Η κηδεία

Ήταν οι φίλοι λιγοστοί τριγύρω απο το ξόδι,

του Γιούλη απομεσήμερο μες στη θολή αντηλιά,

μα κάποιος που τα σώψυχα τα είχε δαιδαλώδη,

μυριάδες είδε δίπλα του νομάτους σα θηλιά.

Ξεχώρισε Σεβαστιανό, Ριχάρδο, τον Γουσταύο,

σιόρ Τζάκομο ν΄αχολογά θλιμμένα "La Boeme",

τον Αμαντέους να θρηνεί:  "Για σένα Ρέκβιεμ ράβω,

αγγέλοι να στο κρένουνε μαζί με τεριρέμ".

Ήταν οι φίλοι λιγοστοί κι ο Θέμης μαργωμένος,

μα χώμα πριν του ρίξουνε και μια σταλιά κρασί,

στο φέρετρο ανακάθησε σε όνειρο δοσμένος,

και μίλησε στα φάσματα στη γλώσσα τους φαρσί:

"Χρόνους αντάμα  ζήσαμε μα ήγγικεν η ώρα,

να χωριστούμε cari miei... Basta η Μουσική!

Στου Παραδείσου τη μονιά, σ΄αυτή την Άγια Χώρα

που πάγω τώρα, του Θεού το Wurlitzer αρκεί"!

Ήταν οι φίλοι λιγοστοί τριγύρω από το ξόδι,

κι εγώ αυτός που έβλεπε περούκες να περνούν,

ρίχνοντας ΄πα στο ξυλικό τριαντάφυλλα χιονώδη,

στιγμή μην παύοντας  τον νιό τον νέκυ να αινούν.

 1827

Για ταγή Αντελικό και Μισολόγγι,

και μιά Έξοδος χαμένη από χέρι.

Γύρω η θάλασσα, το σάπιο καλοκαίρι,

μέσα ο στίχος κι οι μογίλαλοι του οι φθόγγοι.

Πύργοι Τρεις,γολέτες, κήτη γαλαντόμα,

η Ακρόπολη στο βάθος,κάπου πέρα 

δες σπαχήδες μ΄ανασηκωμένη χέρα,

κάρες κόβουν και του Νοταρά το σώμα.

Κι όλο αυτό γιατί γεννήθηκες μαζί μου,

και πορεύτηκες και πας με ως τον τάφο,

μελετώντας στον παλιό σου ταχογράφο,

ποιός ο Ούτις στραβωτής του Πολυφήμου;

Για ταγή Αντελικό και Μισολόγγι,

πλην αξιώθηκα σανίδι και Τζιορτζίνα,

και ορχήστρα τόπους - τόπους καβαλίνα,

και μιας τσόντας του Ογδόντα ψευτοβόγκι. 

 Μια από τα ίδια

Ίδιες καμπάνες θα  βαρέσουν και για σένα,

ψαλτάδες ίδιοι  θα σου σύρουνε  τον <<Άμωμο>>,

ευχές τις ίδιες θ΄αναπέμψουν στην Παρθένα,

παπάδες που θα σε λογιάζουν γίδι άνομο.

Ίδιο το σκάφανδρο, λελούδια κόπια ίδια,

τεφρά και μαραμένα που θα σε στολίσουνε

κάτι γραφεία τελετών πριν στα τσακίδια,

παλιόφιλοι και συγγενείς να σ΄αποστείλουνε.

Ίδια τα χώματα, τα λάδια μούργα ίδια,

ίδιο καφέ στο κυλικείο θα κεράσουνε

που δεν θα πίνεται, κονιάκ για τα σκουπίδια,

ίδιο το κόλυβο καρμπόνι που θα βράσουνε.

Μόνο για σένα όλα θά ΄ναι κάτι άλλο,

σα νυσταγμός και σαν αγύρτη μάγου ύπνωση,

κι αν δείχνει κάπως λιγουλάκι να υπερβάλλω,

που και να ιδείς την περαιτέρω επιδείνωση.

 Προς γέρμα

Ο χρόνος μαραγκιάζει την ψυχή μου,

με θάνατο, αντάρα, στενοχώρια,

Ιζόλδες μακρισμένες, ανημπόρια,

μπροστά στις επελάσεις μιας ερήμου,

ερήμου που κυκλώνει ό,τι στέκω,

νεράκι, σάρκα, κόκαλα και γαίμα.

Μιάς Κήρας γέρας, έτοιμος προς γέρμα,

αν με αξιά ρωτώ τον Στίχο πλέκω;

Κι αν μείνει από ΄μένα μια ιδέα-

καθρέφτισμα, το φάσμα ενός κομπάρσου,

δεν θά ΄μαι εγώ στ΄ αλήθεια για φαντάσου,

μα του Θεού μια φάρσα, η πιο χυδαία.

 Όχι ψοφίμι

Όσο είσαι πιτσιρίκι,

το μυαλό στο φίκι-φίκι,

μα σα φτάσεις στα εβδομήντα, 

τα σκουτιά σου βάλτα πλύντα.

Γι΄ αυτό πέσε να πεθάνεις,

σου το λέγει ο μπαρμπα- Γιάννης,

όσο είσαι νιός ακόμη,

κι έχεις μαύρη σου την κόμη.

Κι άς τη χήρα να πηδιέται

δω και κείθε, να φιλιέται,

τι σε νοιάζει πια για εκείνη,

τι κι άν βάζει ροζ μπικίνι;

Πάνω απ΄όλα τ΄ασικλίκι,

η μαγκιά και τ΄αντριλίκι,

πάνω απ΄όλα σου η φήμη,

κι όχι "νά σου ένα ψοφίμι!!!"...

 Οι γλάροι

Οι γλάροι συννεφιάζουν τη ζωή μου,

πετώντας στα σκουπίδια για να φάνε

εντόσθια, σαν άγιοι μιας ερήμου,

που παίδες εν καμίνω τρις προγκάνε.

Κι εγώ ένας μονήρης πεχλιβάνης,

ανίατα δοσμένος στην  αηδία,

ακούω τη Φωνή "Ότι κι αν κάμνεις,

δυσκόλως αποφεύγεις τη κηδεία".

Οι γλάροι συννεφιάζουν τη ζωή μου,

κι εγώ με τη σειρά μου τη δικιά τους,

πατώντας τη μαρίνα του Αλίμου

και κύματα σπαρμένα με θανάτους.

 Για τον εκλιπόντα Αγαπημένο Φίλο

Θωμά Καζαμία

Θωμά σε ΄λέγαν μ΄άπιστο, 

κανείς μας δεν σ΄εκάλει.

Ελόγου μου που απιστώ,

Παρασκευή Μεγάλη,

στο άγγελμα πως μίσεψες,

γι΄ αλαργινό ταξίδι,

αφήνοντας μας τον Σταυρό,

τον Σπόγγο και το Ξύδι.

Μα η θανή σου δώρημα,

μιά μέρα τόσο Αγία,

που ιδές σπαράζει με τα μας,

φρικτά κι η Παναγία.

03/05/2024

Παγώνης Γιάννης