Κατοχικά νέα. Ο επίλογος

 

Με θάνατο πληρώσαμε το κτήμα,

τα οικόπεδα ξοφλήσαμε με πόνο.

Για κάθε κελεπούρι υπήρξε θύμα.

Κανείς δε παραδέχτηκε το φόνο.

 

Αγνοί όλοι δηλώναμε κι ωραίοι,

ποτίζαμε γκαζόν, πίναμε μπύρες,

και σαν μας καταγγείλανε για χρέη,

<<τι μας περάσατε; Για προικοθήρες>>;

 

Ξεφύγαμε και πήγαμε πιο κάτω,

τη σκάλα του κακού κουτρουβαλώντας.

Στο χέρι μας παστέλι, μαντολάτο,

ψοφίμια εντός, τα έξω μας σα λιόντας.

 

Και τώρα στη γωνιά μας στριμωγμένοι,

το ρίξαμε σε στίχους που δεν βγαίνουν.

Σφιγμένοι, σοβαροί, τάχα θιγμένοι,

τα βάραθρα ξορκίζουμε που χαίνουν.