Μην κλάψεις

Μην κλάψεις για του έρωτα το πύον,

για το πουτί, το στήθος της μην κλάψεις.

Ένα κερί στη μνήμη σου ν΄ανάψεις,

κλεμμένο απ΄τις τσέπες των Αγίων.

 

Έχουν οι Κήρες τρόπους να σε θάψουν,

χωρίς να χρειαστεί μια χούφτα χώμα.

Θα ΄χεις γκρεμό χορτάσει μαύρο χρώμα,

σαν γείρεις όπως-όπως να σε ράψουν.

Ένα Μεσημέρι Στο Βουνό

 

Το Βουνό θα μιλήσει μεσάνυχτα.

Μια βροντή φέρνει πάντα ελπίδα.

Χαλασμένη του νου η πυξίδα,

της καρδιάς μου τα φύλλα ορθάνοιχτα.

 

Ρότα πάλι πτωχών προς Αμέρικα.

Σκουπιδιάρες σαρώνουν τους δρόμους.

Κυνικούς, Σοφιστές χρυσοστόμους,

τους κρατάνε ομήρους μαγέρικα.

 

Το Βουνό θα μιλήσει με δόκανα.

Οι σπηλιές μαθημένες στο αίμα.

Σαν διαλέξω, μονάχα την κρέμα

κι ότι ως τώρα ο ούτις δεν πρόκανα.

 

Αλπικά μεσημέρια φυγόδικα.

Μασουλώ κάτι κράκερ διαίτης.

Της Θεάς ανασαίνω επαίτης,

ποινικό απαγγέλλοντας κώδικα.

 

 

 

 

 

Τόσο νωρίς

Τόσο νωρίς τα Φώτα ναυαγήσανε,

στις θάλασσες τις ήμερες του Νότου.

Μονόξυλα, καιρό λάθος μετρήσανε,

για να χαθούν μια νύχτα στη Διδότου.

 

Νεκροταφεία, ντοκ, φτερά δυσκίνητα,

ψυχές σα κουρδισμένα στρατιωτάκια,

κάτι σκυλιά ξοπίσω απ΄αυτοκίνητα

και γω με μαδημένα τα μουστάκια,

 

σε μπαρ αισχρολογώ. Δίχως επίσκεψη

της Μούσας. Άσπρο πάτο… Ποιος με φθείρει;

Με χάρτινη αιδώ, πολύ περίσκεψη,

ορθρίζω. Καλημέρα χαρακίρι.

 

Τόσο νωρίς τα Φώτα ναυαγήσανε,

αφήνοντας κηλίδες και σαβούρα.

Γαμπρό τα χρόνια τσίλικα με ντύσανε,

πριν με βουλιάξουν αύτανδρο στα Γιούρα.

 

Στρωμνής Λόγος

 

Τι κατάκειμαι; Η δε νυξ προβαίνει.

Στον Οίκο του Πατέρα κεραυνός.

(Λάμψη, φλόγα, βροντή, μαύρος καπνός).

Το βάραθρο στυγνό μπροστά μου χαίνει.

 

Τ΄αηδόνια με προγκάνε. Να σωπάσουν…

Των όπλων η κλαγγή μόνη ελπίδα.

Ο βίος, μολυβιά σε μια σελίδα.

Οι Σύντροφοι οφείλουν να γεράσουν.

 

Την ηλικία έχω, τον βαθμό μου.

Να ψάχνω άλλης πόλης Στρατηγό;

Βαρέθηκα να τρώγω, να σιγώ.

Καιρός την αραβίδα μαρς επ΄ώμου.

 

Τι κατάκειμαι; Η δε νυξ προβαίνει.

Γίνου καρδιά μου σιδερογροθιά.

Την πρώτη εγώ ας ρίξω μπαλωθιά.

Αυτός που λάθρα ζει, αύριο πεθαίνει.

 

Οι Σκαφτιάδες

Ανάσα μια η μέρα των Δακρύων.

(Στην τσέπη χαρτομάντιλα σωρός).

Πως στάθηκα μαθές τόσο μωρός;

Τι γύρευα στα μπλοκ των μειρακίων;

 

Αργά πολύ στον Οίκο να γυρίσω.

(Τα χώματα σαν φίλοι με καλούν).

Την πόρτα μου σκαφτιάδες κουρταλούν.

Στα έργα τους καλό να τους αφήσω.

 

Ο Γυμνός Στρατιώτης

 

Στρατιώτης μια και δυό στα χαρακώματα,

χρισμένος μ΄ορυκτέλαια της βίας,

γυμνώθηκα κουβέρτες και παπλώματα

για τις χαρές μιας άκοπης θυσίας.

 

Βραγιές του νου σπαρμένες στιχουργήματα

ποτίζω νικοτίνη, δίχως Μούσα.

Τον Άνθρωπο τον κάνουν τα ενδύματα,

συχνές αστροφεγγιές, σεμνή μια ρούσα.

 

Αριστερό μου μάτι σκέτο φώσφορο,

πληγές σαν σκέψεις φαύλου μολυσμένες.

Στις εκκλησιές αψέντι βρίσκεις, πρόσφορο

και πόρνες, προσευχές κεκορεσμένες.

 

Δεν θα κλαφτώ. Οι όχθες δυσανάλογες,

για τον γυμνό που δέχτηκε κανόνες.

Ανοίγοντας φτερά, ρητές παράλογες,

Θα δώσω σ΄Αθλοθέτη και Αγώνες.

 

Θα ξεχάσω

 

Τους ήλιους θα ξεχάσω του Αυγούστου

και τις βαθιές του Μάη ρεματιές.

Εδώ στων ασεβών τις εσχατιές,

το να θυμάσαι πια, έλλειψη γούστου.

 

Το σπίτι θα ξεχάσω των ανέμων,

την άσχημη της κλίνης, τα προικιά:

Δυο τεντζερέδες, τέσσερα βρακιά

και τους φθαρμένους δίσκους με τον Lennon.

 

Του Mahler τον «Τιτάνα» θα ξεχάσω

και τη «Συννεφιασμένη Κυριακή».

(Ο κόσμος μου υπήρξε φυλακή).

Τέτοια ζωή στο βρόντο να τη βράσω.

 

Τα πάντα θα ξεχάσω. Μες στο χώμα,

οι έλικες στομώνουν για καλά.

Παν οι βεγγέρες παν και τα φτερά,

Χάρος μονάχα τώρα με μια γόμα.