Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη

Με κάψουλα του χρόνου ένα βράδυ,

τα σύνορα δρασκέλισα του Άδη

και γύρισα ξανά στα περασμένα,

στις μέρες-πυρκαγιά του εικοσιένα.

Τον Στρατηγό ζητούσα, τη σκηνή του,

στο βάραθρο να γένω το σχοινί του.

Τον πέτυχα με πυρετό βαρβάτο,

ν ΄αδειάζει κούπες πλήθος άσπρο πάτο.

«Γεια και χαρά σου ορέ Καραϊσκάκη!

Για κάτσε να σε παίξω ένα σκάκι.

Χεζοκατούρα λόρδους και Κοχράνη,

Φάληρο, Τζιτζιφιές, Πασαλιμάνι.

Γιωργάκη μ΄ένα βόλι στο ασκέλι,

γραμμή θα πας σα το σκυλί στ΄αμπέλι.

Στ΄αυγά σου κάτσε, να σου λείπει η χάρη,

γήπεδο πριν σε κάμουν και δοκάρι.

Δεν βλέπεις πως στην έχουνε στημένη;

Η μάχη αυτή μπορεί να περιμένει.

Ας παίξουμε ακόμα μια παρτίδα,

μάτσο μαλάκες έχει η πατρίδα».

Μου γέλασε πικρά και μου ΄πε: «Σπάσε…

Κλαψούρες κι εκδουλεύσεις χθόνιες πάψε.

Στα χρόνια σου ταχιά τα σιχαμένα,

τη πάρτη σου Γιαννάκη κι άσε μένα».

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ ΤΟΥ ΣΤΙΧΑΡΗ

Πολλά στιχάκια σκάρωσα,
που φάγανε κι οι κότες,
για να τα βρούνε μπόλικα,
του Άδη οι εκδότες!

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ ΤΟΥ ΝΤΑΛΙΚΕΡΗ

Ο θάνατος με βρήκε στο τιμόνι,
απάνω στη νταλίκα προς τη Βόννη.
Ο πόνος στη καρδιά είχε μια γλύκα,
η πόρτα φωτεινή, άνοιξα, μπήκα…

Το κασκόλ

Το κασκόλ μου θα γένει αγχόνη,
σαν φανείς των λυγμών χελιδόνι,
τη φωλιά σου να φτιάξεις με τέχνη,
στου μονήρους την στέγη που ζέχνει,

αθυμιά κι επικάρδιο άλγος,
και σελήνης τα ράκη. Τι άγος,
ο χρησμός Δελφικός πάλι κρύβει;
«Το ΄να χέρι το άλλο δεν νίβει».  

Ξαναγράφω… Κασκόλ μου αγχόνη!
Το μαλλί κάποια μέρα σκοτώνει,
και το πρόβατο παίρνει πρωτεία,
οδηγώντας το παν στη σκοτία.

Κρεμασμένος γερά έτσι ωραία,
παιχνιδάκι πνευμόνων Βορέα,
στο ψιλό άς με πάρει ο στίχος,
και του τρένου που φτάνει ο ήχος.

ΚΟΥΡΕΩΣ ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ

Κόσα κρατούσε ο θάνατος,
στραβό εγώ ψαλίδι.
Τον πάλεψα, με πάλεψε,
μ΄έκαμε σκέτο  γίδι!

Φυλλάδα

Ο Άνθρωπος φυλλάδα κρεμασμένη,
σε κιόσκι που διαβάζουν ταπεινοί
διαβάτες από θλίψες κουρασμένοι.
«Θα είναι λες εφέσιμη η ποινή;»

Τα ίδια πάντα νέα… Οι μουζίκοι
ελπίδες στο τσεπί για σιγουριά,
ο έρωτας καζούρα και καζίκι,
και ονειροκαπνός μες σε πουριά.

Περίπτερο και μπρος του εγώ στημένος,
το κίτρινο θαρρώντας θαλασσί,
με σάρκες αλαφρότατα ντυμένος,
του Δράμαλη ρωτώ τον Μανασσή:

«Που πέφτουνε μαθές τα Δερβενάκια;
Ο θάνατος που γύρεψε μονιά;
Παιδιά εμείς, ας παίξουμε τρενάκια,
αλλάζοντας στις ράγες την χρονιά.»

Ο Άνθρωπος φυλλάδα μιας βδομάδας,
σε νυχτοφαρμακείο: «Δυό depon…»
και δίπλα του κατάφωτος Καιάδας,
Γραφείο «Η Φροντίδα» Κηδειών.

Σ΄εξήντα χρόνους

Σ΄εξήντα χρόνους έμαθα,
πως δένουν τα κορδόνια ,
ν΄αντιμιλώ στη μάνα μου,
να βρίζω την πουτάνα μου,
να βράζω μακαρόνια.

Σ΄εξήντα χρόνους έμαθα,
το τι σημαίνει ξόδι,
σαν πελεκάνος σ΄αβαθή,
μ΄ένα στον τράχηλο βαθύ
φιλί απ΄τον Ηρώδη.

Σ΄εξήντα χρόνους έμαθα,
λυπητερά τραγούδια,
εφήβου που ΄χει κουραστεί,
και βακτηρία του βαστεί,
αντάμα με παππούδια.

Σ΄εξήντα χρόνους έμαθα,
γυνή να τρέμω, χάρο,
το χώμα, τ΄αλμυρό νερό,
του δούλου τ΄άδικο ξερό,
και τον σβησμένο φάρο.

Η Μάσκα

Την μάσκα μου φορώ εξήντα χρόνους,

πλην πάλιωσε και δεν την νταγιαντώ.

Παντού το διαλαλώ, σ΄όλους τους τόνους.

Αχ! πόσο βαρετός που καταντώ…

Ο Ρίλκε μου το σφύριξε κατ΄όναρ,

μια νύχτα βροχερή Αποκριάς:

«Το μάτι σου ραντάρ, το ους σου σόναρ,

το μέγεθος να πιάσουν της βρωμιάς».

«Αυτό με ξεβολεύει φίλε Ρίλκε,

μα άσε να μιλήσω, τι χρωστώ

μια εξήγηση. Το ψέμα της με ήλκε,

πράμα για νοικοκύρη συγγνωστό.

Καιρός λοιπόν την μάσκα μου να βγάζω, 

απρόσωπος να μείνω και κοινός,

με θάνατο στις κόγχες (ω τι κάζο;),

και γούβωμα στο ύψος της ρινός».