Ένα Μεσημέρι
Ένα μεσημέρι
στην οδό Διδότου,
έπαθα χουνέρι...
Κυριακή Ασώτου,
γύριζα ρεμάλης
ψάχνοντας για χόρτο,
μ΄όπλο υπό μάλης
μια μποτίλια πόρτο.
Έξω στη λιακάδα
μπρος σ΄έναν εσπρέσσο,
είδα την Ελλάδα
να φιλά τον Νέσσο,
και να του γυρίζει
λόγια σαν και τούτα:
-Πιάσε ρωγοβύζι,
στη μαρμίτα βούτα.
Προς τη Μασσαλίας
μέσα σε Τογιότα,
να σου κι ο Καλλίας
μ΄αναμμένα φώτα,
να με προσπερνάει:
-Άκρη Πρωταγόρα,
φίδι πριν σε φάει...
-Άιντε ρε προχώρα...
Λίγο παρακάτω,
δυο λατερνατζήδες,
καιομένη βάτο
θύμιζαν κι Ατρείδες,
στρέφοντας Τσιτσάνη
με τη μανιβέλα.
Ένας μάγκας: -Φτάνει
με τη κατσιβέλα...
Και στο Κολωνάκι
ξάπλα στη πλατεία,
σκυλογεροντάκι
μ΄Ιησού καρδία,
γαύγιζε για αγάπη
μασουλώντας φόλα:
-Αι ντουνιά ζουλάπι,
ντο ρε μι φα σολ λα.
Γύρισα την πλάτη,
τάχυνα το βήμα,
κι έσπειρα μ΄αλάτι,
τη μισή Αθήνα.
Τάφοι
Τάφοι των προγόνων μου χαμένοι,
σ΄ένα γυρολόγο που πεθαίνει
δώστε αγκαλιά, σμάρι τα φιλιά.
Ζευς Σωτήρ και μύγες ανασταίνει.
Βράχια της Λεσίνας αγιασμένα,
πάνω σας θεόρατη αντέννα,
πιάνει μια χαρά σήμα. Η φθορά,
σήμερα πρωτάγγιξε κι εμένα.
Τάφοι των προγόνων μου σκαμμένοι,
που ναι τα κτερίσματα καημένοι;
Που ναι τα σπαθιά; Που τα χαϊμαλιά;
Που και το κατάχρυσο σας χτένι;
Όλα τα σηκώσαν τυμβωρύχοι.
Χρόνος τα κοκάλια τώρα λείχει.
Ήρθα μοναχός σαν ωδής αχός,
μόνο βιος μου κάτι γλίσχροι στίχοι.
Τάφοι των προγόνων μου γερμένοι,
σ΄ένα μπαγαπόντη που μακραίνει
κάπως βιαστικά, είδη βρεφικά
πρέπουν του παρά το μαύρο γένι.
Στου Καλοκαιριού το χιόνι
Στου καλοκαιριού το χιόνι πρώτος πάτησα,
βλαστημώντας την ελπίδα τη σακάτισσα.
Φόρεσα την πατατούκα πανωτόκι μου
και τ΄αστέρι το σβησμένο κάποιου Δόκιμου.
Τα μεταξωτά μαλλιά της ανεμίζανε
στους βοριάδες και σαν σύρματα σφυρίζανε.
Είπα μάτια να σηκώσω, δεν το τόλμησα,
κάθε πόθο με τη σπάθη καρατόμησα.
Κι έμεινα στον πάγο πάνω να πορεύομαι,
να παρακαλώ, να κλαίγω, να παιδεύομαι.
Γιούλης, ντάλα μεσημέρι, Φοίβος άσπλαχνος
κι εγώ ψέμα μου να τρέφω μόνος κι άραχνος.
Στου καλοκαιριού την πάχνη νιος ξεψύχησα,
πριν να βρω τη Δουλτσινέα μου τη ρήγισσα.
Ιδρωμένοι Δεσποτάδες με φυτέψανε
μαργωμένο κι όπως-όπως ξεμπερδέψανε.
Δεν Είναι Παίξε-Γέλασε
Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος Θανάση!
Θέλει πυγμή, θέλει χολή, ψυχή θέλει και σάρκα,
θέλει και μια ξερακιανή που χει με σε γεράσει,
να ψευτοαντραλίζεται μες στη σπασμένη βάρκα.
Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος! Το αίμα
πρέπει να κόψει, τα φιλιά στάχτες να γένουν, σκόνη,
αλαλιασμένος να χυθείς, μεσίστιος προς ρέμα
και μπρος στον κυρ-Ραδάμανθυ να τριδιπλώσεις γόνυ.
Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος! Λιθάρι
θε να θυμά η κεφαλή, λιανόκλαρο το χέρι,
των συγγενήδων ο εσμός, στριγκών κοράκων σμάρι
και πως θα μοιάζεις τρίχρονος, ένας Θεός το ξέρει.
Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος στο είπα
κι άμα θελήσεις συναινείς, αν όχι γράψε λάθος.
Κάμε κουράγιο, πρόσφερε συκώτι σου στον γύπα
κι άσε στο χώμα να σβεστεί των νηπενθών το πάθος.
Δεν είναι παίξε-γέλασε ο θάνατος Θανάση!
Σανιδικό σου κουβαλάς, σάβανο, μαξιλάρι
και λείπει μόνο ο Γιαραμπής τομάρι σου ν΄αργάσει,
αφού σε καλοθάψουνε με σκουριασμένο φτυάρι.
Ο κύριος-Άρης
Ένας γκέκας μαύρος μες στο χιόνι,
μαθημένος χέρια να δαγκώνει,
ξάπλωσε βαρύς, άκου να χαρείς
κι έκαμε θυσία στη ραστώνη.
Γαύγισε δυο λέξεις κουρασμένα,
μάνα του βλαστήμησε και γέννα
και χωρίς ντροπή, (μάγκες τι τροπή;)
έδειξε με νύχι του εμένα.
«Νάτος ο Ιούδας Ισκαριώτης,
ο καλός μου κοντοπατριώτης.
Που ναι η σάρξ, τα οστά; Άσε τα γνωστά...
Γύρω σου και μέσα σου ωμότης.
Για καρντάση σ΄είχα και για φίλο
και δε με τρατάρεις μήτε φύλλο,
άνθρωπε κακέ και Θεών λακέ,
ξίνισε στη γούλα σου το μήλο».
Ένας γκέκας πρώτο παλληκάρι,
που τον ξέραν όλοι κύριο-Άρη,
άλλαξε πλευρό, κίνησε φτερό
κι έγινε μπουχός προς το φεγγάρι.
Ένας Κίβδηλος Προφήτης
Κίβδηλος προφήτης στην Αθήνα,
σούρα παντελόνι από την πείνα,
έπιασα δουλειά, πίνοντας γουλιά
τη γουλιά καφέ, Σκουφά και Σίνα.
Είχα Γιο και Πνέμα ξεπουλήσει,
Σταύρωση, Ανάσταση και Κρίση.
Έμενα ταπί και τα συναφή,
έξοδο γυρεύοντας, μια λύση.
Με μπουφάν Columbia στις πλάτες
φώναζα: «Καλά στο νου σας γάτες.
Δίνω σας χρησμό σα κατακλυσμό,
έξω απ΄το Da Capo κτηνοβάτες».
Ιεζεκιήλ με την Yamaha.
(Ποιός να με πιστέψει τώρα τάχα;)
Μήτ΄ένας ζαβός... Κάλπης εντελώς,
έτοιμος για ψέματα μονάχα.
Ο Θανάσης
