Ο Δικός μου Θεός

Δε θέλω παραμύθια πριν τον ύπνο.
Έτσι κι αλλιώς κοιμούμαι σαν πουλάκι,
με ήσυχη συνείδηση. Κουλάκοι
τον τρέμουνε πρωί γιόμα και δείπνο,

της Βίβλου τον ξολοθρεφτή, τον άγιο,
που τιμωρός τους στέκει και δυνάστης.
Μα εγώ, μικρανεψιός της Ιοκάστης,
άλλο Θεό γουστάρω για μουράγιο.

Τον σκέπτομαι λοιπόν ήμερο γέρο,
σε μια γωνιά του Σύμπαντος να κλάνει
τσιγκλώντας: «Ντερμπεντέρη γειά σου Γιάννη,
με την κυρά σου την τρελοκαμπέρω.

Κρασάκι πίνε, τρώγε δίχως βιάση,
πέντε φορές κοκό την εβδομάδα
και κάθε Τρίτη μέρα αποφράδα,
μια γίδα βάζε κι ας να παίρνει βράση.

Καλό, κακό με μέτρο κι είσαι φίνα.
Σαν έχεις μέτρο, έχεις την ευχή μου.
Το ρέστο σου χαρίζω του προστίμου
και βουρ με την Καβούρω για Ραφήνα».

Δε θέλω παραμύθια για Κολάσεις
και Παραδείσους. Μπάστα η κοροϊδία.
Το ξέρω πως μετά απ΄την κηδεία,
ίδια μετριέται Γιάννης και Ωνάσης.

Το Κλείσιμο του Κύκλου

Πατρίδα μου καφές, καπνός, άκρατος οίνος
κι εγώ παλιάς κοπής αλμπάνης θεατρίνος,
τα όρη της με την κατσούνα ν΄ανεβαίνω,
τρεκλίζοντας ανάμεσα στο ζω-πεθαίνω.

Για συντροφιά μου μιλεούνια μαύρες σκέψεις,
Θεού ψηφίδες που αποφεύγει επισκέψεις,
πλην με καλεί με βιά στο χώμα να γυρίσω,
τον κύκλο που λειψά μου χάραξε να κλείσω.

Της Φενάκης το βαλσάκι

Συγνώμη δε σου γύρεψα ποτέ,
για ΄κείνο το συμβάν στην Κηφισίας.
(Παυσάτω η εξουσία σου λωτέ,
ελθέτω η φθορά της αμνησίας).

Σαν σήκωσα τη χέρα Υλαγιαλή,
νευρόσπαστο μ΄οδήγαε ο τρόμος,
ο τρόμος που μυώνες κουρταλεί,
τρόμος πολλά βαρύς και νεκροτόμος.

Το ταγκαλάκι  σίμωσε γλυκά
και μείναμε δυό ξένοι στην Αθήνα,
εσύ με του Μερλιέ τα Γαλλικά,
εγώ με Χάμσουν «Πάνα» και την Πείνα».

Διαβήκανε οι χρόνοι. Τι μ΄αυτό;
Το τραύμα ανοιχτό μιας πόρνης θύρα,
να μπάζει ενοχή. Είναι γραφτό,
οι έρωτες να έχουνε και φύρα.

Συγνώμη δε σου γύρεψα θαρρώ
και να ζητήσω τώρα μια φενάκη,
μα λίγο από τον Δούλο πριν δαρώ,
ας παίξω της Φενάκης το βαλσάκι.

Τα Νόμιμα

Ήρθε κατ΄όναρ με κερί
κι ο Άη-Φανούρης:
-Σα θες να βρίσκεις, εύρετρα...
Άχθος αρούρης!

Η Καρέκλα

Γειωμένος στο γραφείο «Εκτελέσεως»,
ιεράρχης ανυπόληπτης αιρέσεως,
της Καρέκλας εκθειάζω την υπόσταση,
που μου δίνει από την πλέμπα μιαν απόσταση.

Αχ Καρέκλα μου που δίχως σου ασήμαντα,
θε να ζούσα τη ζωή μου και ακύμαντα.
«Καλημέρα, καλογιόμα, οι κρατούμενοι
να περάσουν συνοδεία, λοιδορούμενοι».

Γύρω κάγκελα χονδρά, μα μέσα λέφτερος,
να σκαρώνω αναπαίστους πάντα εύκαιρος,
των ροδών Σου προσκυνώ την Αγιότητα,
μ΄ υπαλλήλου Δημοσίου ιδιότητα.

Γειωμένος στο γραφείο «Εκτελέσεως»,
εις παράνοιαν ελθών εκ σολ διέσεως,
της Καρέκλας μου συμπλέκω το εγκώμιο,
που λιμάνι είναι για με κι αεροδρόμιο.

Απόγευμα Στο Σταθμό Λαρίσης

Τ΄απόγευμα δε νεύει να μουχρώσει.
Με λίγο φως αντέχει και την βγάζει.
Ρωτούνε οι Αλκμάνοι με μαράζι:
«Πόσοι και ποιοι μας κρύβουνε την Γνώση,

του Φοίβου ξεκουρδίζοντας  τη λύρα;
Μια τέτοια ζήση εμείς την απωθούμε.
Τι ωφελεί σονάτες να σ΄ακούμε,
στο πιανοφόρτε να σουονάρεις Μοίρα;»

Τ΄απόγευμα υπέργηρο, μα στέκει
ακόμα στο ζερβί του το ποδάρι,
σαν Ιησούς με κόκκινο φουλάρι,
που άξια μιμείται το λελέκι.

Σφυρίζουνε τα τρένα…Προς την Δύση,
ο μαύρος ο καπνός τους ήδη τρέχει.
Σε λίγο που μονότονα θα βρέχει,
σου κρένω του αινίγματος την λύση:

«Αθάνατος δεν γίνεσαι, γεννιέσαι.
Τα ρέστα μπιχλιμπίδια να γελιέσαι».

Ο Ζητιάνος

Το χέρι απλωμένο στους αγέρηδες,
μαθαίνει αρνησιά να κουλαντρίζει,
αράδα προμηθεύοντας Λυμπέρηδες
με σπίρτα. Στα πλακόστρωτα του Γκύζη,

Ανάσταση δεν έχει, μόνο Σταύρωση
και στέφανον εξ ακανθών ρεγάλο.
Το χέρι απλωμένο… Αποκάρωση
και πώς να σηκωθείς ψυχή για μπάλλο;