Το σπίτι της γιαγιάς

 

Οι μέρες μου δεν πιάνουν χαρτωσιά.

Παλάμη ανοιχτή κι όλο ζητάνε.

Φιλέκδικοι, κατά διαβόλου πάνε

οι γερανοί. Πατώ τη δημοσιά,

 

γυρεύοντας το σπίτι της γιαγιάς,

εκείνο που γκρεμίσανε τ΄ογδόντα.

Ρωτώ την αλεπού, ρωτώ τον λιόντα.

-Γλυκιά η θανή, αυγή Πρωτομαγιάς.

 

 

Η Ζωή Εν Τάφω

 

Το πρόσωπο του πλένει με βροχή.

Άλλες φορές σαν κάποιος τα λουλούδια

ποτίζει. Τότες πιάνει τα τραγούδια,

που παίζαν φωνογράφοι μια εποχή.

 

Ανοίγει το βιβλίο της Εσθήρ

μα τα σκοτάδια φευ, δεν συναινούνε.

Πως κρύβεται θαρρεί να μην τον βρούνε

οι Γερμανοί. Σκυφτός ανοίγει πυρ,

 

μετακινώντας ξύλα και πανιά.

Πως βρέθηκε σε τούτη δω την τρύπα;

Ο κόσμος πια μαθές δεν έχει τσίπα

και στήνει στα γερόντια παγανιά.

 

Τον πνίγει το λιβάνι το φθηνό.

Βήχει πολύ μα ποιος να τον ακούσει;

Μια ρίμα μουρμουρίζει από το <<Πούσι>>.

Ο θάνατος μυρίζει αχινό.

 

 Τελετή Αποφοιτήσεως

 

Η γάτα θα κουρνιάσει… Όλη νύχτα,

σουλάτσο οι πεθαμένοι πάνω-κάτω.

Δεν κράτησα του μπάρκου μου το τράτο

και τώρα δίνω λόγο στη Ρουφήχτρα.

 

Σαπρό το καλοκαίρι έχει αργήσει,

να δώσει το θρονί του στον χειμώνα.

Ο Τάγος με δονεί κι η Λισαβόνα,

χαρίζοντας μου άτονη μια στύση.

 

Μ΄ένα παλιό στα χέρια γιουκαλίλι,

τραγούδι πώς να ειπώ σ΄αυτή τη χάψη;

Κάποιος ψηλά το σάβανο ας ράψει

κι η γη θε να φροντίσει για την ύλη.

 

Η γάτα θα κουρνιάσει… Ο Πατέρας,

την τήβεννο θα βάλει την μεγάλη

και θα φανεί σαν φάσμα στην αιθάλη,

της ζήσης μου κομίζοντας το γέρας.

Ο Μπάτης

 

Λίγος καφές τη νύστα μαστιγώνει

και φέρνει παρηγόρια. Δεν θα πιω…

Σ΄αυτό το λαγγεμένο χασαπιό,

μόνη μου συντροφιά μια Περσεφόνη.

 

Με χάπια η δόλια στέκει στα μυαλά της.

-Ο Μίνως… Μη λησμόνει τις ρητές.

-Μένα δεν σκιάζουν Κόρη Τρυγητές.

Ολάκερη ζωή πέρασα μπάτης.

 

 

 

Προς θάνατον όλα

 

(Προς θάνατον όλα. Η θάλασσα,

στεριά με καιρούς θα γεράσει

τις λάμψεις της χάνοντας).-Φάση,

την πρώτη φανέρωσε Άνασσα…

 

- Το Ψάρι το μαύρο την χάλασε

και βούρκος τα γιόρτινα μάτια.

Στ΄αδιάβατα βρες μονοπάτια,

κομμένο το χέρι που μάλαζε

 

τα στήθια του ήλιου. Μια χίμαιρα

βουνά και κατάρτια και Φλάνδρες.

-Πως σύγκορμοι τρέμουν οι άνδρες,

βραχνά περιφέροντας πίφερα,

 

στων Τρώων τη Νύχτα… -Κτερίσματα

στολίζουν στοές και μουσεία.

Φτωχή των αιώνων η λεία,

δεν δίνει καθόλου μερίσματα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αγάπη αυγινή της Σαλονίκης

Στης Σαλονίκης τα στενά, Βαρδάρης-ασφαλίτης

και γω με μαύρο αμπέχονο πενήντα δυό προφήτης,

την πρώτη ψάχνω αγκάλη μου που πια δεν με θυμάται,

σαράφη στεφανώθηκε, με κείνον και κοιμάται.

 

Να με χαλάσουν θέλησαν ποτάμια και γιοφύρια,

περβάζια  με καλέσανε, με σπρώξαν παραθύρια,

μα ζωντανός απόμεινα δίχως καρδιά και ζέση

κι έτσι μαθές πορεύομαι, μ΄αρέσει δεν μ΄αρέσει.

 

Στης Σαλονίκης την πληγή, μύγα στριφογυρίζω,

πίνω κρασί, ρουφώ ρακί, θάλασσες και αφρίζω.

Σακάτικες οι Κυριακές, Δευτέρες ζαρωμένες

και Σπυριδούλες οι ψυχές διπλοσιδερωμένες.

 

Μοτοσακό μ΄εξάτμιση κομμένη η αυδή μου,

χλωρό τραγούδι ασήκωσε στο μέσο της ερήμου.

<<Αγάπη πρώτη κι αυγινή, τυραννισμένη αγάπη,

κατάντησα για σε σφαχτό στον πάγκο του χασάπη>>.

 

Ηθοποιός της Αγάπης

 

Φοράς κοθόρνους, μάσκες τραγικές,

ηθοποιέ χανσενικέ των υπογείων.

Πίνεις στου <<Χάρη>> τσίπουρα, ρακές

κι ακούς μας λέγεις λυγμικά πιάνα ωδείων.

 

Ζαχαρωμένους τάφους ενοικείς,

τα δάχτυλα βυζαίνοντας των πεθαμένων.

Αγάπης θύμα μάλλον επικής,

θ΄αποφοιτήσεις με μια σφαίρα μετ΄επαίνων.