Ανεμόσκαλα

 

Την ανεμόσκαλα θα δέσω με λουριά,

ροκανισμένα από του χρόνου το ποντίκι

κι όπως καπνός που ασφυκτιά μες σε πουριά,

προς μιαν Ουράνια θα ξεγλιστρήσω Φρίκη.

 

Τα κόκαλα μου θρυμματίζουν με σφυρί

γύφτοι σκυμμένοι απά σε γυάλινο αμόνι.

Ήρθε η ώρα του να σπάσει το σπυρί,

σα καθρεφτάκι που χε μάθει να τυφλώνει.

 

Όνειρα σάπια περιφέρουν μαστροποί,

ράβδο κρατώντας και κηρύκειο που καίει.

Έχουν τον τρόπο τους να κρύβουν τη ντροπή

και να πληρώνουν δίχως νόμισμα τα χρέη.

 

Ανάμεσα τους περιφέρω ασθενικό

ένα κορμί που αντί για φλέβες αλυσίδα

έχει και πάντα καταντά μηδενικό,

στου ήλιου την πιο χρυσαφένια ηλιαχτίδα.

 

Την ανεμόσκαλα θα δέσω με διπλό

κόμπο, γαμπριάτικη γραβάτα για το χάρο

και μ΄ένα αρχαίο τραύμα ύπουλο, τυφλό,

της Αρετής το δρόμο άπελπις θα πάρω.