Εν Τάφω

Αγύριστες θ΄αφήσεις Σοφοκλή,
μιας εποχής συγνώμες,
και σαν τ΄αλφαβητάρι σου δοθεί
του χάρου και οι γόμες,

με το κορμί μολύβι,
(στο λέγω εγώ που γράφω),
θε να ειπείς «Ωραίον,
το κατοικείν εν τάφω».

Αγύριστα θ΄αφήσεις τα φιλιά,
τα χρόνια και τα λόγια,
για να ΄χεις στο ταξίδι συντροφιά,
προς τα φρικτά υπόγεια.

Με το κορμί μολύβι,
(στο λέγω εγώ που γράφω),
θε να ειπείς «Ωραίον,
το κατοικείν εν τάφω».

Η Χορευταρού

Δε χορεύω…Γράφω στίχους,

κι η γυναίκα μου θρηνεί 

«Μπάστα πια με τους Φρυνίχους…

Θύμα στέκω η γυνή,

γάμου μ΄άνδρα σφόδρα στείρο.

Νουκ κινείται, νουκ λαλεί.

Η που τον αφήνω χήρο,

η που καταντώ λωλή».

Η γυναίκα μου με ψέγει

«Αίμα έχεις για νερό;»,

και της φτύνω «Με κατέχει

το μελάνι, το φτερό,

κι αν σ΄αρέσει κυρά-Καίτη.,,

Κάτι άλλο, δε μπορώ.

Τίναξε λοιπόν τη χαίτη,

κι έμπα μόνη στο χορό».

Γαμήλιο γλέντι

Αργό συρτό και Καλυμνιώτικο θα πλέξω,
μ΄ένα δοξάρι στομωμένου ποιητή,
σε μια γιορτή που κάποιος θέλησε λιτή,
και διάτα έδωκε προς χάρη σου ν΄αντέξω.

Μαύρα μαλλιά και χέρι άσπρο σαν το γάλα,
και χαμογέλιο να διχάζει ουρανούς,
νυφούλα συ διπλού αστέρος απλανούς,
που ΄χεις τες χάρες σου χυμένες μες στη σάλα.

Κάτι με λέγει: « Βάλε δύναμη στην  τρίχα…
Να τις εσπάσεις, να μην μείνει ούτε μιά».
Μα στο φινάλε ποιος πλερώνει την ζημιά,
του χάρου κόβοντας και όρεξη και βήχα;

Τον Κουλουριώτικο σα ρέκβιεμ θε να παίξω,
κι εσύ μητέρα μου στη Θήβα σκοτεινή,
την πετονιά σου ρίχνοντας μου στη σκηνή,
αγκιστρωμένο ας με τραβήξεις ψάρι έξω.

΄Εξοδος

Την ανεμόσκαλα θα δέσω στου προφήτη
τα λόγια, ΄κείνα που μου φέραν πανικό,
και μ΄ένα σαν Πρωτοχρονιάς ποδαρικό,
θε να πετάξω προς τον θάνατο σπουργίτι.

Το φτέρωμα μου απαρτίζουν άδειες λέξεις,
που δεν τις φώνησα, τι στάθηκα δειλός.
Χώμα το σώμα μου, το πνεύμα μου πηλός,
και ποιος γουστάρει τέτοιαν ώρα συνεντεύξεις.

Οι φίλοι έχουνε στα σπίτια τα δικά τους,
παραγωνάκι και κουδούνι φωτεινό.
Κι αν το χτυπήσω ποιον θα έβρω ζωντανό;
Για αυτό καλύτερα μια πτήση απά σε βάτους.

Θρυματισμένο το λαγήνι στην αγκάλη.
Κάπου θα χύθηκε τ΄αθάνατο νερό.
Μ΄ένα τραγούδι μου πολλά λυπητερό,
μπρος στην κερκόπορτα δες σκύβω το κεφάλι.

Ο Θάνατος στα στέκια

Θα βρει ο Θάνατος τα στέκια,
μπιστρό κι εστιατόρια,
και παραγγέλνοντας μπιφτέκια:
«Δεν έχεις περιθώρια»,

θα κρένει σαν παλιός αντάρτης,
σαν Τσε λίγο φιλήδονα.
«Άνοιξη μπαίνει, μόρτης Μάρτης.
Κάποτες μπήχτη θύμωνα,

μα τώρα τσίλικος κι ωραίος,
γαμπρός σου παραδίνομαι.
Πού ν΄ το κεντρί σου; Πού ν΄ το πέος;
Μ΄αρκεί…Σου καλογδύνομαι!»

Θα βρει ο Θάνατος τα στέκια,
θα βρει παπά και στέφανα,
θα βρει και τέσσερα λελέκια,
και πούλμαν για τα Μέθανα.

Τρία Ερωτήματα

Μ΄αγκούσα έγραψα σε τοίχο:
«Πόσο ακόμα ζωντανός;»
«Όσο σκαρώνεις κανά στίχο»,
έφτυσ΄ο Άμλετ ο Δανός.

Μ΄ ένα πινέλο απά σε μάνδρα:
«Ποιος πήρε του φτωχού τ΄αρνί;»
Και μ΄απεκρίθη μια μαρμάγκα:
«Θέμις τη σήμερον αργεί».

Τρίτη βολά σκαφτά σε πέτρα:
«Τι διαρκεί στον κόσμο αυτό;»
«Νεκροκιτάπια φυλλομέτρα»,
είπα, «και στόμα σου ραφτό».

Η Σουζάννα

 

Ο ναύτης έγραψε στη μάνα
Απρίλη του πενήντα επτά:
«Στη Χάβρη  έχω μια Σουζάννα,
με στήθη άμωμα, σεπτά.

Πόρνη κι αν στέκει τι με μέλει;
Για μένα μόνο Παναγιά.
Να σε γνωρίσει λέει θέλει,
στην Κάτω νάρθει Αχαγιά».

Κι η μάνα έγραψε στο γιό της:
«Μου ξύνεις μια παλιά πληγή.
Μ΄ας βρει αυτή τον άνθρωπο της,
κι εγώ μια δεύτερη φυγή».