Ο Αποθαμένος κι η Αποκριά

 

Απόκριες θα έβγει ο αποθαμένος,

κρασί να πιεί στης Πλάκας τις ταβέρνες,

φαρμακωμένες μνήμη οι δυο του φτέρνες,

παντού κι εδώ κι εκεί και πάντα ξένος.

 

Αργός βηματισμός μεσ΄ τα σοκάκια,

μπροστά σε σπίτια γκρέμια  θα τον βγάλει.

Η ξαστεριά γυμνό θα δείξει αφάλι,

μαύρο το αίμα απάνω στα πλακάκια.

 

Κι απ΄τα μεγάφωνα στριγκλιές αρχαίες,

με άχυρα πλαγγόνα θα γεμίζουν,

σάρκα να βρει αφράτη  ν΄αγκαλιάσει.

 

Δεν συγκρατούν βραχέα οι κεραίες.

Καλοκυράδες για ψυχή θα ερίζουν,

που χρόνια πριν στα ζάρια έχει χάσει.