλλο δρόμο… (Άσ΄ την σκάλα!)

Κι αφικνούμενος  ισόγειο,

σε συνθήκες μη μου άπτου,

λάλον αγρικώ τοιούτον:

«Ούτος δείται νεκροθάπτου!»

Τ΄αυγά

 

«Γουστάρω» γράφω «πράματα βαρβάτα,
στους λόγους, στες κινήσεις, στη στρωσιά».
«Τ΄αυγά σου Γιάνν΄καθώς τα τρως μελάτα!»
Είν΄η κυρά που βγαίνει απ΄τη χωσιά.