Η Αφέντρα

Τη ζήση μου ποδήλατο,
έκαμες να μην σώσεις,
κι εκεί που πάγαινα πεζός,
αφεντικό και μπόσης,

ευρέθηκα το δουλικό,
και το παιδί που τρέχει,
τριγύρω για θελήματα.
«Αφού», σε λέγω « βρέχει,

κι οι ρόδες ακυβέρνητες,
με πάνε σε γκρεμίλα».
«Ομπρός πετάλι», κρένεις με
«και να φανείς με μήλα,

γιατί γκαστριά το απαιτεί,
και φύση της εγκύου».
Βγαίνω λοιπόν μες στη βροχή,
με τέσσερις Κελσίου,

βρίζοντας «στρίγγλα, μέγαιρα»,
σιγά να μην μ΄ακούσεις,
σίγουρος μια των ημερών,
Πήλιος θα γένω Γούσης.

Η Πτώση

Μια γλώσσα κρένεις κουρελού,
(φωνήεντα λειωμένα),
Αρχαίους ξεκουκίζοντας:
«Γάλατα ξινισμένα,

σαν έχεις και καρδαρικό,
χυμένο απά στο χώμα,
η έμπνευση πια δε φελά,
ας είν΄και γαλαντόμα».

Έτσι μιλάς και μόνο εγώ,
μπορώ να καταλάβω,
τι είδωλο σου καρτερώ,
στην άκρια ΄κεί στον κάβο,

ορμή που απερίσκεπτα,
θα με γκρεμοτσακίσει,
σε βράχο απάνω και δειλό,
για πάντα θα με χρίσει.

Στο ταβερνιό του Βελζεβούλ

Σφαγή στη μάντρα του Θεού,
μολότωφ, δακρυγόνα,
κι εγώ μωρός με πάσο μου,
σακατεμένο γόνα,

τον κάτω δρόμο ακλουθώ,
αυτόν που θα με βγάλει,
στο ταβερνιό του Βελζεβούλ,
που το κοσμεί αιθάλη.

Λοξοί εκεί επιχειρούν,
σαλοί τα καταφέρνουν,
γιατί είν΄ φτωχό το μαγαζί,
κι οι κάπελες δεν γδέρνουν.

Αντίθετα γλυκομιλούν,
κερνώντας καμιά μπάτσα,
φίλοι σα να ΄ταν μπιστικοί:
«Καλώς τηνα την  φάτσα!»

«Με τη σειρά μου χαιρετώ,
Σαταναριό, πελάτες,
κι όσους ξαπόστειλαν ταχιά,
Παραδεισοαπάτες…»

Θείε- Χάρε

Χρόνους εξήντα ψυκτικός,

συνήθισα το κρύο,

τον θάνατο με το μικρό

να τον καλώ,

νομάζοντας τον θείο.

«Θείε-Χάρε ξέρνα τα χαμπάρια σου.

Έχεις λίγο χώρο μες στ΄αμπάρια σου;»

Μ΄ένα καΐκι ψαριανό,

λυκόφως θα μπαρκάρω,

Δεκέμβρη μήνα στις γιορτές

ανάμεσα,

με τιμονιέρη Χάρο.

Φόβος μηδέν μα τι φελά,

σαν κροταλάν οι άλλοι;

Πρέπει κι εγώ με την σειρά 

μου να σκιαχτώ,

να σκύψω το κεφάλι.

Το στριφτιδάκι

Μια νύχτα όρτσαρες πανί,
κρυφά κλεφτά για μάκρη,
και σαν καλοξημέρωσε
ο Γεραμπής,
κοινώνησα το δάκρυ.

Στρίφτι-στριφτιδάκι σέ ΄λεγαν μικρή,
πρώτη μου αγάπη και κατάπικρη.

Και από τότε αερικό,
χαψώνομαι στο σπίτι,
ανάβοντας τον φάρο μου
τον πρόστυχο,
με τον αποσπερίτη.

Μήπως θελήσεις κάποτε,
μην τύχει και λυγίσεις,
και θυμηθείς του Γιάννη σου
την αγκαλιά,
στο ρετιρέ της Βύσσης.

Ο Χάροντας και το Ποδήλατο

Ο Χάροντας καβάληκε,
ποδήλατο και τρέχει,
την κατηφόρα μ΄εκατό.
Και του ΄χα πει,
πετάλι να προσέχει.

«Χάροντα φυλάξου!  Πάγαινε πεζή,
ανοιχτό σαν θέλεις να ΄χεις μαγαζί!»

Καρφί προς ρέμα ροβολά,
και τούτο δεν του πρέπει.
Γιατί αν πάθει τίποτα,
(Ιησούς Χριστός!)
τον κύκλο ανατρέπει.

Ό,τι θα γένει ο θνητός,
αθάνατος κι αλί του.
Τι να την κάνει τη ζωή
την άσβεστη;
Ποια θα ΄ναι η αμοιβή του;

Ο Γκρεμιστής

Μου΄πες Απρίλη πως θα ΄ρθείς,
κοντοζυγώνει  θέρο.
Το ψέμα σου πια δεν βαστώ,
συγχώρα με…
Δεν θέλω να σε ξέρω.

Όνειρα γκρεμίζεις δίχως δισταγμό.
Κάποιος να σου βάλει  πρέπει ένα φραγμό.

Τα ρόδα μου μαράθηκαν
προσμένοντας εσένα,
που κάποτε τα μύριζες
αχόρταγα,
με κάτω τον αυχένα.