Εδώ Αθήναι

 

Ο τάφος μου μπαούλο του Πεσόα,

γιομάτος ναφθαλίνη και χαρτί.

Στης θλίψης τ΄ανορθόγραφα μητρώα,

γραμμένο με μολύβι πως φθαρτή

 

η λύρα των Ελικωνίδων είναι

και γκρέμια τα ιερά τους τα σεπτά.

Φωνή που αλυχτά, <<Εδώ Αθήναι>>,

ορίζει της ζωής μου τα λεπτά.

 

Δεν έχω κάτι για να περιμένω

εκτός από θανάσιμα ταγκό.

Βαστώντας ένα μήλο δαγκωμένο,

πασαλειμμένος έλαιο τσαγκό,

 

σ΄άνισο αποδύομαι αγώνα,

απάνω στ΄αλωνάκι του Υμηττού.

Δαυίδ κατησχυμένος τη σφεντόνα,

στρέφω κατά του Μέγα Δωρητού.