Παραίνεση σε Νεαρό Στιχοπλόκο

Οι στίχοι νερουλιάζουνε,

σκοντάφτουνε στο μέτρο,

κι εγώ που τους κουλάντριζα,

βρέθηκα με τον Πέτρο,

να παζαρεύω είσοδο…

(Ωιμέ ψυχοφθορία!)

Μ΄αύτη του κόσμου η σειρά,

αύτη και η πορεία,

σαν τίς μελάν΄αντίς νερό,

ρουφά και μουτζαλώνει

χαρτιά. Με την λωλάδα του,

στροφές στην πτώση δώνει,

ό,τι πλερώνετ΄ακριβά,

η πάσα μία λέξη.

ΖΗΣΕ γι΄αυτό παλικαρά!

ΧΟΡΕΨΕ κι ας την πλέξη!

Πιόνι

Ξερνάνε ραδιόφωνα,

τραγούδια πεθαμένα

και συ με πόνους στα νεφρά,

τα κόκαλα βλαμμένα,

μιαν εποχή αναπολείς,

που βάσταγαν οι ώμοι,

των Ελαιών τον τενεκέ.

Χιονόχρωμη πια κόμη,

την πεθυμάδα της  δηλοί,

κραυγάζοντας: «Αγγόνι!»

Κάποτε παίκτης φοβερός,

κατήντησες το πιόνι,

που δίχως  στάλα τσαγανό,

λιμνάζει σε σκακιέρα,

αδίκως προσευχόμενο,

πριν Μαίτρ το κάμει πέρα.

Χρόνος ανελέητος

Προθήκες μια φορά με Τίνα Σπάθη στην «Αλίντα»
κι εξαίφνης  «ΤΕΛΕΤΕΣ  ΕΥΡΩ 650».

Η επιστροφή του Ασώτου

«Κακά στερνά» μου ευχήθηκες
και σφράγισες το σπίτι,
πόρτα βροντώντας δίφυλλη.
Ήταν μια Μάη Τρίτη,

λιόχαρη,  μπρούσκα και λαμπρή,
φωτοστεφανωμένη,
που με βαλίτσα σα φτερό,
σπαθάτη ερωμένη,

το τρένο πήρα του Βορρά ,
και κίνησα για πάνω,
την άνυδρη καρδία μου,
κομμάτι να ευφράνω.

Σε στάσεις δυό κατέβηκα,
(και δεν θα τ΄αναλύσω),
΄πιστρέφοντας μ΄ένα ταξί,
σπίτι να κατουρήσω.

Η Αφέντρα

Τη ζήση μου ποδήλατο,
έκαμες να μην σώσεις,
κι εκεί που πάγαινα πεζός,
αφεντικό και μπόσης,

ευρέθηκα το δουλικό,
και το παιδί που τρέχει,
τριγύρω για θελήματα.
«Αφού», σε λέγω « βρέχει,

κι οι ρόδες ακυβέρνητες,
με πάνε σε γκρεμίλα».
«Ομπρός πετάλι», κρένεις με
«και να φανείς με μήλα,

γιατί γκαστριά το απαιτεί,
και φύση της εγκύου».
Βγαίνω λοιπόν μες στη βροχή,
με τέσσερις Κελσίου,

βρίζοντας «στρίγγλα, μέγαιρα»,
σιγά να μην μ΄ακούσεις,
σίγουρος μια των ημερών,
Πήλιος θα γένω Γούσης.

Η Πτώση

Μια γλώσσα κρένεις κουρελού,
(φωνήεντα λειωμένα),
Αρχαίους ξεκουκίζοντας:
«Γάλατα ξινισμένα,

σαν έχεις και καρδαρικό,
χυμένο απά στο χώμα,
η έμπνευση πια δε φελά,
ας είν΄και γαλαντόμα».

Έτσι μιλάς και μόνο εγώ,
μπορώ να καταλάβω,
τι είδωλο σου καρτερώ,
στην άκρια ΄κεί στον κάβο,

ορμή που απερίσκεπτα,
θα με γκρεμοτσακίσει,
σε βράχο απάνω και δειλό,
για πάντα θα με χρίσει.

Στο ταβερνιό του Βελζεβούλ

Σφαγή στη μάντρα του Θεού,
μολότωφ, δακρυγόνα,
κι εγώ μωρός με πάσο μου,
σακατεμένο γόνα,

τον κάτω δρόμο ακλουθώ,
αυτόν που θα με βγάλει,
στο ταβερνιό του Βελζεβούλ,
που το κοσμεί αιθάλη.

Λοξοί εκεί επιχειρούν,
σαλοί τα καταφέρνουν,
γιατί είν΄ φτωχό το μαγαζί,
κι οι κάπελες δεν γδέρνουν.

Αντίθετα γλυκομιλούν,
κερνώντας καμιά μπάτσα,
φίλοι σα να ΄ταν μπιστικοί:
«Καλώς τηνα την  φάτσα!»

«Με τη σειρά μου χαιρετώ,
Σαταναριό, πελάτες,
κι όσους ξαπόστειλαν ταχιά,
Παραδεισοαπάτες…»